Sweet sixteen (not)

Mensenlievendeugd.
Echt waar, wat is dat toch met die vrouwen?
Dat krijst 'feminisme' te pas en te onpas rond. Dat wil onafhankelijk zijn. Dat wil eigen geld hebben.
Als bedrijfsleiders paraderend, kinderen bij de opvang, en de carrièreladder omhoog.
Weg glazen plafond, weg domme blondjes grappen, allemaal gelijk voor de wet.
Sla niet op hun gezicht, of ze slaan terug.
Tot 50 tinten grijs hoor.
Dan kwijlen ze instant bij het zien van een zweep in de hand van ene Mr. Grey.
I don't get it.
Als ge porno wilt, ga dan online.
Als ge wilt afgeslagen worden, zoek u dan ne vent met lossse handjes.
En stop dan ook ineens allemaal met uw 'mannetje te staan' in de 'bedrijfswereld'. You are a joke.
Een aanfluiting voor ons geslacht.
Voor mij zijn het muizen zo grijs, als de tinten waar ze allemaal zo wild van worden.

Dit gezegd zijnde, weer naar de orde van de dag.
( Nu ik kan wel 3 blogs volschrijven over het abominabel niveau van zulke romannetjes, maar ik ga deze prachtige zondag niet verpiepen, noch voor u, noch voor mij.)
Et voila, in blogland is het de maand van 'boostyourpositivity', met een hashtag. Natuurlijk.
Nu doe ik normaal niet mee aan trends, maar deze vond ik wel leuk.
Trouwens, hoe meer lezers, hoe meer truken van de foor ik moet bovenhalen, om maar niet door de mand te vallen, dat ik eigenlijk geen flap te vertellen heb.
Ergo, long story short, de opdracht is: schrijf een brief aan je 16jarige zelf.
Vraag mij niet wat dat met boosten van mijn positiviteit te maken heeft, maar kom.
Opnieuw: zondag, verpiepen, enzovoort, enzoverder.

Mijn geheugen is zeer goed, behalve als het over genante momenten gaat, dan blijkt het zwarte gat groot.
Zo ook de periode, van 21 jaar geleden.
Voila, nu kunnen jullie allemaal achterover vallen van mijn leeftijd. *boink*
En bijna geen rimpels. *boink, boink*

Soit, here we go. Op aanraden van haar, 1 van de leukste mensen, die ik virtueel ken:

Beste 16jarige Caroline,

Wat ben je er toch een boeltje van aan het maken. Ja, sorry, dat ik zo met de deur in huis val.
(binnen een paar jaar wordt dat 'baldadige' 1 van jouw bruutste karaktertrekken, so get used to it)
Echt, meid, dat is voor niets nodig.
Doen alsof je niet kijkt naar Tien om te Zien, is belachelijk en in 2015 is Beverly Hills 90210 zeer retro-hip.
Kom er toch voor uit.
Dat meeheulen met anarchie, en combats en mottige rugzakjes uit den Uil, je gaat er nog goed om lachen, later.
Buiten 'killing in the name of', ken je niets van 'rage against the machine', dus laat het voor wat het is.

Koester de vriendinnen die je nu hebt, meid. (H)echtere vriendschappen dan deze, ga je lang moeten missen. Nu, don't worry, binnen ettelijke jaren, komen er wel nog een paar nieuwe aankloppen. En de oude van nu, die komen ook weer terug.

Dit jaar zal je hart voor het eerst breken. De volgende grote kras komt er binnen 10 jaar op. Maar dat is het leven, dat leer je nog wel. Dat drama-gedweep waar je je nu zo graag laat in meestromen, is niets in vergelijking met wat er nog komen moet. Toch zal elk litteken ontstaan zonder al te veel gemene streken. Integendeel, je mag je handjes kussen dat de heren die passeren, jou met het nodige respect behandelen. Dat je die regel ook voor jezelf moet laten gelden, zal je pas beseffen als je de 30 bent gepasseerd.
Huil nog maar wat mee met Whitney Houston, en kom er tenmiste voor uit.

Nu die kras in 2004 zal heel lang pijn doen, maar zorgt er wel voor dat een paar van de belangrijkste personen in je leven verschijnen. En als alles verteerd is, zal je leven parallel blijven lopen met al die kanjers. Count your blessings en niet omgekeerd.

Laat dat stoer gerook en gedrink en gegrootbakkes en gehaantjedevoorste voor wat het is. Daar kom je nog van terug. Er is niets cool aan sigaretten, en je krijgt er een vuile en lelijke huid van. Het gaat nog even duren, maar een fit en gezond lijf, gaat nog een zeer belangrijke worden. Ja, lach maar met mij en geniet nog van uw pistolets met americain préparé. Die gaan eruit. Nadat je je bewust begint te worden van de gruwel die gepaard gaat met het fabriceren van zulke etenswaren. Het gebrek aan groenten nu, ga je binnen een paar jaar ruimschoots inhalen. Je gelooft me niet? Toch wel: Vegetarisch wordt jouw zijn.Vegan jouw doel.

Stop ook eens met zagen over fuiven enzo. Tussen je 21 en je 31 ga je het aantal feestjes, cafébezoeken en andere festijnen niet kunnen bijhouden. Net zoals het geld dat je door ramen en deuren zal buiten gooien in zulke etablissementen. Gelukkig komt ook daar een einde aan.

Wees blij met dat blonde haar van je en dat goed lichaam. Er komt een tijd dat het ene uitdijt, en het andere verdonkerd. Om beiden terug te krijgen zoals nu, ga je bloed, zweet, tranen en een heel goede kapper nodig hebben. Enjoy it dus, it's not gonna last.

