18.01.2014

De Prinses is vertrokken.
Voor goed, althans dat is toch de bedoeling.
Naar fokking Canada nog wel.
Van 'achter Mijn Hoek' naar 'over de Grote Plas'.
En natuurlijk was ik hiervan op de hoogte.
Al 6 maanden lang.
Maar daarom was het afscheid niet minder onverbiddelijk.

Vanaf nu is mijn hart kleiner, want een klein stukje is mee met haar.
Vanaf nu moet ik een vliegtuig nemen om haar te zien.
Vanaf nu zal elkaar spreken niet meer zo evident zijn.
Vanaf nu is er een diamant minder in mijn nabijheid.
Vanaf nu zal alles anders worden.

Nog maar 3 jaar in mijn leven, maar direct oh zo belangrijk.
Samen naar zee.
Samen naar Frankrijk.
Samen, doorkruisten we Vlaanderen. Ik aan het stuur, zij naast mij.
Samen in de zetel, urenlange gesprekken.
Samen op een terras, filosoferend.
Samen op een podium, zij met haar sterrenstof, ik met mijn glitters.
Samen op feestjes.
Samen in een deuk, ontelbare keren.

Zij leerde mij 'the Magic', zoals zij het graag noemt.
Zij zag meer Cinderella's dan eender wie.
Zij stuurde kaarten, onverwachts, elke keer weer.
Zij weet als geen ander, hoe hard dierenleed mij raakt.
Zij toverde oneindig veel glimlachen op mijn gezicht.
Zij haalde de beste versie van mezelf, naar boven. Telkens weer.
Zij luisterde, zoals ik luisterde.
Zij kent mij van binnen en van buiten.
Zij maakte van mij een mooier mens.

Je kan maar bij heel weinig mensen jezelf zijn.
Alleen een minderheid wil de tijd nemen om je van kop tot teen te leren kennen.
Zij die iemand kunnen aanvaarden zonder commentaar zijn schaars.
Onvoorwaardelijkheid vind je zelden.
Echte vriendschap is uitzonderlijk.
De Prinses en ik waren dat alles.
En hopelijk lukt het ons om de 9 uur die ons scheiden, om te zetten naar seconden.
Zodat de verleden tijd, die je automatisch gebruikt, terug tegenwoordig wordt.

Afgelopen zaterdag trok zij naar ginder.
En ik naar het allerallerallerallerallerallerallerleukste koppel dat ik ken.
Geen betere en warmere plaats dan bij hen.
Daardoor was er geen sprake van drama.
En volgend weekend trek ik naar het allerallerallerallerallerleukste homo-koppel dat ik ken.
Zo zal er nog altijd geen sprake zijn van groot verdriet.
En vanaf februari, trekt mijn hondendochter fulltime bij mij in.
Zo zal er een natte neus zijn om te troosten, als de tranen komen.
Zij zijn ook allemaal diamanten in mijn leven.
Zij maken haar vertrek draagbaar.

Diamanten vind je maar heel sporadisch.
Ik koester de mijne.
A few, not a lot.
Maar die paar schijnen wel zo hard, dat de stukken ervan afvliegen.
Zij zorgen ervoor dat mijn hart vrolijk verder klopt.

En natuurlijk is er maar één Prinses.
Maar zoals zij mij heeft geleerd:
True love is unconditonally.
No strings attached.
Laten we daar maar al eens mee beginnen.
Dat neemt niet weg, dat ik haar degoutant hard ga missen.

Cheers,
C.

E!

