woensdag 30 juli 2014

Maagproblemen.

Aléze, we hebben het overleefd.
Twee weekends vol 'Morgenland'-gedruis zijn gepasseerd en verteerd.
Want, het feit dat ik daar, wederom, niet aanwezig was, lag behoorlijk op mijn maag.
Samen met met nog een pak andere zaken heeft het in mijn buik liggen vegeteren. Toch wel.
Nu, ik heb mijn best gedaan om in Boom te geraken.
Net zoals de helft van de wereld heb ik toen de tickets online kwamen, 3 uur voor mijn pc gezeten.
Zitten wachten. Oh jawel, 'I was queuing' zoals de Amerikanos zeggen.
Iets wat ik normaal gezien nooit, jamais, neva doe.
Ik doe niet aan 'files', 'aanschuiven' of 'uren wachten'.
My time is precious and so should yours.
Deze keer dus wel. Grote. Fout.
Want na 3u staren naar mijn scherm, kwam er dit: 'sorry, maar alle ticketten zijn uitverkocht'.
Moi, 'La Queen van het ticketregelen', kreeg een 'no-go'. Maageruptie, deel 1.
En wat bleek nu? De helft van mijn Fak(c)ebook zat er wel. Maageruptie, deel 2.
Iedereen die nog nooit een discotheek van dichtbij heeft gezien, laat staan er buiten is gekropen, gewaggeld of gestapt, stond ineens te 'raven' als waren ze de '10days of Techno itself'.
Om de 5 miliseconden postten ze een foto om toch maar te laten zien hoe graaf ze wel niet zijn, dat ze tussen al die dance-hipsters zijn terecht gekomen.
Maageruptie, deel 3 tot en met 7, achter elkaar.
TML is een beetje 'place m-as tu vu' geworden, zo blijkt.
En ik ben geen fan van alles wat nog maar van ver naar 'Knokke' ruikt.
Het zal nog maar de vraag zijn of ik er volgend jaar nog eens voor in de rij ga staan.
Maar kom, dàt is allemaal verteerd.
Wat niet wilt zeggen dat mijn maag vrij van erupties is. Oh no.

Terug naar de orde van de dag, waar ik veel 'contempleer', 1 van mijn favoriete woorden.
Verscholen in mijn burcht, samen met mijn hondendocher in mijn kleine wereld.
Ne mens met tijd: 'da is iet oreg, jom.'
Zo kreeg ik na de 'high of NY' een paar meppen in de afdeling 'teleurstelling in het kwadraat'.
Echt, ik denk dat het lang geleden is dat ik mij nog zo 'gepakt' heb gevoeld.
Plots stond ik weer, verbouwereerd en verontwaardigd te kijken naar een paar ineengestorte illusies.
De woorden 'onvoorwaardelijk' en 'voor eeuwig' zijn goedkoper dan de Lidl geworden, blijkbaar.
Hey, what are you gonna do about it? Nada.
En dan moet je weer in je uppie verder.
Nu, 'been there, done that, got the t-shirt and wore it out.' Meermaals.
Daarom dat ik de neiging heb om een 'einzelgänger'pad te bewandelen.
Want, op het einde van de rit, moet je het toch alleen doen.
Toen ik nog jong en zonder littekens was, lag ik bij zo'n 'motten' nog maandelang na te snikken.
Crise totale tot in den treure toe. Tot iemand mijn handje pakte en me weer recht trok.
Ne mens vraagt zich toch af hoe het komt dat je telkens weer dezelfde lessen gepresenteerd krijgt.
En, nog belangrijker, wanneer, in godsnaam je die lessen nu eindelijk eens gaat leren.
Vandaar mijn gecontempleer.

En zo passeerde 'Karma' in één van mijn overpeinzing-sessies.
Zou het kloppen dat we allemaal, uiteindelijk de rekening gepresenteerd krijgen?
Bestaat het 'what goes around, comes around'-principe?
Of zoals het Mamaatje altijd zegt: 'Carootje, de boomerang komt altijd terug.'
Zou schoon zijn, hé: Who run the world? Boeddha!
Deze week had ik het hierover met iemand die mij zeer dierbaar is.
Ik beschouw ze als mijn 'mentor of life'.
Al 17 jaar is ze in mijn leven en waarschijnlijk kent zij mij nog het beste van allemaal.
De meest authentieke spirituele mens, die ik ken. She walks the talk, zonder het te benoemen.
In ieder geval, zij zei me: 'Karma bestaat niet, Caroline'.
Want, karma impliceert dat het ene goed is, en het andere slecht. Dus zit er een oordeel op.
En oordelen, dàt is nu net hetgene waardoor wij allemaal zo zot worden.
Volgens haar 'is' alles gewoon.
Tja, dan zit je daar, met je vergeldingshoop.
En ook al weet ik heel diep vanbinnen, dat ze gelijk heeft.
Ik ben nog lang niet klaar om mij oordeel weg te laten.
Ik roep nog veel te graag naar alle dierenmishandelaars, kinderverkrachters, linksrijders, Poetins en illusie-neerhalers.
Mijn ego is nog te groot.
Don't shoot me, ik geef het tenminste toe, in tegenstelling tot anderen.