Stop met die belachelijk plakboeken vol Joepie-foto's. Binnen een paar jaar komt er zoiets als 'het internet' waar alles gewoon op te vinden is: foto's, films, kranten, de Joepie zelf, echt, je gaat je ogen niet geloven. Trouwens, jij zelf gaat daarop een blog beginnen. Een woord dat je nu nog niet kent. Maar je gaat je taal daarvoor nodig hebben, blijf die boeken dus maar verslinden. Je woordenschat zal er wel bij varen. Alleen, die Tolstoj hoeft nu echt nog niet.

Laat dat zuchten als je met Biloba, je blonde labrador, moet gaan wandelen. Ze gaat niet eeuwig blijven leven. Ze gaat ziek worden en haar vertrek naar de regenboogbrug gaat een groot verdriet zijn voor heel de familie. Daarom zal het nog 10 jaar duren, vooraleer een nieuwe viervoeter haar intrede doet. Dit bruine exemplaar, deze keer, Lily, gaat zoveel met jou doen, dat je er geen idee van hebt. Trouwens, die liefde voor de dieren gaat alleen maar groeien. Sterk dat kleine hart van jou, mus, want je gaat nog veel tranen laten om het leed waar je mee geconfronteerd zal worden bij de beestjes. Dit wordt jouw purpose in life, pas maar op.

Dat studeren is niets voor jou, ik zeg het je nu al. Natuurlijk ga je de ballen niet hebben om binnen 2 jaar te kiezen voor Herman Teirlinck en ga je rechten studeren. Ah ja, na een Latijn Wiskunde moet een mens naar de universiteit. Bad choice, baby, dat kan ik je nu al zeggen. Weliswaar gaat het niet het einde van de wereld zijn. Niets trouwens, want ik zie je lip al trillen bij zoveel donkere toekomstwolken. Alles komt goed met jou, meer dan goed zelfs. Niet zoals jij het nu droomt, met een prins en kinderen enal. Het gaat totaal anders worden, liefje, maar je gaat er content mee zijn. Zeg het trouwens ook al maar tegen DC en het Mamaatje, alhoewel, ze zullen je niet geloven.

Over deze laatste gesproken: give them a break. Ze doen echt hun best, en jij bent op sommige gebieden gewoon hun leermeester. Waar jullie nu nog over elkaar staan in de uiterste hoeken van de kamer, zal er doorheen de tijd veel aanvaarding, begrip en toenadering komen. Zij gaan jou nog heel hard nodig hebben, en jij hen ook. De grote gezinsstormen moeten nog komen, en jij zal de mast moeten vasthouden, smeer die armen maar in. Gelukkig is daar Den Debiel, die zijn evenwichtige zelf gaat blijven. Hij wordt voor jou de belangrijkste toetssteen, luisterend oor en mens in je leven. Punt.

Hij gaat wel een prinses tegen komen, en een gezin stichten enal. Waardoor jij de rol van je leven zal mogen spelen: tante Caroline, en dat ga je met verve doen.

Er zijn een paar beschermengels die van jou de vrouw zullen maken, die je binnen 22 jaar bent: Carolien en Inge. Zij komen op jouw pad wanneer je ergens in een hoekje zit te verwelken, en ze zullen er voor zorgen dat je weer recht staat, groeit, lacht en uiteindelijk een fijn mens wordt.

Maar vooraleer we zo ver zijn, ga je nog veel stommiteiten uithalen, mensen tegen hun kar rijden, liegen en je anders voordoen dan je bent. Wat zo spijtig is, want het is verloren energie. Dat is iets wat je later nog wel zal snappen. Zorg dat je maag sterk blijft, want je gaat een paar zeer bittere pillen te slikken krijgen. Er gaan zelfs tijden komen, dat je je zo ellendig voelt, dat je je afvraagt waar het allemaal goed voor is. Gelukkig is jouw grootste kracht, en dat zal zo blijven, je voortvarendheid. Doorzettingsvermogen en een sterk karakter zorgen ervoor dat je telkens wel weer uit je bed komt en verder gaat. En op een dag ga je heel tevreden zijn, zonder meer, dat beloof ik je plechtig.

Het jammere is, dat dat nog even gaat duren. Dus zet je schrap, meissie, want je gaat uit de bocht vliegen, en op je gezicht gaan, niet normaal.
Tot je op een dag die rugzak bij den Debiel gaat halen, en zegt:
'fok it all, ik wandel naar Compostella.'
Als je daar bent, heb je het ergste gehad. Vanaf dan mag je weer rustig beginnen ademen.

Dus, doe wat je moet doen, lieve 16jarige Caroline. Alle omwegen, alle putten, alle kakmomenten, echt al-les, zal je moeten meemaken, om uiteindelijk te worden wie je binnen 21 jaar bent:
een gelukkige, gezonde, grappige en geweldige vrouw, met haar eigen menig, scherpe pen, peperkoekenhart en bijna rimpelloos gezicht.
Ah ja, en veel commentaar.

Cheers,
C.

