CYB

Soms heb ik dus echt geen flap inspiratie om te schrijven voor dit schrijfsel.
Soms heb ik ook echt geen goesting om te schrijven voor dit schrijfsel.
Soms heb ik bovendien echt geen tijd om te schrijven voor dit schrijfsel.
En, soms, is het 'van dattum' maal 3: geen inspiratie, geen tijd EN geen goesting.
Today is that day.
Nu, vooraleer ge de toeters en bellen bovenhaalt en 'Ja, eindelijk, tournée générale!' krijst:
een schrijfsel gaat ge toch krijgen.
Nu moogt ge u volledig laten gaan en 'Godverdomme hé!' krijsen.
Dat noemen ze ne mens blij maken met een dooie mus.
Een dood beest en dat bij mij, dat is echt 'van den hond'.
Ik ga stoppen met u te ambeteren.

Bon, de inspiratieloosheid los ik op met nog eens een rondje 'pollekes kus'.
De tijd maak ik wel.
*ammagaaaaat, da is kaa lief*
En de 'tegen mijn goesting', tja, story of my life. Niks aan te doen.
Ah ja, en ik waarschuw u nu al, het is weer 1 en al joyjoyjoy (niet 'Joy-Anna' weliswaar,
*ammagaaaaaaat*).
Begin dus al maar mottig te worden.
Ik moet toegeven, zelf begin ik mijn aanhoudende 'chillax-heid' ook behoorlijk raar te vinden.
Maar echt, wat ik ook probeer: het chagrijn komt niet. Het. Is. Weg. Voorgoed.
*ammagaaaaaaaaat, dakanni*
Bij deze een oproep aan jullie allemaal: kom mij hier eens serieus op mijn zenuwen werken.
Misschien kan u wel wat duurzame en blijvende 'pisnijdigheid' in mij naar boven halen.
En ik bedoel niet:
Links komen rijden voor mij tegen 100 op de autostrade - ik steek u toch langs rechts voorbij.
Hamburgers bestellen in mijn bijzijn - ik schrap u uit mijn adressenbestand.
Commentaar hebben op Lily - ik roep terug, bovendien, luider, harder en gemener.
Mijn Fakebookfeed vervuilen met elke scheet die u produceert - ik blokkeer u, genadeloos.
Mij negeren - ik ben u dankbaar.
Geen pussy-gestang, maar aanhoudend, irritant gejen, niveau Joëlle Milquet.
Zolang dat niet gebeurt, blijf ik hier dus het jolige en vrolijke wicht uithangen.
Aan u de keuze hoor.
Here we go, 'Count Your Blessings' van de afgelopen dagen:

- mijn eerste glas bubbels drinken na de Grote Detox om de God zijn start als tiener te vieren. Het feit dat het ventje mij nog steeds verwelkomt met omvangrijke knuffels, is iets waar ik dan ook nog dik van profiteer (Count Your Blessings in het kwadraat is da).
- De Pussy en De Prins zien in Brussel, een topavond hebben en samen snode plannen smeden, zowel in de categorie 'business' als 'pleasure'. Daar dan ook een Apérol bestellen, die in hoeveelheid het equivalent blijkt te zijn van een badkuip. De slogan 'LOL, Apérol' is dan ook van ons en zal ons rijker maken dan de zee diep is. Lol. (Apérol. En maar lachen.)
- complimenten krijgen over mijn gedetoxt lijf en kop. Het Mamaatje daarentegen, roept elke keer: 'Maar alé zusje, uw poep is weg en uw billen ook.' Ge kunt dus echt niet voor iedereen goed doen. En natuurlijk overdrijft ze. Mama's mogen dat.
- mensen inspireren met mijn gedetoxt lijf en kop om mee te gaan op de 'vegi, vegan, health'-reis. Eigen lof stinkt, maar ja, dat is hier mijn blog, dus volledig gepermitteerd, me dunkt.
- de Ex zien, en weer eens kei hard weten waarom die mens, na al die jaren nog in mijn leven is.
- TML tickets die een stapje dichter bij 'realistisch' zijn gekomen dan 'onrealistisch.'
- de boekhouder en zijn eega zien, en daar kei blij om zijn.
- 'petagi' eten. Que? Recht uit de stille Kempen, Dessel, en mijn kinderijd. Gemaakt door het Mamaatje wegens te veel boerenkool in de frigo. Juist ja, het 'hipster-eten du jour', 'Kale', is iets dat ik al sinds mijn 3jarig bestaan eet in de vorm van 'petagi'. Moet het nog gezegd worden? Alé, ik zal het in uw plaats doen: 'ge zijt nen trendsetter, als ge op kleuterleeftijd, mét sponsen broekske aan, al weet wat er 35 jaar later hot & happening zal zijn.'
- met de Collega's op vrijdagavond in hipsterland vertoeven en een berefijne avond hebben. Ah ja, en lachen, altijd lachen.
- met de Godin naar Kadanza gaan en er even veel plezier in hebben als zij. K3 is passé, maar ik kan het aan.
- de Godin die mij verteld hoe 'cool' ze mij wel niet vindt. Kom, geef nu toe, daar kan toch niets tegen op.
- mij eindelijk een badass-foodprocessor aanschaffen en daarbij een Kindersurprise-moment hebben.
- mijn kabouter-keuken volledig overhoop gooien met mijn eerste 'vegan, suikerloze' baksels. Het ene al beter gelukt dan het andere.
- Lily zich, La Rocca-gewijs, zien uitleven tijdens de eerste zonnige zondag, ge krijgt het filmpje er gratis bij:

- mijn nieuwe favoriete restaurant ontdekken en daar dan ook nog eens zitten met 1 van mijn nieuwe favoriete mensen. En dat van beiden ook gewoon kunnen en mogen zeggen. En daar samen om lachen.

Tussen al dat blij gezwam door, vocht den body tegen iets van ziekte/bacterie/vuiligheid, maakt al niet uit.
Den body heeft gewonnen, zoals gewoonlijk, alleen heeft ze daarvoor mijn stem verkocht en snot in mijn kop gestoken.
Dat eerste is een verademing voor mijn omgeving, niet getreurd dus. Alhoewel de klanken die ik nu ten berde breng, zijn misschien nog gruwelijker dan daarvoor. Zwijgen is dus de boodschap.
Het tweede is ook niet zo'n probleem, ware het niet dat ik binnen 6 dagen 12 kilometer ga lopen.
En gezien den body deze week andere katjes te geselen had, ben ik wat achterop geraakt met mijn schema.
Zaterdag heb ik mijn schoentjes terug omgebonden, na 4 dagen rust (als in te slap om deftig vooruit te geraken) in het 'meest fancy looppark van Antwerpen en omstreken'.
En dat was hard. Eerlijk is eerlijk
Ik ga hier niet verkondigen dat men mij daar speedy gonzales-gewijs heeft zien rondlopen.
Maar, wat er ook gebeurt: meedoen zal ik.
Gaat het elegant zijn? I doubt it.
Gaat het een schoon zicht zijn? No way.
Ga ik de finish halen? Sure.
Gaat dat pijn doen? Oh, yes. *ammagaaaaaaat*
Maar, met dank aan den Debiel:

Alleen jammer dat ik dus geen fiets ga mogen gebruiken...