Met de casa kocht ik mij ook een reusachtige tv.
Waarschijnlijk nog klein in 'flatscreen-normen', maar voor mij toch behoorlijk indrukwekkend.
U moet weten, tot ver voorbij het nieuwe millennium, had ik nog zo'n echt beeldbuis staan.
De stap naar digitale tv en dus ook lcd heb ik heel lang uitgesteld.
En zelfs toen bleef ik in grootte nog vlot beneden de middelmaat te zitten.
Iedereen, die in mijn crib ooit tv heeft gekeken, lachte mij in mijn gezicht uit, met zo'n pruts-kijkdoos.
Daarom was ik ook zo blij als een kermisvogel met mijn, voor mij, giga-apparaat.
Met als excuus: ik moet nu verder van mijn tv zitten, het scherm moet dus groter.
Eigenlijk zijn mijn ogen al lang niet meer zo fit, als 10 jaar geleden, maar kom.
Ontkenning is 1 van mijn hobby's.
Om helemaal zot te doen, heb ik er mij voor een paar luttele euro's per maand een extra zender-pakketje bijgekocht.
Dat was het gevolg van:
casa kopen -> lening -> geld op -> thuis blijven -> als Mohammed niet naar de berg komt -> kijk dan tv
Met andere woorden, sinds de verhuis, heb ik de zender E! binnen mijn zapbereik.
De E staat voor 'Entertainment', en het ! voor niets. Zo ligt de lat, waar ze hoort: laag.
Heel die zender is namelijk één aaneenschakeling van shalow, brainkilling gezwets.
KUWTK, Ice loves Coco, The Fashion Police, ga zomaar verder..
I like a lot.
Het is niet omdat ik Amsterdam kan meezingen, dat dat daarom niet geldt voor Mamasé.
Cultuur mag al wel eens met een heel kleine c geschreven worden, zoals in 'crap'.

Maar naast al die reality heeft E! ook:
De Sterren. Echte. Grote. Sterren.
Op rode lopers, zoals het hoort.
Vol glitter, glamour, & fashion.
En als CEO van de NV 'Starstruck' ben ik dan ook sinds dit weekend behoorlijk in mijn nopjes, want:
Awards season kicked off.
En door mijn 'maandelijkse Telenet belegging', hoef ik mij niet enkel meer tot de Heilige Gazet wenden.
No-ho, E! brengt de celebs tot mij.
De rode loper van de Golden Globes heb ik gisteren dan ook uitgesteld bestudeerd.
E! heeft zijn hoofletter meer dan waar gemaakt.
Nu kijk ik niet enkel voor de outfits, hoor.
Bij zulke gelegenheden leer je ineens ook welke series je directement op je 'to see list' moet zetten.

Want als er nu iets is dat ik graag doe, buiten prediken over het milieu en de dieren, is het series volgen.
Of films bekijken.
Zoals nu met Breaking Bad.
Mensenlievendeugd. 'Amagaaaaat!'
Wat een godverdomse, steengoede serie is me dat.
Vijf seizoenen om duimen en vingers van af te likken.
Aan het einde van elke aflevering, zei ik steeds (want ja, ik praat tegen mezelf): 'fok man, tisniwaar.'
Of mijn meest gebruikte uitspraak van ongeloof: 'ogallè' (de opengesperde ogen mag u erbij denken)
In sneltempo heb ik dit meesterwerk online bekeken.
Door de eerste afleveringen heb ik mij, eerlijk, een beetje moeten worstelen.
Maar de briljante acteerprestaties maakten dat vanaf seconde 1 goed.
Geobsedeerd ben ik, nu, na 5 seizoenen.
Nog maar 1 aflevering heb ik te bekijken: the grand final.
En dit ben ik aan het uitstellen gelijk zot, want wàt daarna?
In mijn hoofd ga ik nooitjamaisnever, nog zoiets geweldigs te zien krijgen.
Dikke zever natuurlijk.
Want dat had ik ook met Damages.
En Broadchurch.
En Homeland.
Sinds gisteren weet ik dus beter: er liggen nog tv-pareltjes te wachten om door mij opgeslokt te worden.