Pang pang

Heel mijn leven heb ik zonder GPS gereden.
Tot de Knightrider in mijn leven kwam.
*
Zij die mij niet moeten, mogen gewoon 'Johnnenbak' zeggen. I couldn't care less. Echt.
Ik rij toch maar efkes met het het equivalent van Beyoncé, maar dan in een auto gegoten, rond.
Wees. Jaloers. Kei. Hard.
*
Mensen denken altijd dat zo'n Mini van binnen even graaf is als van buiten.
Maar dat is dus nul bazaar waar.
Mijn vorig exemplaar was eigenlijk een veredelde go cart. Schoon carrosserie, maar triestig binnenin.
Een beetje zoals veel mensen eigenlijk.
*
Oh, neen, ze heeft weer te veel chili gegeten. Pang, pang. (smiley, kom mensen, het is vrijdag!)
*
Niet dat ik dat erg vond hoor. Al die toeters en bellen in een auto, voor mij hoeft dat niet zo.
Daarom heb ik ook niet de allernieuwste 'smourtfoon', en werk ik op een oude laptop.
Ik ben opgegroeid met alleen een vaste telefoonlijn, remember the nineties??
Toen lukte het ook om af te spreken, hoor, echt wel.
Daarom dat ik perfect mijn gsm uren niet kan bekijken, I'm not that important, you know.
Wat blijkbaar niet voor iedereen geldt, die al eens met mij afspreekt.
Om de 5 botten die telefoon vast pakken om Fakebook te checken. Hashtag zumkotsen.
*
Pang, pang, pang. Oh, ik ben weer en pleine forme.
*
Dus, voor de auto's geldt:
Als het goed, snel en vinnig rijdt en ergens muziek uit laat komen, ben ik al berecontent.
Bleutooth, parkeersensoren, boordcomputer, airco, gps en heel 'den hannekesnest', ik kende het niet.
Zo'n mottige tomtom weigerde ik ook aan te schaffen.
Als iemand het linkerrijvak verspert, word ik ambetant.
Als ik zie dat die mens ook nog eens zo'n gatlelijk, amateuristisch tomtomspel tegen z'n raam heeft plakken, krijg ik er nog buikkrampen bij.
Dat is zoals vrouwen met nacré-paarse gelnagels EN ineens ziet ge dat er ene vinger nog glitters heeft ook. (met dank aan hem om eindelijk eens duidelijk te zeggen hoe stijlloos zulke handen zijn)
Dit weeral terzijde. Ergo, als het geen stijl heeft, moet ik het niet hebben.
En, ik zal u eens iets zeggen: ik geraakte dus overal, zonder al die snufjes. Op tijd weliswaar. Wat van 90 % van de bevolking met al die cinema wél in hun auto, niet kan gezegd worden.

Eniweej. Sinds 4 weken dus: full option on the road.
Met bleutooth, fancy geluidsweergave, geruisloze knoppen, flinkerende ledlichtjes, automatische airco, allerhande onnodige gadgets en een gps.
Vanaf nu zou ik zonder Google maps, telefoon, of andere hulplijnen op mijn bestemming arriveren.
Goe gelachen.
Sinds die vrouwenstem mij zegt hoe ik moet rijden, heb ik nog nooit zoveel omwegen gemaakt.
Om nog maar te zwijgen over de aantal keren dat ik te laat ben gekomen.
Global Positioning System?
Gegarandeerd Parcours Slecht, zeg ik dan.
Over een belachelijke uitvinding gesproken.
Naar de Prins in Brussel, stuurt ze mij langs Sint-Jans-Molenbeek.
U weet wel, daar waar iedereen zijn auto in het midden van de straat parkeert en de rest blokkeert.
De vuilnis wordt opgehaald om 19u 's avonds, putteke spits en alles stilstaat, altijd, zonder dat er verkeer is.
Ik zeg u maar. Niemand rijdt vrijwillig Brussel in langs daar.
Tweede poging was met de God, afgelopen weekend, naar het Constant Van der Stockstadion.
Wat ze al niet kende, dat wil ik nog door de vingers zien.
Maar dat ze mij, of all people, langs de veemarkt/slachthuis/horrorstraat van die gemeente stuurt, vergeef ik haar nooit, jamais, never.

Om maar te zeggen: wij zijn zo lui en rekenen op technologie om alles op te lossen, dat we er op de koop toe dom van worden.
Ik wéét hoe ik naar het stadion van Anderlecht moet rijden, begot, de God en ik doen dat al 3 jaar.
Ik weet blindelings hoe ik naar de Prins moet rijden, en alle cafés en etablissementen, waar wij daar dan rondhangen.
Conclusie: er is plaats voor maar 1 vrouw in de Knightrider: en dat ben ik, ja.
Of zoals de God het zondag zei: 'Mevrouwtje, zwijg toch gewoon, ge weet er niks van.'

Nu, eerlijk is eerlijk.
Door haar vreselijke omweg, zijn we wel aan de andere kant van het stadion terecht gekomen.
Waar het vele rustiger en veiliger parkeren bleek en en plus bijna naast de oprit van de autostrade was.
Dat hadden we wel goed gedaan, vonden we zelf.
Waar dat is vertel ik u niet. Dat is het geheim van de God en zijn Meter, nu.
En vermits dat ventje nu al slimmer is dan mij, onthoudt hij de straatnaam wel in mijn plaats.
Als ge chance hebt, en ge leert hem kennen, vertelt hij u ook ineens waar de Grote Beer ligt.
Dat is pas een GPS: God Primeert Steeds
Daar kan geen Knightrider tegen op.
Daar kan gewoon niets tegen op.
Pang, pang in mijn hart.

Cheers,
C.

PS: voor zij die zich het volgende afvragen: 'Oewistmejuwenditoks?':
Ik heb nog nooit zo goed gegeten, heb mij nog nooit zo goed gevoeld, ik stroom over van energie en ben nog scherper dan anders.
Pang, pang, pang.
Ah, ja, en tussendoor loop ik gestaag verder richting 12 km, met 2,5 kilo minder aan mijn lijf.
Haat. Mij. Maar. Kei. Hard.
Pang, pang, pang, pang.