Dus, ja, kijk ik naar de brokstukken rondom mij, opnieuw. De les nog steeds niet geleerd.
En dan denk ik: Maar jawel, toch ben je wijzer geworden, Missy'
Want, nu sta ik tenminste op, redelijk snel, waar ik vroeger bleef liggen.
Kijk ik rondom mij, sla het stof van mijn kleren en zeg wel twintig keer 'godverdomme, bende losers'.
Maar dan wandel ik wel verder, zonder dat iemand mijn handje moet vasthouden.
Want ik ben sterker geworden en achter mij staan mijn 5 Goden en 1 Hond.
Tegen een bloedband kan niets of niemand op.
En een nieuw kapsel doet wonderen.

Na die solitude, gooi ik dan weer alle remmen los.
Zodat de volgende maanden weer veel moois in petto heeft.
En dan zijn daar weer de oude getrouwen van dienst: zij die er al heel lang zijn.
En een prille getrouwe, New York.
Een nieuw ticket is geboekt, toch wel.
Want alles gebeurt met een reden.
Misschien is het wel tijd om mijn kleine wereld te verruilen voor een groter verhaal.
Waar maagproblemen niet aan de orde zijn.

Ah ja, en je weet maar nooit, moest het toch bestaan:


Cheers,
C.

maandag 21 juli 2014

Jetlag, the sequel


Met dank aan mijn fotogenieke vriendin met haar vele graver Iphone (she knows what I mean).
In willekeurige volgorde a trip down 'Big Apple-lane'.

Amper uit het vliegtuig of we zagen de Belgen winnen tegen de Amerikanos.

Wat u niet ziet: voorbode van onweer, serieus onweer.


Ik weet het nu, en het is niet wat sommigen denken.

Formidable.

Hipsters we are. Ik heb het u toch gezegd.
Clichés zijn hier tenminste clichés.



Mijn vriendin heeft naast een gravere Iphone, ook grave vrienden in NY
Apéro op de middag. Fout idee.

Sugar OD.


Coney Island, waar zelfs regen de pret niet bederft.
Bringing a 'pop-up' to the next level



You shop, I shop, everybody shops.



Sex and the City 2.0
Best job in the world. 
Best smoothie in the world. For free. 'Good karma'

Kapsel-thema's: 1 speldje, 2 speldjes of het hoedje?




Live streaming van mijn onterfenis. 'Vind ik leuk' zegt de vriendin. 
De figuurlijke middenvinger naar Al Qaida.







Maar laten we 9/11 nooit vergeten.



Zei ik al iets over clichés?





Variaties op het thema 'fun & friendship'


 
   
Jummie, healthy, jippie!

Stars & stripes. 


Ah ja, en het is u vergeven, als u een krampaanval krijgt bij het aanschouwen van zoveel 'joy'.
Ik word zelf een beetje mottig als ik zie met wat een gelukkig 'wezen' ik daar heb rondgelopen.

Cheers,
C.

woensdag 16 juli 2014

Jetlag

Ondertussen ben ik al een paar dagen terug in het land.
Mij aan het aanpassen.
Niet dat ik in jetlag geloof, allemaal zever.
Fysiek ben je direct terug op je plooi.
Mentaal, dàt is een ander paar mouwen.
Mij terug adapteren aan het Vlaamsche, kneuterige bestaan, slaps me in the face.
Moet ik het nog zeggen?
Ja, het was daar geweldig. Een understatement van jewelste.
Want ook al was het zo vochtig als de pest in the City that never sleeps.
Ook al is hun soya-yoghurt niet te fretten.
Ook al droop het zweet van 's morgens tot 's avonds van mijn lijf.
Ook al is het daar druk.
Ook al is hun ecologische voetafdruk gigantisch.
En ook al is daar geen El Familia, laat staan een Lily.
Rewind. Asap. P-e-lease.