Zondagnacht kreeg Bryan Cranston dan ook de erkenning die hij meer dan wie ook verdient.
Zijn personage Walter White is de perfecte anti-held.
Je zou hem al zijn zonden vergeven.
En dan zwijg ik nog over Jesse Pinkman.
Zij, die de serie kennen, weten wat ik bedoel met: 'Hell yeah Bitch'

Laten we ook effe 'Hoera' roepen, met de Golden Globe van Leonardo Dicrapio voor zijn rol in:

Na deze trailer te bekijken, wilt u zich toch asap naar de Metropolis reppen om de rest te zien?
G.E.N.I.A.A.L.
'Te veel drugs, te veel seks, te veel verheerlijking van het slechte' riep de puriteinse kant van de VS.
I like a lot.
Hopelijk krijgt hij er een Oscar bovenop.
Ik zal ook dan op de eerste, virtuele, rij zitten. Evidement.

En om op z'n 'shalows' te eindigen, mijn Vogue-top 3.
Daar kunnen onze BV's van den Aldi nog iets van leren

Cheers,
C.

ps: ter verdediging van mijn oppervlakkigheid: ik doe mee aan de #365daysoflittlehappiness op Instagram.
Niet duidelijk? Check it out. 

Mission 'very possible'

De eerste les 'Start to Run' zit erop.
Gisteren, 07/01/2014, heb ik dan ook gememoriseerd als 'een te onthouden datum'.
Net zoals 14/01/2013, vorig jaar.
Toen was er sprake van de eerste dag 'Stop a lot of bad habits'.
En vermits ik dat tot een goed einde heb gebracht, gaat dit ook een schot in de roos zijn.
Bij deze zijn mijn 'ambities 2014' geopend.
'Ik doe wel niet mee aan 'goede voornemens', hoe belachelijk is dat', hoorde ik vaak de afgelopen dagen.
Iedereen zijn eigen keuze, natuurlijk, maar ik ben het daar niet mee eens.
Primo: van een beetje karakter en discipline is nog nooit iemand gestorven.
Secundo: hoe conreter het doel, hoe meer slaagkans.
Tertio: iets tot een goed einde brengen, zorgt voor een ego-boost.
Just saying.
Sommigen kwaken al jaren: 'oh, ik zou toch echt wel een kilo of 5 moeten afvallen.'
'Ewel, doetatan, wadoudoetege?' denk ik dan.
Anders moet je niet zo zagen.

Nu, ik lig ook graag in mijne zetel voor BFF 'TiVo'.
Het boek 'uitstelgedrag voor gevorderden' zou ik zo kunnen schrijven.
Maar, voor mij geldt:
When the going gets tough, the tough get going.
Op een moment moet je gewoon stoppen met melken, en doen.
Dat was gisterenavond dus het geval.
Helemaal uitgerust in loopoutfit, oh jawel.
Gekocht, jaren geleden, toen ik ook aspiratie had, maar nog meer habitus in opschorting.
Dààrom gooi ik dus nooit iets weg.
U weet wel hoe zo'n outfit er hoort uit te zien:
spandex broek met ritsen onderaan, truitje met 'luchtgaten', vestje met fluo-strips, loopschoenen, Ipod.
Moest ik de Fashion Police zijn tegengekomen, ze hadden goedkeurend geknikt.
Ne mens moet tegenwoordig op alles voorbereid zijn, toch?
In mijn hoofd zag ik er dan ook als een echte pro uit.
En op de momenten dat ik effectief liep, zal de passerende medemens, stikjaloers geweest zijn.
Dat maak ik mezelf toch wijs, kwestie van er toch iets van plezier uit te halen.
Want moest u het zich afvragen: het lopen vond ik maar niets.