Te kiezen: Cranky of Chagrijn

Moe. Doodmoe, zo voel ik me.
Een bonkende pijn heeft mijn hele hoofd bezet.
Ik heb het ook ijskoud, maar dat zal volgens DC wel liggen aan mijn chauffage-beleid.
Mijn lijf is behoorlijk slap.
En mijn geest is meer dan behoorlijk chagrijnig.
'Oh, maar dan heb je griep, want die is in het land!'
Deeeeeuuuuh. Griep, m'n gat ja. 'Fokofmetdiegrip'. Ik doe daar niet aan mee.
(chagrijn, ik heb het gezegd, hé)

Neen, beste lezer, ik ben aan het detoxen, sinds gisteren.
'Oh, dan zijt gij zo KEIhip alleen maar smoothies van hier aan het drinken. Zoals JoyAnna. KEIcool!'
Fokofmeteulegecool. Ik doe niet mee aan hipster dingen, die maar 48u duren.
(chagrijn, u weet het ondertussen.)
Dit is 28 dagen geen vuile suiker, vuile carbs en vuile cafeïne.
Vuil vlees, vuile vis, en vuile zuivel heb ik al efkes geschrapt, MOEST GE HET NOG NIET WETEN!!
(chagrijn, I kid you not)
En nu zit mijn lichaam dus in totale afkick.
'Amai, eet gij zoveel suiker, dan?'
Neen dus. Mijn grootste zonden zijn brood en chips.
Ik eet amper koeken, frituren gaan failliet door mij, boterhammen met choco zeggen mij niets en chocolade al zeker niet.
Just saying. U mag mij gerust vervoegen, waarschuw dan alleen uw omgeving zou ik zo zeggen.
Als ik deze symptomen al krijg, is dat voor de overige andere gemiddelde mens x3.

En zo komen we op het heel gevoelige onderwerp als daar is: afvallen.
Want ze staan direct klaar: zij die een mening hebben over gezond en dieet en consoorten.
Wel, ik zal mijn mening dan ook eens geven.
Het is hier dan ook mijn blog. Gademijtegenoude ofwa??
(chagrijn, ja. ja.)
Ik heb geen perfect lichaam, verre van.
Maar de weegschaal en ik, dat is al lang geen probleem meer.
Wat mensen niet vatten is dat een bepaald gewicht geen geluk brengt.
Ik kan het weten, want nog niet zo heel lang geleden woog ik amper 50 kilo.
Wat voor mijn lengte, met mijn al redelijk scherp gezicht en smalle schouders, een heel lelijk zicht was.
Wel had ik maat 34, geen buik, geen vet, en heupbotten die uitstaken.
Maar ik kan mij niet herinneren ooit ongelukkiger te zijn geweest dan toen.

Ik ben nu in cijfer zwaarder. In gemoed lichter.
Wat niet wil zeggen dat ik mijn lichaam niet gezond en stevig hou.
Daarom doe ik dingen als een detox.
Daarom sport ik.
Daarom smeer ik de juiste zalvkes op mijn bakkes.
Daarom zie je mij niet meer in de zon, zonder ultrabescherming.
Daarom wordt elke irritatie uit mijn leven gegooid.
En op dagen als vandaag, gebeurt dit laatste met de botte bijl.
(chagrijn, u was het toch nog niet vergeten?)

Is dit een oproep om allemaal 'in de vreet' te gaan.
Verre van. Al die overdaad is voor niemand goed. Zeker niet voor de beesten die daar een gruwelijke dood voor moeten sterven, na een al even gruwelijk leven te hebben geleid.
(chagrijn, jawel, den duivel is er)
Maar kan aub iedereen gewoon eens doen wat hij wil doen.
Zonder al dat gejank van: 'oh, maar ik kan dat niet hoor' en 'oh ik wil wel afvallen, maar als ik nog maar naar frieten KIJK kom ik al bij' en 'oh, zo moeilijk' en 'oh, neen, door mijn job is dat onmogelijk' en 'oh, stoppen met roken, dat gaat niet hoor.'
Wilskracht en discipline worden tegenwoordig niet meer gratis uitgedeeld, precies.
Alles moet nu. Alles moet gemakkelijk. Alles moet weg kunnen gaan met een pilleke.
Ik zeg u, velen die ik ken volgden het papkesdieet. En stuk voor stuk zijn ze alle verloren kilo's en nog wat extra weer bij gekomen.
Maar ja, het was wel een dieet voor 'maar 2 maanden, hé'.
Echt waar, 'lotetdan'.
Zulke mensen komen mij dan, en route, vertellen hoe ik het moet doen.
Daar word ik dus gewoon nog chagrijniger van.
(was dat nog mogelijk? Oh jawel dus.)

Een beetje grenzen verleggen, een beetje tegen de pijn duwen, een beetje doorzettingsvermogen.
Ge gaat daar niet van sterven hoor.
Eindeloos respect voor den Debiel en zijn triathlon verhaal.
Eindeloos respect voor een Sergio Herman, die het niet in z'n schoot geworpen heeft gekregen.
Eindeloos respect voor elke mens, die doorbijt in plaats van op te geven.
Eindeloos respect voor iedereen die af en toe gewoon eens stopt met mekkeren en iets doet of laat.
Zonder dat iemand het ziet of weet.
Zonder dat het moet gecommuniceerd worden op allerhande 'sowchalmidia'.
Zonder hashtag.
Bij deze gaat u verder ook geen verslag van dit verhaal krijgen.
Working on it when nobody is looking.

Geen paniek trouwens.
Deze chagrijn-Cruella verandert tegen het einde van de week weer in de charmante-Caroline.
Met als bonuspunten vanaf dan: een stralende huid en dito ogen.
En de energie van een duracell konijn op xtc. 24/7.
Begin al maar te lopen, dolls, want ge gaat er mottig van worden.
En nu ga ik lopen, waar ik behoorlijk mottig van zal worden.
Gecombineerd met al het chagrijn is 1 ding zeker: u komt mij beter niet tegen.

Cheers,
C.

#jenesuispasCharlie

Al jaren is 'Het Nieuws' uit mijn leven gebannen.
Omdat ik wel wat nuttigere zaken te doen heb om 19:00.
Omdat alles toch online te lezen is.
Maar, vooral, omdat ik mij kapot erger aan de bangmakerij die daar wordt gepredikt.
'Pas op, we gaan zonder elektriciteit vallen.'
'Pas op, het Ebolavirus kom er aan.'
'Pas op, zonder griepspuit, gaat u doodziek worden'
'Pas op, het is crisis (al 6 jaar aan een stuk, toch wel)'
'Pas op, de indexsprong zorgt voor minder geld'
En sinds vorige week: 'Pas op, de moslimterroristen komen er aan.'