Over New York zijn boeken vol geschreven.
Niet evident dus om nog vernieuwend uit de hoek te komen.
Wat ik ook niet ga proberen.
Ik heb mijn hoofd gebroken over hoe ik dit in woorden kan gieten, zonder tekort te schieten.
Maar het zal niet lukken.
Ik weet zelfs niet waar te beginnen.
De lijst met topmomenten is ellenlang.
Mijn beste reis tot hiertoe.
Ik kan mij niet inbeelden dat ik ooit relaxer en gelukkiger op vakantie ben geweest.
Van het begin tot het einde was New York een perfect verhaal.
En wel hierom:

Mijn onbekommerdheid kwam weer naar boven.
Met kinderlijke verbazing keek ik naar de dingen en was onder de indruk.
Ik lachtte meer dan ik de afgelopen maanden heb gedaan en genoot van de frivoliteit.
Elke dag ging er wel iets van zoetigheid in, en desondanks viel ik 2 kilo af.
Ik kocht in de categorie S&S, schoenen en sjakossen, kwestie van de gigantische collectie, nog gigantischer te maken.
Liep met een hoedje rond, als was ik miss hype herself.
Om mijn miserabele kapsel te verbergen, dat met vochtigheid nog minder opties biedt dan anders.
Het maakte geen fok uit.
Ik liep soms geschminkt rond, soms ook niet. Beiden was no problem.
Liep op 'tallonnen', maar meestal op iets plat. It was all good.
Ik stapte en stapte en stapte.
Kreeg meermaals tranen in mijn ogen: hier, en hier, en hier, en hier.
Werd ten huwelijk gevraagd en verliefd. Jammer genoeg niet tegelijkertijd.
Zag bloedmooie vrouwen op stiletto's rondlopen.
En evenveel anderen, in zwarte stretch pants.
Niemand keek van het één op of van het andere.
Ik babbelde met dogwalkers en mijn hart groeide bij de overdosis hondenliefde die je daar vindt.
Er waren nannies met buggies. A lot.
Elke hond die ik tegenkwam werd goed verzorgd en graag gezien.
Er wordt duidelijk, eerlijk en to the point gecommuniceerd.
Mensen zijn vriendelijk, zonder meer.
Ik kreeg 'good karma' over mij, en 3u later een gratis smoothie. Zomaar.
De zin 'amai, dat is hier tof' werd dagelijks, meermaals uitgesproken.
Ons appartement lag midden in Harlem, maar geen moment voelde ik mij onveilig.
Mijn afro-amerikaanse medemens ontroerde mij bij zoveel hulpvaardigheid.
En door hun geloof en echtheid.
Ik ken vele 'spirituelen' en hoorde al evenveel 'loze woorden' uit hun monden komen.
Maar wat ik die zondag, daar heb mogen aanschouwen, is van het hoogste inspirerende niveau, ever.
En toch zo eenvoudig. Een les voor iedereen met een te groot ego, en te weinig respect.
Mijn haren gingen omhoog staan bij het horen van hun koor, dat niets is, in vergelijking met de 'gospel' waar ze ons mee rond de oren kletsen. Queen B mag haar koffers pakken daar.
Laat jullie niets wijsmaken: cultuur hebben ze wel degelijk, die Amerikanos.
Kunst ook. Architectuur zeker en vast. Geschiedenis in overvloed.
Hun nieuwe WTC site, met een nog grotere toren dan voor de gruwel. Een teken van 'culot' en ballen.
Een dikke middenvinger in het gezicht van iedereen die denkt dat ze klein te krijgen zijn.
Een organisatie en structuur om 'u' tegen te zeggen en dat alles met een vriendelijkheid waar onze staat nog iets van kan leren.
'Please', 'thank you' en 'you are welcome', worden gebruikt door iedereen. Ook door zij in een ambt.
En plus zaten we in een apartement dat top was.
Met als eigenares een vrouw, die 4 asielhonden had geadopteerd. Kan het beter?
Ik heb vegan gegeten, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
En ik ben oprecht dankbaar dat zij mij daarin gewoon heeft gevolgd.
Gezond is daar normaal, vegetarisch ook, waar ik hier een 'alien' ben.
Ik werd aangesproken in winkels met 'honey' 'love' 'doll' en 'm'am'. Ik ben er nog altijd niet uit wat ik het leukste vind.
De Amerikanos hun patriotisme is bewonderenswaardig. Daar valt onze 'tous ensembles' bleek bij af.
Hun volkslied, dat we op de 4e te horen kregen, zingt elke fiere burger mee.
Succes wordt aangemoedigd en gegund.
We zagen Plopsaland voor gevorden en gierden ons kapot.
Mannen met manchetten lopen rond alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
We waren hipsters, hier, en hier, en hier, en hier.
Niemand kijkt raar, en respect krijg je overal.
Mijn ID werd gevraagd toen ik een cocktail bestelde en die mens meende het serieus. Ik heb hem onmiddellijk gebombardeerd tot mijn nieuwe beste vriend.

Hierom dus, en nog zoveel meer.

I heart New York. Meer kan ik er niet over zeggen.
Deze stad bracht het beste in mij naar boven.
The Big Apple en ik, is Big Love.

Ik weet nu al, dat mijn jetlag een pak langer in mijn kleren zal blijven zitten dan anders.


Cheers,
C.