Dat wilt daarom niet zeggen, dat ik opgeef, belangeni, belangeni.
Efkes op de tandjes bijten, daar is ook nog nooit iemand van gestorven.
Voor ik het weet loop ik, in een totale runnershigh twee uur alsof het niets is.
Blik op oneindig.
Lily simultaan naast mij, wat had u gedacht?
Nu is dat nog eerder:
'Ooh, zusje, gaan we zot doen, ofwa? Joepie, dat doe ik graag, kijk eens hoe hoog ik tegen u kan springen!'
Waardoor ik bijna op mijn gezicht val, omdat de hond niet mee is in het verhaal.
Soit, dat gaat dus van korte duur zijn.
Tegen 27/04/2014 ben ik hier dan ook helemaal klaar voor.
Voor een bepaald individu in mijn zeer nabije omgeving, is dit alles behoorlijk 'pussy-niveau' waardig.
Die persoon is namelijk in een andere klasse aan het spelen.
Als in de 'trainen voor een halve triatlon tegen juni' klasse.
Over 'goalsetting' gesproken.

Dus om niet helemaal onder te doen, heb ik op mijn lijst ook nog 'zwemmen' en 'yoga' staan.
Ah ja, en heel februari ga ik weer aan de 'no carbs, no sugar, nothing at all'.
Om maar te zeggen:
Mission New York/ TML has started.
Tegen juli ben ik volledig 'in vorm' om Mister 'ik ben terug single' Ryan Gosling binnen te doen.
'En waarom gij wel en ik niet, onnozel foorwijf', denkt u nu misschien.
Wel, kijkt u zelf maar

Hond + lopen.
Perfect match, noem ik dat.
Eat this.

Cheers,
C.

Goed begonnen, is ...

Jiehaa, het is gelukt: 2014 is ingezet.

My best wishes to you all!

Ja, ik stuur geen kaarten, dus gebeurt het via deze weg.

En op van die algemene smssen, die naar gans de telefoon worden gestuurd, antwoord ik niet.

Als het niet persoonlijk kan: 'lotedan'.
Bij deze dus.

Et voila, de toon is gezet, het blad voor mijn mond, zal ook dit jaar verre van aanwezig zijn.

Nu, ik voorspel wel een Topjaar.

Althans, als het zich recht evenredig met Oudjaar gaat gedragen: fasten your (alé my) seatbelts.

Heb ik me daar efkes een feestje van jewelste gehad. Aloha.

Mijn hersenpan moet al serieus terug in de tijd gaan om iets gelijkaardigs te herinneren.

We zaten dus hier (en volgend jaar, gaan we daar terug zitten, for sure)

En ik kan over niets, maar dan ook niets klagen. Nu gij.
Er was:

fabulous gezelschap, kijkt u zelf maar even

parking voor de deur

perfecte zaal

plaats genoeg

tafels niet te groot, niet te klein

goede organisatie

voldoende personeel
propere toiletten

gratis drank, snel te verkrijgen

smakelijk eten 

niet te warm, niet te koud

beste zicht op het vuurwerk

genoeg volk, maar ook niet proppievol

maar BOVENAL, een DJ, die meer dan verstand van zaken had.

On-ge-loof-lijk.

Voor middernacht had hij deze, en deze, en deze er al door gedraaid.
Dat waren 'amusekes', bleek achteraf.
De grotere 'plats' kwamen namelijk na 0:00 (waar de bubbels trouwens rijkelijk vloeiden):
Rihanna - Conga (!!!!) - Usher - Avicii - Queen B - Daft Punk - Animals : ik noem maar wat.
Maar dat was niks, maar dan ook NIKS in vergelijking met de 'hoofdvogels'.
ALLE, maar dan ook al-le, al-le, vette, euro-90's-house-beats, heeft hij op ons afgeschoten.