Nu, u gaat mij niet horen verkondigen dat wat er in Parijs is gebeurd, niet vreselijk is.
Natuurlijk is het een verkrachting van onze 'vrije meningsuiting'.
Natuurlijk zijn het gestoorde gekken, die zoiets doen.
Natuurlijk is dit totaal onaanvaardbaar.
Natuurlijk hoort extremisme niet thuis in onze maatschappij.

Toch een paar bedenkingen hier.
(die u mij niet gaat kwalijk nemen, gezien die 'vrije meningsuiting' toch?)
Allemaal heel schoon, zo'n # met JesuisCharlie achter.
Allemaal prachtig, 3 miljoen mensen in de straten van Parijs.
Allemaal de zakdoek boven bij zoveel 'oprechte emotie'.
Allemaal enorm verdraagzaam plotsklaps.

Was het alleen niet in diezelfde stad, nog maar een jaar of 2 geleden, dat er ook een hoop mensen op straat liepen in een anti-homodemonstratie?
Was het niet in december 2014, dat stakers ons eigen land plat gooiden, omdat de democratie der verkiezingen hen plots niet meer zinde?
Gebeuren er niet elke godverdomse dag gruwelpraktijken tegen die 'vrije meningsuiting', waar geen haan naar kraait?
Zoals een Boko Haram?
Of de vele kindhuwelijken in India, just another sad story.
Of de oorlog in Syrië, die al eeuwen duurt.
Of Noord-Korea, waar dictatuur nog een normale zaak is.
Of de kindsoldaten in Afrika, waar we onze ogen voor sluiten.
Of de stenigingen in Afghanistan, waar we niet meer van opkijken.
Of de hondenkwekerijen in Vietman, waar we maar al te graag gaan 'backpacken'.
En zolang we met z'n allen in de rij staan voor goedkope brol, is er ook geen haan die kraait bij de sweatshops in China.
Nochthans allemaal verhalen, die u ook voorgeschoteld krijgt in datzelfde 'Journaal' van 19:00.

Wordt het eens geen tijd dat we durven toegeven dat onze verontwaardiging recht evenredig loopt met het 'not in my back yard' principe?
Plots staan de zotten op nog geen 2 uur treinen van bij ons rond te schieten.
Plots wordt onze 'Westerse Beschaving' bedreigd.
Plots zijn we zelf 'Het Nieuws' geworden.
Plots wordt ons oh zo veilig huisje aangevallen.
Plots is het ineens in Verviers te doen, bij de Walen, begot.
Oei. Paniek. Mobiliseer het leger! Nu!
En dan zeg ik heel droog: 'What are you gonna do about it?'

Misschien wordt het eens tijd om voor onze eigen stoep te keren.
In plaats van commentaar te geven op de buurman.
Vraag u eens af, of u wel vriendelijk bent tegen de kassierster in de supermarkt.
Of u geld geeft aan de bedelaar op de hoek.
Of u lacht als u iemand passeert.
Of u uw hand opsteekt, als iemand u voorlaat in het verkeer.
Of u 'dank u' zegt, gewoon omdat u een dak boven uw hoofd heeft.
Of u een 'goedemorgen' gunt aan de mannen van de vuilnis.
Of u uw handtas niet dichter tegen u aanhoudt, als u een paar donkere tienerjongens ziet aankomen.
Of u niet tegen uw kind roept, als u doodmoe bent.
Of u nooit roddelt over die met haar lelijke tanden.
Of u niet stiekem dat papiertje op de grond gooit.
En als blijkt dat u volledig 'smetvrij' bent, ga dan asap langs bij de Dalai Lama: he needs you.

Want u en ik staan misschien niet met kalasjnikovs rond te schieten.
Neen.
Maar, als u, zoals ik, wel eens meedoet aan onverdraagzaam gedrag, moet u vooral die # met JesuisCharlie laten voor wat het is.
Want ik ben niet Charlie, ik ben Caroline.
En ik geef toe dat ik intolerant kan zijn.
Want ik heb wel iets te zeggen over die fake trut met haar siliconentieten.
Over die lamzak van een staker.
Over die luiaard met z'n uitkering.
Over die linkse salonsocialist, die mijn geld komt 'pikken'.
Over die magere bitch, die 'wel aan de drugs zal zitten'.
Over die roker, wiens chemo ik moet betalen.
Over die dikke nek met z'n witte Porsche.
Over die ordinaire griet met haar te lange gelnagels.
En oh wat ga ik tekeer tegen de camionchauffeur die varkens vervoert.
Tegen die achterlijke Japanners', die de dolfijnen afmaken.
En die 'oerdomme Afrikanen', die de olifanten doodschieten.
En ik zeg ook al wel eens: 'vuile makak'
En 'dikke eikel'.
En 'achterlijk mens'.
En 'gore pedofiel'.
En  'mongolistische priester van een kinderverkrachter.'
En 'geschifte moslimterrorist'.
En 'fokking strandjanet, hoe durft gij die parkeerplaats voor mijn neus in te pikken.'

Ik schiet dan wel geen onschuldige mensen neer met een geweer.
Ik schiet er dagelijks af met woorden.
Daarom ben ik niet heiliger dan de paus.
Daarom ben ik niet Charlie.
Bent u het nog steeds wel?

Ook dit is 'vrije meningsuiting.'

Cheers,
C.

Where's Johnny?

11 dagen bezig, en ik kan alleen maar in mijn handen klappen van 'contentement'.
What a joy it has been.
Ha! Ik begin zo'n 'Good News' mens te worden.
Ik zal het gewoon in uw plaats zeggen: 'redelijk irritant'. I know.
Daarom ga ik jullie niet rond te oren kletsen met alle topmomentjes, die 2015 al in petto had.
Primo, ik herhaal: enerverend.
Secundo, uzelf online liggen bestoefen: I. Hate. It.
Tertio, ik heb andermans bevestiging niet nodig.
Quatro, als je het echt zo hard moet liggen affirmeren in de massa, is er meestal niets van waar.

