De geheimen van Victoria.

'Regelmatig - als in 1 keer per week- bloggen'.
Het staat op mijn lijstje 'goede voornemens 2015'
Samen met oa 'weg met de chips', 'trainen voor de marathon' en 'naar New York verhuizen'.
Qua geloofwaardigheid kan dat tellen.
Maar kom, daar moet nu nog niet over geklaagd worden, want het is nog steeds 2014.
Ergo: regelmaat zal er niet meer inzitten dit jaar.
Bovendien, zal ik mijn trutgehalte nog wat laten stijgen met de mededeling:

Ik ben ermee weg, dolls.
Niet toevallig op dit moment.
Ge zijt een model, of ge zijt een model.
Ik laat u volledig vrij, dat letterlijk of figuurlijk te interpreteren.

Cheers,
C.

Mannen weten waarom?

'Gij zijt ook al lang alleen, hé' hoorde ik een tijdje geleden nog eens passeren.
Waar de 'ook' en de 'alleen' worden uitgesproken, alsof het de vuilste woorden ooit zijn.
Zo met een stem die omhoog gaat, en net dat tikkeltje ijs erop meekrijgt.

Bij zulke opmerkingen, gaap ik meestal wat in het rond.
Zonder de open mond, weliswaar.
Maar met extra lede ogen.
En een lichaamstaal die uitschreeuwt: 'WTF sta jij hier eigenlijk naast mij te doen?'.
Mijn glimlach rond mijn mond houdt enkel dit in:

Deze scene is weliswaar een uitzondering in mijn leven.
De 'blablablabla-mensen (zij die mij geen r**t interesseren, en ja dat zijn er veel)' durven niet, omdat:
1. ze denken: er is iets serieus mis met u - lees: u behoort in de psychiatrie te zitten. (cfr. Eva Pauwels)
2. ze er heilig van overtuigd zijn dat ik lesbisch ben.(cfr. Eva Pauwels)
3. ze overtuigd zijn dat ik stiekem een alcoholprobleem heb (cfr. Eva Pauwels)
4. een combinatie van 1, 2 en 3 (ik ben eigenlijk feitenlijk Eva Pauwels)

De 'joepiedepoepie-mensen (vrienden)' doen dat niet omdat:
1. het voor hen niet uitmaakt of ik nu alleen ben of met 2 mannen of met 3 vrouwen.
2. mijn relatiestatus mij niet definieert.
3. zij single niet als een handicap zien, maar als een dikke vette cheque van de loterij.

Nu, ik heb jullie al eens verteld waarom mijn leven nu is, zoals het is, wat volgens de maatschappelijke norm 'alleen' betekent.
Ja, haal allemaal uw zakdoek al maar boven. Pffff.
En net daarom, wordt ik chagrijnig van zulke opmerkingen.
Ik ben namelijk nooit alleen. Ik ben waarschijnlijk beter en liefdevoller omringd dan de gemiddelde mens.
De hondendochter is er steeds, en de Goden en een paar topvrienden.
Bovendien, en nu ga ik eens de puntjes op de i van single zetten, vind ik persoonlijk, dat er, hier in de Vlaamsche Straten, heel weinig mannelijk potentieel rondloopt.
De meeste hombres die in mijn visvijver zwemmen zijn:
1. getrouwd, het merendeel ongelukkig, de 10 overige, gelukkig
2. arrogant of blasé of willen maar niet kunnen of saai.
3. dieronvriendelijk
4. humorloos
5. chubby of uitgezakt of uitgesmoord of gewoon dik
*ja, ja, ja, begin allemaal al maar te roepen dat het een schande is dat ik op uiterlijk afschiet. Kijk eerst eens of het niet valt onder: de pot, de ketel, verwijt en zwart, vooraleer ge begint te kelen*
6. stijlloos
*voila, begin nu allemaal nog maar wat harder te krijsen*
7. inpiratieloos of dom
8. maatschappelijk geïndoctrineerd
9. full of shit/themselves

Bon, ik ga mij zelfs niet verdedigen over bovenstaand lijstje.
Jullie zouden mij ondertussen moeten kennen en beter moeten weten.
Ik heb weinig talenten, waar ook 'oppervlakkig' niet toebehoort.