Hierdoor hebben de Prins en ik duidelijk bewezen dat wij die jaren meer dan actief doorbrachten.
To set the record straight: we ruled the nighties.
Elke beat, elke versnelling, elke climax, elk woord, elke maat, elke verandering van toon, elke optimum:
we knew them all.
Dit alles werd gemixt met wat Britney hier en wat Kanye  (alokes!!!) daar.
Bij elk nieuw nummer werden wij extatischer, en hysterischer.
We hebben gezongen, gesprongen, gegild, en vooral gedanst alsof ons leven ervan afhing.
En zoals voorspeld, waren de schoenen te pijnlijk.
Dus werden die uitgegooid, en danste ik vlotjes verder op de nylons.
Zo hoort dat bij échte, goeie feestjes.
Sans gêne, want wat een ander denkt, interesseert me niet.
Moest u het zich afvragen:
ik zag er tegen dan al lang niet meer uit, zoals hierboven op de foto.
Oogschaduw in het rond.
Mascara uitgelopen.
Kapsel, ondanks de 63 speldjes, los.
Dress, klaar voor de droogkuis.
Maar oh, oh, oh, wat heb ik mij geamuseerd.
Doe gerust een enquête bij onze mede-feestvierders:
De Prins en ik waren op 31/12 De Heersers Van De Dansvloer.
Ik geef u 3 hoogtepunten in de hoogtepunten in de hoogtepunten mee.

Neemt u het van mij gewoon aan: ze gaan daar niet weten wat er gebeurt, met ons erbij.
Tsunami gaat er niks mee vergeleken zijn.

En, om af te ronden, kom ik even terug op wat ik hierboven schreef over dat Topjaar:
'top' doesn't even begin to cover it.

Maak er een machtig jaar van!

Cheers,
C.

Introspectie

Nog een kleine 36u en we mogen weer met z'n allen uit ons dak gaan.
Lekker spontaan om 0:00 kussen rondstrooien, happy faces, en wensen die we een halve dag later al vergeten zijn.
Ik blijf het zeggen, Oudjaar is een verplicht nummer voor mij.
Het jaar dat ik kan thuis blijven met een geldig excuus, zal ik het ook doen.
Nu, deze keer gaan de Prins, de Pussy, de Prinses en ikzelf nog eens 'ons best' doen.
We zijn hier ingeschreven.
Mijn vegi-menu is geregeld.
De pamper-sessies om mij onweerstaanbaar te maken evenzo.
The outfit will be smashing. Natuurlijk.
Ik verwacht dan ook dat ik op z'n minst op 2 Stromae nummers, de betere dance moves mag vertonen.
Waarschijnlijk ben ik tegen 2:00 al kapot, wegens te hoge hakken en te weinig uithoudingsvermogen.
U mag mij hiervoor gerust een 'dikke seut' vinden.
Vergeet echter niet dat ik in mijn 10-jarig horeca-bestaan waarschijnlijk meer het varken heb uitgehangen, dan jullie allemaal tesamen.
Met plezier neem ik de titel van 'duts' dan ook in ontvangst.
I had my share of the cake. Big time.

Et voila, het is tijd om eens achterom te kijken.
Iets wat ik met het ouder worden, weliswaar minder en minder doe.
Everything happens for a reason en gedane zaken nemen geen keer.
Spijt hebben en terugblikken, heeft volgens mij niet veel zin.
Maar bij de start van een kakelfris jaar, is een beetje introspectie niet ongepast.
Here we go.
Iedereen rondom mij bleef gezond en wel. Daarom alleen al is het een fantastisch jaar geweest.
Mijn trein boemelde gestaag verder, soms sloom, dan weer op z'n TGV's.
Er stapten mensen van mijn trein, vrijwillig, om hun reis elders verder te zetten, zonder mij.
Anderen gooide ik er zelf af, omdat ze mijn voertuig niet met respect behandelden.
Nieuwe individuen stapten op, en ik ontving ze met open armen.
Velen bleven zitten, waarvan sommigen al heel lang met mij reizen.
Ons abonnement werd vernieuwd, again.
2013 stond in het teken van de casa.
Veranderingen. Aanvaarden. Vernieuwing.
Ik overwon velen, en lachte in mijn vuistje.
Werd mijn eigen BFF en vond meer en meer rust.
Had lachbuien vol decibels, en ik geneerde er mij niet (meer) voor.
Ik inspireerde de ene, en irriteerde de andere.
Stond steviger in mijn schoenen dan ooit tevoren.
Er waren strontdagen en zonnedagen.
Ontgoochelingen waren er ook, jammer genoeg, toch: what doesn't kill you, makes you stronger.
Ik schold de halve wereld uit in mijn auto en stak lustig langs rechts voorbij.
Had geweldige gesprekken en ontmoette boeiende figuren.
Huilde bij gruwelijke beelden.
Leefde nog gezonder, en bewuster. (De triljard zakken chips buiten beschouwing gelaten.)
Las topboeken, zag steengoede series, ging naar legendarische films.
Mijn pen bleef scherp, mijn woorden waren soms hard, maar mijn hart werd groter.
Bottom line: it was a good year.