Anyway: U mag mij, 'mijn rode, bezwete en totale doodsstrijd uitbeeldende kop' en de 9999 andere lopers altijd komen aanmoedigen.
Zoals ik tegen DC en het Mamaatje zei: 'ik mag starten om 11u, als ge tegen 13u nog geen telefoontje van het UZA hebt gehad, is dat een goed teken.'

En dat zal dan ook weer een puntje bij zijn in het rondje 'pollekes kus'.
Of in de categorie CYB (Count Your Blessings, zeddeu mee?)

Cheers,
C.

Stoofvlees met frieten

Beste Jeroen,

Mijn excuses voor deze familiaire aanhef.
Maar het is omdat je zo 'all over the place bent', dat een mens met voornamen begint te gooien.
En 'Meneer' klinkt zo afstandelijk, zeker bij iemand die zo sympathiek en amicaal elke weekdag in de huiskamers verschijnt.
Niet in de mijne weliswaar, dat is niets persoonlijks, maar ik heb gewoon iets beters te doen om 18u.
Zoals mijn hond Lily eten geven.
Een bruine labrador, eentje zoals jouw Ballie.
Dat weet ik omdat ik je op Instagram volg.
En ook omdat de mijne van dezelfde kweker als de jouwe komt.
Eigelijk feitenlijk zijn we dus toch familie, 'aangetrouwd' of 'hondengemeen' of hoe noem je zoiets?
Die kweker bleek geen kosjer man te zijn, achteraf gezien.
Maar daar moet ik jou niets over leren, hé, mijn beste, sympathieke, amicale Jeroen?
Je was er het hart van in dat Ballie een paar zware operaties moest ondergaan.
Door slechte kweek. Door op geldbeluste mensen, die geen dierenhart hebben.
Iets dat jij wel hebt, toch? Dat denk ik dan maar, als je zo goed voor je zieke beest zorgt.
Ik heb toen in ieder geval een kaars gebrand, en vingers en tenen gekruist op een goede afloop.
Alles is in orde gekomen en onlangs zag ik ook dat er een nieuwe viervoeter was bijgekomen.
Het Mamaatje, die wel al eens naar Dagelijkse Kost kijkt, vertelde mij hoe Ballie in jouw begingeneriek rondspringt en soms in je werkkeuken te zien is.
Van zulke dingen word ik blij, mijn beste, sympathieke, amicale Jeroen.
Dierenvrienden maken mij, echt waar, heel gelukkig.

Uitgerekend op de 'nationale dag van de Stoverij met friet', your words exactly, kom ik langs bij jou.
Om een al wat oudere koe uit de gracht te halen.
En niet om zo in een pan te gooien, mijn beste, sympathieke, amicale Jeroen.
Laat staan om ze in een stoofvleespotje te hakken.
Ik eet namelijk geen koeien.
Ook geen varkens, schapen, lammetjes, vissen, biggen, kippen of paarden.
Niets eigenlijk dat ooit een triestig, eenzaam en wreed leven heeft gekend in afgesloten hokken, kisten, stallen, kooien, enge ruimtes en hangaren zonder licht, vrijheid en respect.
Niets dat is afgeslagen, misbruikt en als waardeloos consumptiemateriaal behandeld.
Ik ben een vegetariër en een trotse ook, laat dat heel duidelijk zijn.
U voelt mij al komen zeker, mijn beste, sympathieke, amicale Jeroen?
'Weer zo'n planten-jihadist die mij de les komt spellen' denk je nu misschien?
Ja, dat komt er natuurlijk van als je uitspraken doet, die in verkeerde keelgaten kunnen schieten.
Quotes over vegetariërs, en dat ze 'een linkse, hoogopgeleide, hippe elite zijn, mét bakfiets.'
Que?
Ik citeer je alleen maar.
Dat je zulke dingen, ligt rond te kwelen in de meeste linkse gazet van Vlaanderen, zal ik maar even door de vingers zien, zeker?
Dat je zulke dingen ligt rond te kwelen tijdens de 'Dagen zonder Vlees actie', zal ik maar even ongelukkig noemen, zeker?

Vooreerst toch een 'dank u' in ieder geval, mijn beste, sympathieke, amicale Jeroen.
Om mij 'hip' te noemen. Dat is mijn hoogste streefdoel in dit leven.
Wauw. Dank. Je. Wel.
Lees het sarcasme ajb. Ik ben namelijk niet hip.
Weliswaar heb ik afgelopen vrijdag nog in de hipsterbar van Antwerpen gezeten, Vitrine.
U wel bekend zeker, als café van uw goede vriend, Tom Waes.
En gisteren droeg ik, zoals het hoort, spierwitte Air Max-en onder mijn skinny-jeans.
Verder dan dat gaat mijn 'blitsheid' niet.
Behalve als u naar mijn Mini-Knightrider kijkt, qua coolheid kan die wel tellen.
Bakfiets, ik dacht het dus niet.
Ook geen elite, dat woord ben ik zelfs moeten gaan opzoeken. Wat ineens impliceert dat 'hoogopgeleid' hier niet aan de orde is.
'Een kleine groep van voorname mensen' zegt het woordenboek mij.
Het soort dat in restaurants als Luzine eet, u wel bekend, niet?
Of wilt u beweren dat uw ex-etablissement een veredelde Lunch Garden is, met vol au vent aan 5 €?
'Wie zonder zonden is, werpe de eerste steen', zegt een ander bekend boek mij.
Of ben ik dan ineens ook een 'godsdienst-fanatiekeling'?
Anyway.
Mijn kleerkast is gevuld met stukken waar Jani, uw andere hippe vogel-kameraad, een instant orgasme bij zou krijgen. Laat die clichés van afgetrapte bottekes onder bloemenkleedjes dus maar.
Mij bovendien ook nog eens 'links' noemen is de grofste belediging van heel uw lijst.
Maar kom, dit zijn persoonlijke zaken. Dingen waar ik mij bij kan neerleggen.
Het zegt alleen alles over jouw enge tunnelvisie, mijn beste, sympathieke, amicale Jeroen.