Dit gezegd zijnde, kan ik het niet laten om jullie te vertellen over mijn nieuwe materiële vreugde:
El Nouvelle Voiture, de Mini 2.0.
U herinnert zich nog dat het voorgaande exemplaar met de nodige mankementen in de garage is beland.
Tel daarbij op: lage rente, saloncondities, an offer I couldn't refuse, te hoge reparatiekosten en u krijgt als uitkomst, het prachtexemplaar dat sinds vrijdag hier staat de blinken.
De spiegel van de Boze Koningin barst van afgunst bij het zien van zoveel schittering.

Moi en wagens, het is iets raar.
DC durft hierover al eens te zeggen: 'Mijn dochter koopt een auto, zoals een ander een brood koopt'.
Alle voertuigen waar ik mee heb gereden: sealed & signed op 30 min. Max.
Deze heeft wat langer geduurd, alleen omdat ik het voor 1 keer eens wat 'volwassen' wilde aanpakken.
Maar, ge moet een kat een kat noemen, dat was ook alleen maar voor de show.
Vanaf dat ik de offerte binnen had, wist ik nogal snel dat ik 'the one' was tegengekomen.
Nu, ik ben de eerste om te zeggen dat materie een mens z'n geluk niet maakt.
Toch, ik loop hier al 2 dagen rond, alsof Harvey Specter mij ten huwelijk heeft gevraagd.
Zo gedroeg ik mij trouwens afgelopen vrijdag ook. Bij hen. In het openbaar.
Daar gaan ze nog lang over spreken.

En ja, opnieuw, ge moet een kat, een kat noemen.
Zo'n auto het is een ego-plekje dat ik nog niet uitgewist heb.
Ik kom er tenminste voor uit, dat is al iets, hé.
Ik heb jullie al meermaals verteld: zet mij in de auto en ik verander in een soort Johnny.
'Marina' bedoelt ge zeker, gezien mijn vrouwelijk geslacht.
Neen, mensen, want, per definitie kunnen vrouwen niet met de auto rijden.
*
Foei!! Vrouwenbewegingen aller landen, verenigt u, en kom mijn voordeur bekladden!
*
Bon, ik kan dus per definitie heel goed met de auto rijden. Johnny is hier van toepassing.
Sinds dag 1 dat ik achter een stuur zit, ben ik een behoorlijk aanwezig persoon op de baan.
Dat zit gewoon in de achternaam. Echt waar, genetisch bepaald. Ik kan daar dus eigenlijk feitenlijk niets aan doen.

Efkes ter zijde, Marina had voor de rest wel perfect gekund hoor:
Ik ben niet vies van een beat-nummerke of twee.
Mijn taal kan behoorlijk aan de 'platte' kant zijn, zoals in: 'Ej, joenge, ga zenne fooraop'
Er liggen trainingspakken met gouden strepen in mijn kast.
Ne wedge sneaker moet hier ook nog wel ergens te vinden zijn.
De gelnagels zijn er lang geweest.
Van een 'strasske', wat 'bling' en dat in combinatie met 'fuschia' ben ik niet vies geweest.
Als het moet maak ik een kuif, met mijn geblondeerd haar.
Ik ben luid en ik kan roepen als de eerste de beste foorkramer.
De botsauto's zijn lang geleden, maar zoiets verleert ge volgens mij niet.
En, ondertussen heb ik al 2 tattoos.
Om maar te zeggen: genoeg Marina-materiaal aanwezig.

Sinds ik in '96 mijn rijbewijs kreeg, heb ik mij op de baan, vooral bezig gehouden met ambras maken met de rest van de rijdende wereld.
Vanaf seconde 1 heb ik mij gedragen als een Haantje.
Meermaals heeft de blauw geuniformde medemens mij op het matje geroepen.
Ik heb mij groen betaald aan boetes allerhande.
In mijn jonge jaren geneerde ik mij absoluut niet om uit te stappen om mijn mening te verkondigen over andermans triestig rijgedrag.
Een paar keer zijn er een paar nog grote Haantjes uitgestapt om hun mening te verkondigen over mijn rijgedrag.
Daar was ik nooit van onder de indruk. Integendeel zelfs.
Links rijden was mijn bestaansrecht.
Rechts voorbijsteken ook.
Middenvingers gingen omhoog, telkens ik met mijn ogen knipperde.
Elke voorligger die niet binnen de 10 seconden opzij ging, kreeg een spektakel van klank en licht over zich heen. Gevolgd door 'een gatplakkerij' van de bovenste plank.
Banden reed ik stuk bij de vleet.
Vloeken, roepen, zuchten, heel de santeboetiek kregen mijn medepassagiers er gratis en voor niks bij.
Qua Johnny-materiaal dus ook geen tekort.
'Veel accidenten gehad, zekers, mevrouwtje hooligan?'
Ewel, neen dus. Nooit.
Of jawel, toch wel. Eén keer heb ik een 'perte total' gereden.
Tegen 40 per uur. I kid you not. Bloednuchter.
2 airbags open. Veel spektakel. Een 'ieniemnini klein sneetje' in mijn rechterwijsvinger.
Om maar te zeggen: een gevaar op de baan is niet van toepassing, alé, is nooit bewezen.