2014 zal het jaar van Lily worden.
En Jack.
Mijn meest intense focus zal naar hen gaan.
Hierdoor krijgt het mamaatje meer ademruimte. En dat verdient ze, meer dan wie ook.
Want, El Familia staat eenzaam en alleen op nummer 1. Tegen een bloedband kan niets op.
De komende 12 maanden zal er nog meer geijverd worden voor de dieren en hun habitat.
Hou u al maar vast.
New York wordt ook een belangrijke. Dat voel ik gewoon.
En ik ben blij dat zij mij hiervoor de kans geeft.
Concerten om duimen en vingers af te likken staan klaar: The King & The Queen.
En laten we vooral dit niet vergeten.
Sport ga ik deze keer eens inlassen, zodat ik eindelijk hier bij zal zijn.
En van die triljard zakken chips, zullen we er een miljard maken.
De glimlachen gaan we verdubbelen.
Maar bovenal, zal het nieuwe jaar een kersvers professioneel verhaal brengen.
Omdat ik ervan overtuigd ben dat het anders kan, en beter.
Noem mij een idealist, een dromer.
Perfect mogelijk, maar ik geef de volgende quote als antwoord daarop (en ik ga ze in het VET zetten):

If you are not trying to make a difference, then what are you doing, really?

Happy 2014!

Cheers,
C.

schuld en boete

In mijn jonge jaren ging El Familia Rome braaf 's zondags naar de kerk.
Dat feestje is al lang afgeschaft, maar toen was dat de normaalste zaak van de wereld.
Als klein meisje heb ik dan ook uren versleten in de mis, hoofd naar beneden, lezend in mijn kinderbijbel.
Gelukkig maar, God de Vader had eens recht in mijn ogen moeten kijken.
Hij had mij asap uit zijn Huis gegooid. Het kattenkwaad droop namelijk van mijn gezicht.
Door dat gelees zijn de verhalen van het oude en het nieuwe testament mij allesbehalve onbekend.
Ken ik de hoofdpersonages, en zij die maar een bijrol mochten spelen.
Weet ik de slechteriken bij naam: Kaïn, Aaron, Judas, you motterfokkers.
En, ben ik zo geïndoctrineerd, dat bij een zeer sporadisch bezoek van een misviering dezer dagen, ik nog steeds heel 'den hannekesnest' aframmel van voor naar achter en weer terug.

Ik ben tegenwoordig niet meer zo'n fan van de katholieke kerk.
Van geen enkel godsdienst waar sprake is van zondaars, boete, schuld en andere deprimerende woorden.
Vele religies houden hun leden klein, dom en zielig en dat past niet bij mij.
Met z'n allen: 'Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld' kwelen, daarbij in schone synchrone choreo het hoofd naar beneden buigen en het vingertje tegen de borst tikken.
Not my cup of tea.