Ik ga ervan uit dat je je eigen zoon niet leert om in zulke hokjes te denken.
Ik ga er ook van uit dat je hem wilt sparen voor ongeluk en miserie.
Dat je hem een mooi en zorgeloos leven toewenst op deze aardbol.
Ik hoop het samen met jou, echt waar.
Jammer genoeg zullen we daarvoor allemaal wat aan onze levensstijl moeten doen.
Want, ter info, beste, sympathieke, amicale, Jeroen, diezelfde aardbol kan ons bruut gedrag niet meer aan.
Door onze arrogantie, maar dat ken je niet zeker?
Door onze 'kop in het zand stekerij'.
Door onze betweterij.
Door onze hebzucht.
Door onze zelfzucht om elke dag vlees te willen eten.
Misschien schrijft De Morgen hier niet over, maar de vleesindustrie heeft een enorm negatieve impact op deze planeet.
Wetenschappers, zij die wel hoogopgeleid zijn, hebben het ons al meermaals verteld.
Vegetariërs zorgen dus een klein beetje meer dan de gemiddelde mens voor een betere wereld.
Als ik jou was zou ik maar een toontje lager zingen als je hen nog eens in een fout vakje stopt.

Vooraleer je de volgende keer zo kort door de bocht vliegt, zou ik eerst je oogkleppen eens afzetten.
En over de grenzen van ons 'zakdoekgroot-apenland' kijken.
Wat je blijkbaar al even niet hebt gedaan.
Anders zou je weten, dat vegetarisch en meer zelfs, 'plantbased' eten, al lang geen exceptioneel iets meer is.
Een andere krant van een ander niveau dan uw linkse gazet, The Wall Street Journal, sprak er nog over onlangs.
En dat is dan alleen nog maar over een foodtruck, hé, waar mensen voor staan aan te schuiven, in temperaturen onder 0, in New York City.
Maar zover moet u zelfs niet gaan, mijn beste sympathieke, amicale Jeroen.
Berlijn, Londen, Amsterdam, Oslo, Barcelona, Gent, overal steken de vegi-zaken de kop op.

Als je mij niet wil geloven, moet je anders een paar andere BFF's van jou opbellen.
Sergio Herman, bijvoorbeeld, een grote fan van de vegetarische keuken.
Of anders Kobe Desramaults en Seppe Nobels, de hippe topchefs mét ster. Auw, sorry, stout van mij.
Zij zetten hun schouders mee onder de eerste professionele, vegetarische koksopleiding, Vegucation.
Het werd tijd, want 1 van de bekendste en meest gerenommeerde koksscholen TER WERELD, The National Gourmet Institute, laat hun studenten koken zonder vlees. Altijd. Toujours. Always.
Dat heb je misschien allemaal gemist in de pers, omdat je te druk bezig was met je geldschieters naar de mond te praten.
Want heel je litanie krijgt natuurlijk een vuil kantje, nu blijkt dat je je programma ongegeneerd laat sponsoren door de Vlam.
Zo stoof je jezelf een dikke peer, hé mijn beste, sympathieke, amicale Jeroen.

Nu moet je je natuurlijk geen zak aantrekken van mijn commentaar.
In principe toch niet.
Uiteindelijk koop ik uw boeken niet en kijk ik niet naar uw programma's.
Deze 'extreme dierenactiviste' hoeft zich niet met jouw potten, laat staan, woorden te bemoeien.
Alleen, mijn beste, sympathieke, amicale Jeroen, ben ik nog veel meer, naast de eigenschappen die je mij in dat gazetje toekent.
Zoals een belastingbetaler. En nog een zeer gulle ook.
Geld dat onder andere wordt gebruikt om de VRT te onderhouden.
Jij, als werknemer van dit instituut, zou dus beter moeten weten.
Bijt niet in de hand die u voedt.
Zet je tanden maar in je stoofvlees met frieten.
Zolang het nog kan.

Speciaal voor jou herhaal ik 1 van mijn favorieten quotes:

En dat geldt zowel voor mijn Lily, jouw Ballie, als de koe in de gracht en in jouw stoofvlees.

Het zal je dan waarschijnlijk ook niet verbazen, mijn beste Jeroen, dat ik je na dit allesbehalve nog sympathiek vind.

Amicale groeten, desalniettemin,
Caroline Rome.


*Deze brief is daarnet ook via de webpagina van Dagelijkse Kost verstuurd.*

Cheers,
C.

Barbiehuis

Ik word van veel dingen blij, maar complimenten over mijn blog krijgen een puntje extra 'blijheid'.
Omdat dit echt van mij is, andermans vingers hebben hier 0,0 in de pap te brokken.
Schrijven waar en waarover ik goesting heb, zonder dat ik mij moet inhouden.
Geen censuur, voor mij toch niet.
Onlangs zei de Bunny: 'Seg, die blog toen, denk je niet dat 'hupperdepup' in het gat gebeten zal zijn?'
Mijn antwoord was: 'Als ik met ieders gevoelige tenen moet rekening houden, stop ik er wel mee.'
Hier staat mijn mening, mijn visie, ik ben Barack Obama niet, hé.
Laat het voor wat het is, zou ik zo zeggen, aan de sensibele teentjes.
Natuurlijk hoop ik mensen af en toe te inspireren, en ze eens te laten nadenken over bepaalde dingen.
Maar over het algemeen wens ik wat ontspanning en amusement te brengen.
Ik typ neer waar ik het eens over wil hebben, en de ene keer lukt me dat beter dan de andere.
Dit is mijn manier van ventileren, van overschouwen, van kijken naar wat er op mijn bord ligt.
Het is niet de bedoeling om dit 'uit te bouwen', lees 'commercieel' te maken.
Anderen worden al geil van zo'n woord, maar dat boeit me niet.
Terwijl er best wel mogelijkheden zijn om dit professioneler te maken. I. Don't. Care.
De behoefte aan zoveel unieke hits per maand is er niet.
Dit is mijn speelhoek, en eindelijk heb ik mijn eigen Barbiehuis.
(Iets dat ik als kind niet heb gekregen, hé Mamaatje).
Dus nu komt niemand aan mijn poppen.
Qua teleurstellend en onambitieus Masterplan kan dat wel tellen, me dunkt.