Gene paniek, mensen, het meeste 'zot' is er ondertussen wel af.
Met uitzondering van het roepen en het vloeken.
Kwestie van niets op te kroppen, noem ik dat.
Als ik met iemand aan het bellen ben, kan dat gesprek nog wel eens onderbroken worden door een:
 'Eej, kutwijf, gadis eut maane weg'.
Voor de rest ben ik een pak rustiger geworden.
Maar een vos verleert zijn streken niet oftwel, de Johnny in mij, is rap terug gevonden.
Zeker nu dus, met mijn nieuwe bolide.
Helemaal 'getuned' door een Mini-verkoper, en ik zweer het u: they know what they do.
Veel ledlichtjes allerhande, veranderende kleuren als het donker is, toeters, bellen, een spoilerke hier en daar, zwarte velgen, veel show, veel streken, ne 'Larocca op wielen', als het ware.
In de categorie 'is dat nu allemaal echt nodig?' scoor ik hoog en roep ik even hard mee:
'nee, natuurlijk niet!
Maar ik zeg het u, Knight Rider verstikt zich in z'n graf van jaloezie.

Tot zover El Nouvelle Voiture.
Ah, ja, trouwens (de Good News Show is sterker dan mezelf): New York 2015 is een feit!
Beslist op het mega-feestje van Oudejaarsavond.
Om naar Stromae te gaan kijken. Zemozeker: yes we can.
Alé, kom, nog eentje om het af te leren: de Oude BFF en ik hadden een topavond in hoodletters, hier.
En alé vooruit: de Ex en ik gingen eten, onverwachts, om dan te eindigen met Den Debiel en zijn buddies.
Ok, ok, ok, ik stop met mijn enerverend gezwets.
Ik ga mijn loopschoentjes aan doen, want ja, mijn voornemens zijn nog intact.
Wat niet van onze BV's kan gezegd worden, want ze zijn nog steeds even mottig gekleed als in 2014.
Ik hou mijn hart al vast voor het Aldi-feestje van het jaar, over Johnnies en Marina's gesproken.
Dat ze straks hier maar eens een voorbeeld aan nemen.
Award season kicks off.
Had ik het woord 'contentement' al laten vallen?

Cheers,
C.

Twintig Veertien -> Twintig Vijftien

De afgelopen maand:

Snoof ik de fijne energie van Londen met volle teugen op.
Kreeg ik een brief van hen om mij te bedanken.
En ook mijn adoptiehond uit Thailand liet van zich horen.
Speelden Lily en ik in de sneeuw.
Dronken de Prins en ik cava's in 't Stad.
Mochten Lily en ik naar een etentje bij de Pussy gaan, met nog een hoop sympathiek volk.
Haalde ik deze uit mijn brievenbus. Als die man eindelijk een boek schrijft, moet je er direct bij zijn.
Kwamen de godenkinderen logeren.
Waren de boys en ik hierbij. Ik kan u verzekeren, Jan Kooijman is in het echt nog knapper.
Kocht ik een nieuwe auto. Jawel.
Vierde ik mijn ex zijn verjaardag. Samen met heel zijn geweldige familie in een geweldig café.
Werd ik very happy van dit.
Zag ik één van de grootste, maar tegelijk ook meest bescheiden bands, een topconcert geven, op tv.
Huilde ik mee met haar.
Gingen de boys en ik naar de film. Ik lachte mij een ongeluk.

Het afgelopen jaar:

Begon met een 'bang'.
Zal ook eindigen met een 'bang'.
Werd ik ontslagen, omdat sommige mensen het normaal vinden een paar miljoen te stelen.
Mocht ik hierdoor op visite bij de Federale Politie. Voor die paar miljoen, niet het ontslag, of course.
Was ik dolgelukkig in New York.
Sloeg de bliksem een paar keer in. Bij heldere hemel nog wel.
Desondanks behield ik mijn evenwicht, althans nadat ik terug rechtstond.
Nam ik mentaal afscheid van een paar mensen.
Bande ik energievreters.
Schold ik erop los, in de kleine ruimte van mijn auto.
Bleef iedereen rondom mij gezond en wel.
Bood ik oprecht mijn excuses aan.
Leerde ik dat wat 'not an option' is, een mens gewoon ook overleeft.
Kwam Lily bij mij wonen, hierdoor ontdooide mijn hart.
Was Parijs een fijne afwisseling.
Daverde de grond meermaals onder mijn voeten.
Liet ik een nieuwe tattoo zetten.
Verwaarloosde ik jullie een beetje.
Werden vriendschappen voorzichtig hernieuwd. Anderen werden beëindigd.
Ergerde ik mij minder dan in twintig dertien.
Lachte ik luid en veel.
Stapte ik een nieuwe werkomgeving in met heel fijne mensen.
Huilde ik onbedaard.
Brak mijn hart meermaals.
Zag ik hem en hem. Twee uitersten, twee rasartiesten, twee keer 'kiekenboebelen'.
Las ik legio geweldige boeken.
Leerde ik grenzen trekken.
Had ik minder nood aan bevestiging.
Nam ik de dingen niet meer persoonlijk.
Ondervond ik frequent good karma.
Vocht ik nog meer in mijn eigen kleine wereldje voor de dieren.
Leerde ik een paar nieuwe, geweldige mensen kennen.
Werd de band tussen zij, die er al even zijn, alleen maar hechter.
Enzovoor, enzoverder.

De komende maand:

Trek ik met mijn hondendochter naar zee. En ik kijk daar vreselijk hard naar uit.
Ga ik voor een full detox. Omdat van 'alles' naar 'niets', toch makkelijker gaat dan naar 'beetje'.
Begin ik te trainen voor de uitdaging van het jaar.
Zie ik mijn oude BFF terug. What a joy it is.

Het komende jaar:

Zal ik terug naar New York gaan, ik weet nog niet wanneer, maar misschien dan wel.
Verkoop ik waarschijnlijk de casa.
Loop ik mijn eerste doel hier.
Ga ik mijn lichaam nog gezonder maken.
Wil ik Berlijn doen. En Amsterdam.
Zing ik live met hem mee.
Begin ik terug te koken. Zoals ik ben opgeleid. Zoals het hoort.
Wil ik nog minder bezig zijn met conform de norm.
Hoop ik mij nog minder te ergeren dan in twintig veertien.
Ga ik er nog steeds op los schelden, in de kleine ruimte van mijn auto.
Zal ik blijven dromen.
Huil ik waarschijnlijk nog even hard.
Lach ik zeker en vast, luider en meer dan ooit.
Bots ik misschien wel op 'the one'. Waar iedereen al lang de hoop voor heeft opgegeven.
Misschien ook weer niet.
Probeer ik mijn huidige staat van 'balans' in stand te houden.
Enzovoort, enzoverder.