De Caroline 2.0 heeft dan ook de woorden 'schuld' en 'boete' geschrapt uit haar woordenboek.
Deze versie trouwens, the new and improved Caroline, is ontstaan na Compostella.
Me dunkt dat die uitstap wel voldoende in de sfeer 'ontbering' lag, en dan zwijg ik nog over 'afstraffing'.
Een vrijstelling voor de rest van mijn leven dus.
Grapjeeeeuh.
Sindsdien ben ik gewoon veranderd, noem het geëvolueerd.
De editie 0.0 en 1.0 van mezelf waren ook goed, daar niet van, alleen besefte ik dat toen nog niet.
Waardoor ik heb gevochten en gelogen en mezelf verloochend en tegen schenen heb gestampt.
Mijn PR in die dagen was onbestaand.
Ook, heb ik mij degoutant veel schuldig gevoeld.
Want, dat is het gevolg van lessen vol zondaars, schuld en boete.
Ons wordt al heel jong geleerd, dat ie-de-reen verantwoordelijk is voor het geluk van ie-de-reen:
Jij moet lief zijn tegen mij, zodat ik gelukkig kan zijn.
Jij mag niet 'lelijke koe' zeggen, want dan wordt zij verdrietig.
Jij moet mij bloemen kopen, zodat ik mij 'geliefd' kan voelen.
Jij moet tegen mij zeggen hoe mooi ik wel niet ben, want anders weet ik dat zelf niet.

Hallooooooo!! Wake up call, bitte please, als het efkes kan.
Ik ben dus allesbehalve verantwoordelijk voor uw 'goed gevoel'.
Ik ben verantwoordelijk voor mijneigen goed gevoel en dat is al moeilijk genoeg.
Ik ben verantwoordelijk voor de 'weerlozen' rondom mij, niet voor elke, andere, volwassen mens.
Dus, als jij 'foorwijf' tegen mij zegt, raakt dat mijn koude kleren niet.
Omdat ik sinds de 2.0 wel een ruggengraat heb, en in de spiegel kan kijken en kan aanvaarden wie ik ben.
Ik weet namelijk dat ik geen foorwijf ben.
Althans, toch niet altijd.
Ik hoef mij niet meer te draaien en te keren om iemand anders te zijn.
Take it or leave it.

Het kwam dan ook als een behoorlijke 'shocker' aan, toen 'Guilt' vorige week plots weer aan de deur stond.
Want hoe hard ik hier ook heb liggen roepen over 11/12/13 en de Hoogdag. Het is geen waar geweest.
Magisch, dat wel, maar dan eerder in de hekserij-zin.
Die dag is er namelijk veel fout gelopen. Veel te veel.
Het heeft geen zin om alles op te noemen.
De 'son of a bitch day' was gewoon een etmaal te vroeg.
Waardoor ik na 14u terug de casa binnen kwam en mij een uitgewrongen vod voelde.
Fysiek en mentaal.
En zo het trouwfeest van mijn vriendin miste.
Ik was op dat moment, de slechtste match voor haar Mooiste Dag.

Is dat een ramp?
Neen.
Zag zij er daarom minder goed uit?
Zeker niet.
Was haar feestje hierdoor om zeep?
Allesbehalve.
Heb ik haar ontgoocheld?
Waarschijnlijk wel.

En ik weet zeer goed hoe teleurstelling proeft.
Velen hebben mijn maaltijden hiermee bestrooid, vroeger, in de 0.0 en 1.0 uitvoeringen.
Zelfs nu, krijg ik ook nog af en toe een koude douche.
Omdat iemand mijn luide stem en scherpe tong niet aanvaardt.
Omdat sommigen mijn dierenliefde belachelijk en dom noemen.
Maar zoals ik al schreef, lig ik daar niet wakker van.

Weliswaar heb ik wakker gelegen van mijn afwezigheid.
Van het schuldgevoel.
En niet omdat ik terug in mijn oude gewoonten ben gevallen.
Neen, uit respect en vriendschap en liefde.
Voor Haar en niet omdat Hij mij dat oplegt.
Niet te verwarren met verantwoordelijkheid.

Fluo was het dus nog wel, alleen met een pak minder glans.

Cheers,
C.