Waar ik nog 'meer dan een extra puntje' blij van wordt, is als mensen hier 'stiekem' langskomen.
Als in 'Caroline, ik vind u zo een foorwijf, maar achter uw rug kom ik toch uw blog lezen'.
Deze 'fans' maken mijn dag helemaal goed.
Zeker als ze hun woede over mijn 'domme praatjes' spuien op sociale media allerhande.
Oh, dan ben ik in mijn nopjes. Ze noemen dat 'een slecht karakter' hebben.
'Karma is a bitch', naar het schijnt, dat zal ik dan nog moeten ondervinden.
Zodus, afgelopen zondag, na mijn uitingen over de hoogstaande, literaire, nobelprijs-waardige trilogie 'Fifty shades of (kak)Grey', bleek dat iemand hierover zeer misnoegd was.
De dag daarvoor had Ann Nelissen in 'de Frut' (Gazet van Antwerpen in de volksmonds) ook laten blijken dat ze niet snapte wat vrouwen zo geweldig vinden aan boeken over ' een lul met veel geld en zijn altijd onderdanige minares'. Over een mooie oneliner gesproken.
Twee 'aanvallen' op 1 weekend, was blijkbaar 'too hot too handle' voor sommige 'Fitylovers'.
Ik las een Fakebookstatus vol uitroeptekens en verontwaardiging.
Met daarin (ik citeer): 'ik heb wel een universitair diploma, en ik lees ook wel Herman Koch en ik verdien elke maand goed mijn eigen geld en ik ben geen zielige huisvrouw en ik ben enorm zelfstandig en ik ben een fiere mama.'
Bovendien waren 'Ann en commentaarmensen (mezelf) zelf verklaarde feministen die 'godverdomme' niet moesten denken dat zij en alle andere FiftyFans 'ootmoedige kwezels' waren'.
FYI: I laughed my ass off, toen ik dit las.
Meer terugkoppeling ga ik niet geven.
Enkel: als je zo briesend jezelf moet verdedigen, check dan toch eens even wat echt is.
Ik heb het al meerdere keren gezegd: iedereen mag mij een 'dom wicht' noemen.
Het zal mijn koude kleren niet raken, laat staan dat ik er een tirade om zal beginnen.
Integendeel, I will laugh my ass off, 'oepternief'.
Want, ik wéét dat ik geen dom wicht ben.
En ik kom er voor uit dat ik, met veel plezier, naar brainkilling programma's kan kijken.
(Wanneer komt er nog eens een 'Temptation Island' eigenlijk.)
Ik lees elke dag de Daily Mail showbiss sectie, ik wil maar zeggen.
Maar, ik leef ook volgens mijn eigen Commandments, weet u wel :
Don't take yourself too serious (behalve als het over kinderen en dieren gaat).
Trouwens, een verdediging in termen van 'hebben', is altijd fout, zo fout. Foei, foei, foei.
Desalnietemin: proficiat met je universitair diploma, it suits you.
Ah ja, en Herman Koch, kom, kom, doe nu niet alsof dat hetzelfde is als de Ulysses.

Natuurlijk kreeg het bericht onmiddellijk vele 'duimpjes omhoog' (vind ik leuks ) van evenveel toeterende dames en reacties als 'you go girl' en 'groot gelijk' en 'zeg het ze maar eens goed'.
Ach ja, schattig toch, niet?
Mijn zondag sloot hiermee in schooheid af. Met dan ook nog eens een nieuw seizoen SYTYCD.
Dat noem ik nog eens een topdag.
Als laatste, toch nog een klein aandachtspuntje voor de dame in kwestie:
'Zelfverklaard' schrijf je aan elkaar. Niet als 'zelf verklaard'.
Die les zal je misschien gemist hebben aan de grote, belangrijke universiteit.
Kan gebeuren, hé.
Waar blijft die bitch van een Karma toch?
Ik heb ze nog niet gezien. U wel?

Seg, efkes iets anders nu.
Vandaag is mijn laatste detoxdag.
Alé, laatste, dat is mij hier zo goed meegevallen, dat er niets eindigt.
Dit is absoluut geen uitputtingsslag geweest, integendeel.
Ik voel mij beter, en gezonder dan ooit.
's Morgens heb ik geen 3 koffies meer nodig om 'alert' te zijn.
Om 16u geen geeuwmomentjes meer.
Nihil heb ik gemist, van niets last gehad, geen chips door toiletten moeten spoelen.
Geen kasten geplunderd, niet in het geniep een fles cava leeg getutteld.
Nada.
Elke centimer van de mini-keuken, die ik heb, wordt weer gebruikt.
Messen in de aanslag, sta ik te koken en bakken.
Met enorm goede resultaten. Man, heb ik lekker gegeten, de laatste weken.
Ik hang een pak minder voor tv en vind het nog fijn ook.
Zoals ik had voorspeld: 2015 wordt het jaar dat ik mijn lichaam gezond maak, en zo zal blijken.
En om mijn 'stiekeme lezers' een extra maagkrampke te bezorgen, the facts & numbers:
- buik is voor 3/4 weg,
- energie voor 10,
- 4 kilo eraf (zie ik daar een 5 als eerste getal staan? Toch wel)
- broeken vallen van mijn lijf
- kleren van 5 jaar geleden gaan terug vlot aan
- ik loop ondertussen 1 u aan een stuk zonder dat de MUG mij moet komen reanimeren

Straks 'gun' ik mezelf een glas champers, want het is feest voor de God zijn verjaardag.
Maar de taart laat ik voor wat het is.
Geen behoefte aan, want fit is the new black. Hashtag, natuurlijk.
#ahja #wanttegenwoordigschrijvenweallesmeteenhashtag #hoedebielerhoebeter.

Trouwens, een suggestie voor de hamburger/stoofvlees/worsten-eters onder jullie: het is weer van dat.
Kwestie van eens een #deftige #hashtag te gebruiken.

Cheers,
C.

Sweet sixteen (not)

Mensenlievendeugd.
Echt waar, wat is dat toch met die vrouwen?
Dat krijst 'feminisme' te pas en te onpas rond. Dat wil onafhankelijk zijn. Dat wil eigen geld hebben.
Als bedrijfsleiders paraderend, kinderen bij de opvang, en de carrièreladder omhoog.
Weg glazen plafond, weg domme blondjes grappen, allemaal gelijk voor de wet.
Sla niet op hun gezicht, of ze slaan terug.
Tot 50 tinten grijs hoor.
Dan kwijlen ze instant bij het zien van een zweep in de hand van ene Mr. Grey.
I don't get it.
Als ge porno wilt, ga dan online.
Als ge wilt afgeslagen worden, zoek u dan ne vent met lossse handjes.
En stop dan ook ineens allemaal met uw 'mannetje te staan' in de 'bedrijfswereld'. You are a joke.
Een aanfluiting voor ons geslacht.
Voor mij zijn het muizen zo grijs, als de tinten waar ze allemaal zo wild van worden.

Dit gezegd zijnde, weer naar de orde van de dag.
( Nu ik kan wel 3 blogs volschrijven over het abominabel niveau van zulke romannetjes, maar ik ga deze prachtige zondag niet verpiepen, noch voor u, noch voor mij.)
Et voila, in blogland is het de maand van 'boostyourpositivity', met een hashtag. Natuurlijk.
Nu doe ik normaal niet mee aan trends, maar deze vond ik wel leuk.
Trouwens, hoe meer lezers, hoe meer truken van de foor ik moet bovenhalen, om maar niet door de mand te vallen, dat ik eigenlijk geen flap te vertellen heb.
Ergo, long story short, de opdracht is: schrijf een brief aan je 16jarige zelf.
Vraag mij niet wat dat met boosten van mijn positiviteit te maken heeft, maar kom.
Opnieuw: zondag, verpiepen, enzovoort, enzoverder.