Wat mij bijblijft van de afgelopen 365 dagen, zijn niet de tegenslagen.
Zelfs de topmomenten beschouw ik niet als belangrijkste herinnering.
Mijn Camino leerde mij 4 jaar geleden al, dat de mooiste weg, de ene keer stijgt en dan weer daalt.
Good & bad, ik neem het er allemaal bij. Niet altijd met de glimlach, maar wel zonder gemok.
Niet omdat je 'alles moet omarmen'. God no, laat al die flauwe en fletse quotes for once, p-e-lease.
Cruciaal voor mij is, dat ik ondertussen wéét wat mijn core is.
Dàt wat mij voortduwt, en mijn bestaan zin geeft.
Waarvoor ik hier rondloop, my purpose in life.
Velen denken dat dat met success, status, ego, materie en geld te maken heeft. En ik lang met hen.
Maar dat alles is a 'shitload of bullshit'.
Wel heeft het te maken met gelukkig zijn, met tevreden zijn.

Mijn hart gaat nog steeds uit naar elke weerloos dier op deze planeet. Daar ligt mijn kern, mijn vuur.
Ik zal blijven opkomen voor hen.
De honden in Thailand en Spanje, de walvissen in Canada, de olifanten in Indonesië, de tijgers in Afrika, de dolfijnen in Japan, noem al op.
Maandelijks geef ik nog steeds aan hen. Ondanks mijn pittige vaste kosten.
Ondanks mijn, volgens sommigen problematisch, spendeergedrag.
Omdat zij het meer nodig hebben, dan ik.
Dàt onthoud ik vooral van twintig veertien.

Het draait nooit om geld.
Het draait om prioriteiten.
Het draait om 'doing good, while doing well'.
Het draait om mededogen.
Dat weet Meneer Kundera al lang.

Voor wie denkt dat ik echt wel soft aan het worden ben: don't get your hopes up.
Deze is voor jullie:

A happy, loving & cruelty-free twintig vijftien, modderfokkers!

Cheers,
C.

(on)geluk

Gisteren reed ik de koppeling van mijn geliefde Mini kapot.
*u mag de vraag 'hoedoededa?' laten voor wat ze is. 'Sois belle et tais toi', zou ik zo zeggen*

Opnieuw.
Gisteren reed ik de koppeling van mijn geliefde Mini kapot.
En dit, terwijl ik mij op de E34 bevond.
Tegen een snelheid van 130 per uur.
In de gietende regen.
Met Lily op de achterbank.
Ergens tussen Turnhout en Oelegem.
Komende van haar.
Onderweg naar haar.
Rond 15u45.
Met een showtelefoon die nog 10% batterij had.
Op de dag dat 2014 zijn langste file kreeg.
Zulke zaken maak ik dus mee.

Tot 19:00 ben ik bezig geweest om hond, auto en mezelf in de garage te krijgen.
En dat is me gelukt.
Koelbloedig, ook al stond ik in het midden van de autostrade.
Zonder enige stemverheffing, ook al wilde ik elke staker persoonlijk op zijn bakkes slaan.
Zonder traan, ook al voelde ik mij redelijk hulpeloos.
Zonder paniek, ook al was Lily volledig over haar toeren.
Zonder geklaag, ook al vond ik het nochthans terecht.
Zonder verwijt, ook al was dat verleidelijk.
Zonder 'gecalimero' op Fakebook, omdat ik mezelf voldoende bevestig, en zodus geen 'likes' nodig heb.

Neem het van mij aan: zoiets zou hier, nog niet zo lang geleden, in een Medusa-drama zijn geëindigd.
Met gevloek, gegil, geroep en gekrijs.
Not this time. Omdat ik zelf al een tijdje redelijk in balans ben.
Geen dingen meer obsesief najaag.
Content en tevree ben.

En zo, zag ik binnen de 15 minuten een takelwagen van VAB aankomen.
En zo, stond het Mamaatje te wachten aan de garage om Lily op te vangen.
En zo, kreeg ik hier een service om u tegen te zeggen.
En zo, maakte ik nog grapjes bij de mannen van de auto-balie.
En zo, regelden diezelfde mannen een vervangwagen, gratis, zonder dat ik daar eigenlijk recht op heb.
En zo, zat ik dik na de openingsuren alsnog in een, weliswaar, leeg kapsalon, VIP-treatment inclusief.
Dat noemen ze 'blessings in disguise'.

Gisteren reed ik de koppeling van mijn geliefde Mini kapot.
Maar dat is zeker niet hetgeen dat ik van die dag heb onthouden.
Wel, de wandeling met Lily, Boef, en de fijne vriendin in de Turnhoutse regen.
Wel, de enorm vriendelijke man van VAB.
Wel, het leuke gesprek met mijn boekhouder.
Wel, de topmannen van de garage.
Wel, mijn geweldige kapster.
Wel, het Mamaatje, altijd paraat, altijd aanwezig.
Ah ja, en het feit dat Lily en ik hier nog steeds zijn.
Blijkbaar is 'stilstaande auto, in de regen, op de autostrade' gelijk aan 'vogel voor de kat'.

Ook al ben ik geen fan van melige quotes, ze zijn even Fake als het Book waar ze gepost worden, toch:

Gisteren reed ik de koppeling van mijn geliefde Mini kapot.
Vandaag rij ik hoogblond, perfect gebrusht en in een nog een graver model dan de mijne rond.
Alstublieft.

Cheers,
C.