Fluo

Als ik dagen fluo-gewijs zou kunnen markeren, als waren het papieren, ik zou nogal mijn gang gaan.
Met uitroeptekens en cirkels en alle kleuren van de regenboog en vooral veel hartjes.
Jawel, lieber menschen, de Hoogdagen zijn gearriveerd sinds december zich kwam aanbieden.
Om u te bewijzen, dat ik dus ook iets anders kan dan commentaar geven op Jan en Alleman, een overzicht:

- Vrienden bezochten mij en de casa, en lieten daarbij stofdeeltjes vol vreugde achter.
- 1/12: de Godin werd gevierd voor een noemenswaardige verjaardag. Ze wordt zo snel groot.
- 2/12: ik pakte mijn valies voor het Londen-jubileum met het mamaatje.
- 3/12 tem 7/12: Topdagen in Londen, uitgebreid verslag volgt later.
Tijdens deze periode zorgde DC met Den Debiel als assistent voor de schelmenhond Lily. En hij slaagde cum laude, weeral.
- 8/12: ik wentelde mij een hele dag in de casa en ik kan zeggen dat we stilletjesaan naar elkaar toe groeien. Ik praatte die dag enkel in mezelf, met mezelf, en ik vond dat ge-wel-dig.
- 9/12: ik kocht een nieuwe garagepoort. Tegenwoordig ben ik trots op zulke dingen. My God.
- 10/12: straks is het pampertijd. Figuurlijk jaaa. Sinds ik in september mijn gelnagels liet verwijderen, wegens financieel andere prioriteiten, zien mijn handen eruit alsof ik elke dag iemand op zijn bakkes sla. Moest dat nu nog waar zijn, in de zin van 'kinderverkrachters, vuile broodfokkers, dierenmishandelaars en nog van dat grut', zou ik daar geen probleem mee hebben. Jammer genoeg, ben ik niet zo stoer, en loop ik met onverzorgde tengels rond, zonder geldig reden. Nu eindelijk, na 3 maanden, mijn nagel terug sterk is, ga ik nog eens voor een manicure. En ne pedicure, kwestie van ineens zot te doen. Het allerliefst zette ik er terug een gelnagel op, al was het maar voor haar: geweldig werk, topgriet.
Maar dat zal toch nog even moeten wachten, gezien mijn supersonische garagepoort to be.
Dus zij, trouwens ook een topgriet, zal mijn binnen een paar uur in de watten liggen.
Zo zal ik morgen op mijn best zijn.
Want.
Morgen.
11/12/13.
Is. Het. Uberhoogdag.
Hoger bestaat niet.
In de fluo-zin is het morgen: kleurboek.
Ik ben zo excited, dat ik er al 2 dagen niet van slaap. En dat wil al iets zeggen.
Spijtig genoeg kan ik er verder niets over vertellen.
Want het is geheim, als in CIA en FBI tesamen. Nu gij.
En ja, een blog, dat is natuurlijk het tegenovergestelde van topsecret.

Maar kom, niet getreurd, de datum alleen al, zal ook bij jullie voor vele magische momenten zorgen.
Op de koop toe, heb ik morgenavond een trouwfeest van een vriendin.
Wij samen dateren van in mijn garçon-jaren.
En laat ik nu uit ondervinding weten, dat als 'horeca homo sapiens' een feestje geven, het dak eraf gaat.
Ik zal dus mijn 'alleen voor de echte, goede klanten is het nu al solden'-vers van de pers-topkleedje aantrekken.
Les nouvelles stilettos ombinden.
Mijn haren laten brushen, o jawel.
Et alors, on danse.
Zodat:
- 12/12: son of a bitch day wordt. Maaaarrrr ook hier licht in de duisternis, want ik krijg een volwassen logeergast, als in den Bunny. Tjakaa.
Verder:
- 13/12: ga ik met de 3 P's (Pussy, Prinses, Prins) naar Els de Schepper in het Sportpaleis. FEEST.
- 14/12: de God komt logeren. Hij + ik + quality time= fluo + glitters
- 15/12: God en ik gaan samen op stap, alwaar ik weer veel 'tante-punten' zal scoren. Zemozekerst.

En dan is het nog maar half december.
Lege fluostiften, for sure.

Cheers,
C.