Mijn geheugen is zeer goed, behalve als het over genante momenten gaat, dan blijkt het zwarte gat groot.
Zo ook de periode, van 21 jaar geleden.
Voila, nu kunnen jullie allemaal achterover vallen van mijn leeftijd. *boink*
En bijna geen rimpels. *boink, boink*

Soit, here we go. Op aanraden van haar, 1 van de leukste mensen, die ik virtueel ken:

Beste 16jarige Caroline,

Wat ben je er toch een boeltje van aan het maken. Ja, sorry, dat ik zo met de deur in huis val.
(binnen een paar jaar wordt dat 'baldadige' 1 van jouw bruutste karaktertrekken, so get used to it)
Echt, meid, dat is voor niets nodig.
Doen alsof je niet kijkt naar Tien om te Zien, is belachelijk en in 2015 is Beverly Hills 90210 zeer retro-hip.
Kom er toch voor uit.
Dat meeheulen met anarchie, en combats en mottige rugzakjes uit den Uil, je gaat er nog goed om lachen, later.
Buiten 'killing in the name of', ken je niets van 'rage against the machine', dus laat het voor wat het is.

Koester de vriendinnen die je nu hebt, meid. (H)echtere vriendschappen dan deze, ga je lang moeten missen. Nu, don't worry, binnen ettelijke jaren, komen er wel nog een paar nieuwe aankloppen. En de oude van nu, die komen ook weer terug.

Dit jaar zal je hart voor het eerst breken. De volgende grote kras komt er binnen 10 jaar op. Maar dat is het leven, dat leer je nog wel. Dat drama-gedweep waar je je nu zo graag laat in meestromen, is niets in vergelijking met wat er nog komen moet. Toch zal elk litteken ontstaan zonder al te veel gemene streken. Integendeel, je mag je handjes kussen dat de heren die passeren, jou met het nodige respect behandelen. Dat je die regel ook voor jezelf moet laten gelden, zal je pas beseffen als je de 30 bent gepasseerd.
Huil nog maar wat mee met Whitney Houston, en kom er tenmiste voor uit.

Nu die kras in 2004 zal heel lang pijn doen, maar zorgt er wel voor dat een paar van de belangrijkste personen in je leven verschijnen. En als alles verteerd is, zal je leven parallel blijven lopen met al die kanjers. Count your blessings en niet omgekeerd.

Laat dat stoer gerook en gedrink en gegrootbakkes en gehaantjedevoorste voor wat het is. Daar kom je nog van terug. Er is niets cool aan sigaretten, en je krijgt er een vuile en lelijke huid van. Het gaat nog even duren, maar een fit en gezond lijf, gaat nog een zeer belangrijke worden. Ja, lach maar met mij en geniet nog van uw pistolets met americain préparé. Die gaan eruit. Nadat je je bewust begint te worden van de gruwel die gepaard gaat met het fabriceren van zulke etenswaren. Het gebrek aan groenten nu, ga je binnen een paar jaar ruimschoots inhalen. Je gelooft me niet? Toch wel: Vegetarisch wordt jouw zijn.Vegan jouw doel.

Stop ook eens met zagen over fuiven enzo. Tussen je 21 en je 31 ga je het aantal feestjes, cafébezoeken en andere festijnen niet kunnen bijhouden. Net zoals het geld dat je door ramen en deuren zal buiten gooien in zulke etablissementen. Gelukkig komt ook daar een einde aan.

Wees blij met dat blonde haar van je en dat goed lichaam. Er komt een tijd dat het ene uitdijt, en het andere verdonkerd. Om beiden terug te krijgen zoals nu, ga je bloed, zweet, tranen en een heel goede kapper nodig hebben. Enjoy it dus, it's not gonna last.

Stop met die belachelijk plakboeken vol Joepie-foto's. Binnen een paar jaar komt er zoiets als 'het internet' waar alles gewoon op te vinden is: foto's, films, kranten, de Joepie zelf, echt, je gaat je ogen niet geloven. Trouwens, jij zelf gaat daarop een blog beginnen. Een woord dat je nu nog niet kent. Maar je gaat je taal daarvoor nodig hebben, blijf die boeken dus maar verslinden. Je woordenschat zal er wel bij varen. Alleen, die Tolstoj hoeft nu echt nog niet.

Laat dat zuchten als je met Biloba, je blonde labrador, moet gaan wandelen. Ze gaat niet eeuwig blijven leven. Ze gaat ziek worden en haar vertrek naar de regenboogbrug gaat een groot verdriet zijn voor heel de familie. Daarom zal het nog 10 jaar duren, vooraleer een nieuwe viervoeter haar intrede doet. Dit bruine exemplaar, deze keer, Lily, gaat zoveel met jou doen, dat je er geen idee van hebt. Trouwens, die liefde voor de dieren gaat alleen maar groeien. Sterk dat kleine hart van jou, mus, want je gaat nog veel tranen laten om het leed waar je mee geconfronteerd zal worden bij de beestjes. Dit wordt jouw purpose in life, pas maar op.

Dat studeren is niets voor jou, ik zeg het je nu al. Natuurlijk ga je de ballen niet hebben om binnen 2 jaar te kiezen voor Herman Teirlinck en ga je rechten studeren. Ah ja, na een Latijn Wiskunde moet een mens naar de universiteit. Bad choice, baby, dat kan ik je nu al zeggen. Weliswaar gaat het niet het einde van de wereld zijn. Niets trouwens, want ik zie je lip al trillen bij zoveel donkere toekomstwolken. Alles komt goed met jou, meer dan goed zelfs. Niet zoals jij het nu droomt, met een prins en kinderen enal. Het gaat totaal anders worden, liefje, maar je gaat er content mee zijn. Zeg het trouwens ook al maar tegen DC en het Mamaatje, alhoewel, ze zullen je niet geloven.

Over deze laatste gesproken: give them a break. Ze doen echt hun best, en jij bent op sommige gebieden gewoon hun leermeester. Waar jullie nu nog over elkaar staan in de uiterste hoeken van de kamer, zal er doorheen de tijd veel aanvaarding, begrip en toenadering komen. Zij gaan jou nog heel hard nodig hebben, en jij hen ook. De grote gezinsstormen moeten nog komen, en jij zal de mast moeten vasthouden, smeer die armen maar in. Gelukkig is daar Den Debiel, die zijn evenwichtige zelf gaat blijven. Hij wordt voor jou de belangrijkste toetssteen, luisterend oor en mens in je leven. Punt.

Hij gaat wel een prinses tegen komen, en een gezin stichten enal. Waardoor jij de rol van je leven zal mogen spelen: tante Caroline, en dat ga je met verve doen.

Er zijn een paar beschermengels die van jou de vrouw zullen maken, die je binnen 22 jaar bent: Carolien en Inge. Zij komen op jouw pad wanneer je ergens in een hoekje zit te verwelken, en ze zullen er voor zorgen dat je weer recht staat, groeit, lacht en uiteindelijk een fijn mens wordt.

Maar vooraleer we zo ver zijn, ga je nog veel stommiteiten uithalen, mensen tegen hun kar rijden, liegen en je anders voordoen dan je bent. Wat zo spijtig is, want het is verloren energie. Dat is iets wat je later nog wel zal snappen. Zorg dat je maag sterk blijft, want je gaat een paar zeer bittere pillen te slikken krijgen. Er gaan zelfs tijden komen, dat je je zo ellendig voelt, dat je je afvraagt waar het allemaal goed voor is. Gelukkig is jouw grootste kracht, en dat zal zo blijven, je voortvarendheid. Doorzettingsvermogen en een sterk karakter zorgen ervoor dat je telkens wel weer uit je bed komt en verder gaat. En op een dag ga je heel tevreden zijn, zonder meer, dat beloof ik je plechtig.

Het jammere is, dat dat nog even gaat duren. Dus zet je schrap, meissie, want je gaat uit de bocht vliegen, en op je gezicht gaan, niet normaal.
Tot je op een dag die rugzak bij den Debiel gaat halen, en zegt:
'fok it all, ik wandel naar Compostella.'
Als je daar bent, heb je het ergste gehad. Vanaf dan mag je weer rustig beginnen ademen.

Dus, doe wat je moet doen, lieve 16jarige Caroline. Alle omwegen, alle putten, alle kakmomenten, echt al-les, zal je moeten meemaken, om uiteindelijk te worden wie je binnen 21 jaar bent:
een gelukkige, gezonde, grappige en geweldige vrouw, met haar eigen menig, scherpe pen, peperkoekenhart en bijna rimpelloos gezicht.
Ah ja, en veel commentaar.

Cheers,
C.

Pang pang

Heel mijn leven heb ik zonder GPS gereden.
Tot de Knightrider in mijn leven kwam.
*
Zij die mij niet moeten, mogen gewoon 'Johnnenbak' zeggen. I couldn't care less. Echt.
Ik rij toch maar efkes met het het equivalent van Beyoncé, maar dan in een auto gegoten, rond.
Wees. Jaloers. Kei. Hard.
*
Mensen denken altijd dat zo'n Mini van binnen even graaf is als van buiten.
Maar dat is dus nul bazaar waar.
Mijn vorig exemplaar was eigenlijk een veredelde go cart. Schoon carrosserie, maar triestig binnenin.
Een beetje zoals veel mensen eigenlijk.
*
Oh, neen, ze heeft weer te veel chili gegeten. Pang, pang. (smiley, kom mensen, het is vrijdag!)
*
Niet dat ik dat erg vond hoor. Al die toeters en bellen in een auto, voor mij hoeft dat niet zo.
Daarom heb ik ook niet de allernieuwste 'smourtfoon', en werk ik op een oude laptop.
Ik ben opgegroeid met alleen een vaste telefoonlijn, remember the nineties??
Toen lukte het ook om af te spreken, hoor, echt wel.
Daarom dat ik perfect mijn gsm uren niet kan bekijken, I'm not that important, you know.
Wat blijkbaar niet voor iedereen geldt, die al eens met mij afspreekt.
Om de 5 botten die telefoon vast pakken om Fakebook te checken. Hashtag zumkotsen.
*
Pang, pang, pang. Oh, ik ben weer en pleine forme.
*
Dus, voor de auto's geldt:
Als het goed, snel en vinnig rijdt en ergens muziek uit laat komen, ben ik al berecontent.
Bleutooth, parkeersensoren, boordcomputer, airco, gps en heel 'den hannekesnest', ik kende het niet.
Zo'n mottige tomtom weigerde ik ook aan te schaffen.
Als iemand het linkerrijvak verspert, word ik ambetant.
Als ik zie dat die mens ook nog eens zo'n gatlelijk, amateuristisch tomtomspel tegen z'n raam heeft plakken, krijg ik er nog buikkrampen bij.
Dat is zoals vrouwen met nacré-paarse gelnagels EN ineens ziet ge dat er ene vinger nog glitters heeft ook. (met dank aan hem om eindelijk eens duidelijk te zeggen hoe stijlloos zulke handen zijn)
Dit weeral terzijde. Ergo, als het geen stijl heeft, moet ik het niet hebben.
En, ik zal u eens iets zeggen: ik geraakte dus overal, zonder al die snufjes. Op tijd weliswaar. Wat van 90 % van de bevolking met al die cinema wél in hun auto, niet kan gezegd worden.

Eniweej. Sinds 4 weken dus: full option on the road.
Met bleutooth, fancy geluidsweergave, geruisloze knoppen, flinkerende ledlichtjes, automatische airco, allerhande onnodige gadgets en een gps.
Vanaf nu zou ik zonder Google maps, telefoon, of andere hulplijnen op mijn bestemming arriveren.
Goe gelachen.
Sinds die vrouwenstem mij zegt hoe ik moet rijden, heb ik nog nooit zoveel omwegen gemaakt.
Om nog maar te zwijgen over de aantal keren dat ik te laat ben gekomen.
Global Positioning System?
Gegarandeerd Parcours Slecht, zeg ik dan.
Over een belachelijke uitvinding gesproken.
Naar de Prins in Brussel, stuurt ze mij langs Sint-Jans-Molenbeek.
U weet wel, daar waar iedereen zijn auto in het midden van de straat parkeert en de rest blokkeert.
De vuilnis wordt opgehaald om 19u 's avonds, putteke spits en alles stilstaat, altijd, zonder dat er verkeer is.
Ik zeg u maar. Niemand rijdt vrijwillig Brussel in langs daar.
Tweede poging was met de God, afgelopen weekend, naar het Constant Van der Stockstadion.
Wat ze al niet kende, dat wil ik nog door de vingers zien.
Maar dat ze mij, of all people, langs de veemarkt/slachthuis/horrorstraat van die gemeente stuurt, vergeef ik haar nooit, jamais, never.

Om maar te zeggen: wij zijn zo lui en rekenen op technologie om alles op te lossen, dat we er op de koop toe dom van worden.
Ik wéét hoe ik naar het stadion van Anderlecht moet rijden, begot, de God en ik doen dat al 3 jaar.
Ik weet blindelings hoe ik naar de Prins moet rijden, en alle cafés en etablissementen, waar wij daar dan rondhangen.
Conclusie: er is plaats voor maar 1 vrouw in de Knightrider: en dat ben ik, ja.
Of zoals de God het zondag zei: 'Mevrouwtje, zwijg toch gewoon, ge weet er niks van.'

Nu, eerlijk is eerlijk.
Door haar vreselijke omweg, zijn we wel aan de andere kant van het stadion terecht gekomen.
Waar het vele rustiger en veiliger parkeren bleek en en plus bijna naast de oprit van de autostrade was.
Dat hadden we wel goed gedaan, vonden we zelf.
Waar dat is vertel ik u niet. Dat is het geheim van de God en zijn Meter, nu.
En vermits dat ventje nu al slimmer is dan mij, onthoudt hij de straatnaam wel in mijn plaats.
Als ge chance hebt, en ge leert hem kennen, vertelt hij u ook ineens waar de Grote Beer ligt.
Dat is pas een GPS: God Primeert Steeds
Daar kan geen Knightrider tegen op.
Daar kan gewoon niets tegen op.
Pang, pang in mijn hart.

Cheers,
C.

PS: voor zij die zich het volgende afvragen: 'Oewistmejuwenditoks?':
Ik heb nog nooit zo goed gegeten, heb mij nog nooit zo goed gevoeld, ik stroom over van energie en ben nog scherper dan anders.
Pang, pang, pang.
Ah, ja, en tussendoor loop ik gestaag verder richting 12 km, met 2,5 kilo minder aan mijn lijf.
Haat. Mij. Maar. Kei. Hard.
Pang, pang, pang, pang.

Te kiezen: Cranky of Chagrijn

Moe. Doodmoe, zo voel ik me.
Een bonkende pijn heeft mijn hele hoofd bezet.
Ik heb het ook ijskoud, maar dat zal volgens DC wel liggen aan mijn chauffage-beleid.
Mijn lijf is behoorlijk slap.
En mijn geest is meer dan behoorlijk chagrijnig.
'Oh, maar dan heb je griep, want die is in het land!'
Deeeeeuuuuh. Griep, m'n gat ja. 'Fokofmetdiegrip'. Ik doe daar niet aan mee.
(chagrijn, ik heb het gezegd, hé)

Neen, beste lezer, ik ben aan het detoxen, sinds gisteren.
'Oh, dan zijt gij zo KEIhip alleen maar smoothies van hier aan het drinken. Zoals JoyAnna. KEIcool!'
Fokofmeteulegecool. Ik doe niet mee aan hipster dingen, die maar 48u duren.
(chagrijn, u weet het ondertussen.)
Dit is 28 dagen geen vuile suiker, vuile carbs en vuile cafeïne.
Vuil vlees, vuile vis, en vuile zuivel heb ik al efkes geschrapt, MOEST GE HET NOG NIET WETEN!!
(chagrijn, I kid you not)
En nu zit mijn lichaam dus in totale afkick.
'Amai, eet gij zoveel suiker, dan?'
Neen dus. Mijn grootste zonden zijn brood en chips.
Ik eet amper koeken, frituren gaan failliet door mij, boterhammen met choco zeggen mij niets en chocolade al zeker niet.
Just saying. U mag mij gerust vervoegen, waarschuw dan alleen uw omgeving zou ik zo zeggen.
Als ik deze symptomen al krijg, is dat voor de overige andere gemiddelde mens x3.

En zo komen we op het heel gevoelige onderwerp als daar is: afvallen.
Want ze staan direct klaar: zij die een mening hebben over gezond en dieet en consoorten.
Wel, ik zal mijn mening dan ook eens geven.
Het is hier dan ook mijn blog. Gademijtegenoude ofwa??
(chagrijn, ja. ja.)
Ik heb geen perfect lichaam, verre van.
Maar de weegschaal en ik, dat is al lang geen probleem meer.
Wat mensen niet vatten is dat een bepaald gewicht geen geluk brengt.
Ik kan het weten, want nog niet zo heel lang geleden woog ik amper 50 kilo.
Wat voor mijn lengte, met mijn al redelijk scherp gezicht en smalle schouders, een heel lelijk zicht was.
Wel had ik maat 34, geen buik, geen vet, en heupbotten die uitstaken.
Maar ik kan mij niet herinneren ooit ongelukkiger te zijn geweest dan toen.

Ik ben nu in cijfer zwaarder. In gemoed lichter.
Wat niet wil zeggen dat ik mijn lichaam niet gezond en stevig hou.
Daarom doe ik dingen als een detox.
Daarom sport ik.
Daarom smeer ik de juiste zalvkes op mijn bakkes.
Daarom zie je mij niet meer in de zon, zonder ultrabescherming.
Daarom wordt elke irritatie uit mijn leven gegooid.
En op dagen als vandaag, gebeurt dit laatste met de botte bijl.
(chagrijn, u was het toch nog niet vergeten?)

Is dit een oproep om allemaal 'in de vreet' te gaan.
Verre van. Al die overdaad is voor niemand goed. Zeker niet voor de beesten die daar een gruwelijke dood voor moeten sterven, na een al even gruwelijk leven te hebben geleid.
(chagrijn, jawel, den duivel is er)
Maar kan aub iedereen gewoon eens doen wat hij wil doen.
Zonder al dat gejank van: 'oh, maar ik kan dat niet hoor' en 'oh ik wil wel afvallen, maar als ik nog maar naar frieten KIJK kom ik al bij' en 'oh, zo moeilijk' en 'oh, neen, door mijn job is dat onmogelijk' en 'oh, stoppen met roken, dat gaat niet hoor.'
Wilskracht en discipline worden tegenwoordig niet meer gratis uitgedeeld, precies.
Alles moet nu. Alles moet gemakkelijk. Alles moet weg kunnen gaan met een pilleke.
Ik zeg u, velen die ik ken volgden het papkesdieet. En stuk voor stuk zijn ze alle verloren kilo's en nog wat extra weer bij gekomen.
Maar ja, het was wel een dieet voor 'maar 2 maanden, hé'.
Echt waar, 'lotetdan'.
Zulke mensen komen mij dan, en route, vertellen hoe ik het moet doen.
Daar word ik dus gewoon nog chagrijniger van.
(was dat nog mogelijk? Oh jawel dus.)

Een beetje grenzen verleggen, een beetje tegen de pijn duwen, een beetje doorzettingsvermogen.
Ge gaat daar niet van sterven hoor.
Eindeloos respect voor den Debiel en zijn triathlon verhaal.
Eindeloos respect voor een Sergio Herman, die het niet in z'n schoot geworpen heeft gekregen.
Eindeloos respect voor elke mens, die doorbijt in plaats van op te geven.
Eindeloos respect voor iedereen die af en toe gewoon eens stopt met mekkeren en iets doet of laat.
Zonder dat iemand het ziet of weet.
Zonder dat het moet gecommuniceerd worden op allerhande 'sowchalmidia'.
Zonder hashtag.
Bij deze gaat u verder ook geen verslag van dit verhaal krijgen.
Working on it when nobody is looking.

Geen paniek trouwens.
Deze chagrijn-Cruella verandert tegen het einde van de week weer in de charmante-Caroline.
Met als bonuspunten vanaf dan: een stralende huid en dito ogen.
En de energie van een duracell konijn op xtc. 24/7.
Begin al maar te lopen, dolls, want ge gaat er mottig van worden.
En nu ga ik lopen, waar ik behoorlijk mottig van zal worden.
Gecombineerd met al het chagrijn is 1 ding zeker: u komt mij beter niet tegen.

Cheers,
C.

#jenesuispasCharlie

Al jaren is 'Het Nieuws' uit mijn leven gebannen.
Omdat ik wel wat nuttigere zaken te doen heb om 19:00.
Omdat alles toch online te lezen is.
Maar, vooral, omdat ik mij kapot erger aan de bangmakerij die daar wordt gepredikt.
'Pas op, we gaan zonder elektriciteit vallen.'
'Pas op, het Ebolavirus kom er aan.'
'Pas op, zonder griepspuit, gaat u doodziek worden'
'Pas op, het is crisis (al 6 jaar aan een stuk, toch wel)'
'Pas op, de indexsprong zorgt voor minder geld'
En sinds vorige week: 'Pas op, de moslimterroristen komen er aan.'

Nu, u gaat mij niet horen verkondigen dat wat er in Parijs is gebeurd, niet vreselijk is.
Natuurlijk is het een verkrachting van onze 'vrije meningsuiting'.
Natuurlijk zijn het gestoorde gekken, die zoiets doen.
Natuurlijk is dit totaal onaanvaardbaar.
Natuurlijk hoort extremisme niet thuis in onze maatschappij.

Toch een paar bedenkingen hier.
(die u mij niet gaat kwalijk nemen, gezien die 'vrije meningsuiting' toch?)
Allemaal heel schoon, zo'n # met JesuisCharlie achter.
Allemaal prachtig, 3 miljoen mensen in de straten van Parijs.
Allemaal de zakdoek boven bij zoveel 'oprechte emotie'.
Allemaal enorm verdraagzaam plotsklaps.

Was het alleen niet in diezelfde stad, nog maar een jaar of 2 geleden, dat er ook een hoop mensen op straat liepen in een anti-homodemonstratie?
Was het niet in december 2014, dat stakers ons eigen land plat gooiden, omdat de democratie der verkiezingen hen plots niet meer zinde?
Gebeuren er niet elke godverdomse dag gruwelpraktijken tegen die 'vrije meningsuiting', waar geen haan naar kraait?
Zoals een Boko Haram?
Of de vele kindhuwelijken in India, just another sad story.
Of de oorlog in Syrië, die al eeuwen duurt.
Of Noord-Korea, waar dictatuur nog een normale zaak is.
Of de kindsoldaten in Afrika, waar we onze ogen voor sluiten.
Of de stenigingen in Afghanistan, waar we niet meer van opkijken.
Of de hondenkwekerijen in Vietman, waar we maar al te graag gaan 'backpacken'.
En zolang we met z'n allen in de rij staan voor goedkope brol, is er ook geen haan die kraait bij de sweatshops in China.
Nochthans allemaal verhalen, die u ook voorgeschoteld krijgt in datzelfde 'Journaal' van 19:00.

Wordt het eens geen tijd dat we durven toegeven dat onze verontwaardiging recht evenredig loopt met het 'not in my back yard' principe?
Plots staan de zotten op nog geen 2 uur treinen van bij ons rond te schieten.
Plots wordt onze 'Westerse Beschaving' bedreigd.
Plots zijn we zelf 'Het Nieuws' geworden.
Plots wordt ons oh zo veilig huisje aangevallen.
Plots is het ineens in Verviers te doen, bij de Walen, begot.
Oei. Paniek. Mobiliseer het leger! Nu!
En dan zeg ik heel droog: 'What are you gonna do about it?'

Misschien wordt het eens tijd om voor onze eigen stoep te keren.
In plaats van commentaar te geven op de buurman.
Vraag u eens af, of u wel vriendelijk bent tegen de kassierster in de supermarkt.
Of u geld geeft aan de bedelaar op de hoek.
Of u lacht als u iemand passeert.
Of u uw hand opsteekt, als iemand u voorlaat in het verkeer.
Of u 'dank u' zegt, gewoon omdat u een dak boven uw hoofd heeft.
Of u een 'goedemorgen' gunt aan de mannen van de vuilnis.
Of u uw handtas niet dichter tegen u aanhoudt, als u een paar donkere tienerjongens ziet aankomen.
Of u niet tegen uw kind roept, als u doodmoe bent.
Of u nooit roddelt over die met haar lelijke tanden.
Of u niet stiekem dat papiertje op de grond gooit.
En als blijkt dat u volledig 'smetvrij' bent, ga dan asap langs bij de Dalai Lama: he needs you.

Want u en ik staan misschien niet met kalasjnikovs rond te schieten.
Neen.
Maar, als u, zoals ik, wel eens meedoet aan onverdraagzaam gedrag, moet u vooral die # met JesuisCharlie laten voor wat het is.
Want ik ben niet Charlie, ik ben Caroline.
En ik geef toe dat ik intolerant kan zijn.
Want ik heb wel iets te zeggen over die fake trut met haar siliconentieten.
Over die lamzak van een staker.
Over die luiaard met z'n uitkering.
Over die linkse salonsocialist, die mijn geld komt 'pikken'.
Over die magere bitch, die 'wel aan de drugs zal zitten'.
Over die roker, wiens chemo ik moet betalen.
Over die dikke nek met z'n witte Porsche.
Over die ordinaire griet met haar te lange gelnagels.
En oh wat ga ik tekeer tegen de camionchauffeur die varkens vervoert.
Tegen die achterlijke Japanners', die de dolfijnen afmaken.
En die 'oerdomme Afrikanen', die de olifanten doodschieten.
En ik zeg ook al wel eens: 'vuile makak'
En 'dikke eikel'.
En 'achterlijk mens'.
En 'gore pedofiel'.
En  'mongolistische priester van een kinderverkrachter.'
En 'geschifte moslimterrorist'.
En 'fokking strandjanet, hoe durft gij die parkeerplaats voor mijn neus in te pikken.'

Ik schiet dan wel geen onschuldige mensen neer met een geweer.
Ik schiet er dagelijks af met woorden.
Daarom ben ik niet heiliger dan de paus.
Daarom ben ik niet Charlie.
Bent u het nog steeds wel?

Ook dit is 'vrije meningsuiting.'

Cheers,
C.