Alé, zegt nu maar met z'n allen in koor: 'Zogadegijnooitvantstraatgerakezenne'.
Het zal wel. Alleen, kleine kanttekening van mij:
Hoe komt het dat in steden als New York, Parijs, Londen enzovoort enzoverder er wel fijne heerschappen rondlopen?
Hoe komt het dat ik afgelopen zaterdagavond omringd was door 5 kerels, die het volgende afvinken:
1. stijlvol
2. grappiger dan mezelf (wat geen evidentie is, hilarisch als ik ben)
3. intelligent
4. onderhoudend
5. goed gebouwd
6. dierenvriendelijk.
7. vrij van ego-shit

Voor u met z'n allen in de auto springt om hen te bespringen: zij vallen alleen op hetzelfde geslacht, their own.
'Ah, da zijn homo's, vandaar, die zijn zo, hé'.
FYI 1: zulke uitspraken zijn behoorlijk 'vorige-eeuws'.
Alsof elke hetero hetzelfde is, komaan, grow up.
Alsof elke homo met flapperende handen rondloopt.
Alsof er nog een hokje 'homo' bestaat.
FYI 2: DC en Den Debiel scoren wel behoorlijk op bovenstaande lijst.
FYI 3: als emancipatie dan toch het code-woord van de week is, wees dan consequent.

Bij deze dus, aan alle mannen, starend naar hun Victoria Secret screensaver, pils in de hand:
Af en toe geen mayo op de frieten, kan echt geen kwaad.
Af en toe eens luisteren ipv uw telefoon checken, is aan te raden.
Af en toe eens een gesprek voeren dat over Temptation Island gaat, is geen drama.
Af en toe empathie tonen naar iets dat weerloos is, doet geen pijn.
Af en toe de dresscode naleven, is geen overbodige luxe.
Af en toe de oogkleppen afdoen, maakt u niet minder man.
Af en toe 'uweigen' niet zo serieus nemen, zal u alleen maar aantrekkelijker maken.
FYI 4: kostuums koop je per definitie niet in H&M. Wel in Café Costume.
Of bij Tom Ford, als ge zot wilt doen.

Bij deze dus aan alle blablablablabla-mensen, die mij vragen stellen zoals mijn eerste zin:
Ik ben niet jaloers op u, integendeel. U mag uw wederhelft gewoon bijhouden.
En ik heb nog goed nieuws: ik ga oudjaar vieren met de 5 bovenvernoemde kanjers.
Het slechte nieuws is: u niet.

Cheers,
C.

To seut or not to seut.

Deze week ga ik passen.
En, persoonlijk, vind ik het al een hele prestatie dat ik u verwittig.
Dus, u mag gewoon deze pagina sluiten en weer verder doen met dat wat u aan het doen was.
Zoals:
Likes tellen op Fakebook.
Stiekem uw 3e stuk chocolade in uw mond steken.
Dag Allemaal lezen, terwijl u beweert dat u een De Morgen abonnee bent.
Roddelen.
of
Selfies trekken en die dan airbrushen.

Ik ga gewoon rustig verder in mijn 'zee-modus' kruipen.
Waar 'moeten' nooit 'moet'.
Waar de zon meestal schijnt, echt wel.
Zo erg zelfs dat ik vanmorgen serieus heb overwogen, zonnecrème op te smeren.
Factor 40. Lacht u maar met mijn bleekschetengezicht.
Ik zal wel lachen als u 50 wordt geschat en ik nog steeds 30.
No rimpels for me, echt wel.
Neejeneejeneeje. Ik ging passen vandaag.
Waar zat ik? De zee.
Waar, als het regent, wij meestal binnen zitten, echt wel.
Waar Lily steeds weer gaat voor een Full Total Body Scrub.
Als in: rol in het zand-spurt de zee in- spurt de zee terug uit-rol wederom in het zand.
Herhaal deze actie tot we eruit zien als een strandrat.
(Want schizofrenie is haar niet vreemd)
Waar er boeken worden gelezen, meerdere, echt wel.
Waar er blogs worden ontdekt, een stuk leuker dan de mijne, echt wel.
Waar er ongegeneerd in de zetel wordt gehangen, zoals nu, echt wel.
Waar ik 'niets doen' tot een hoger niveau til, met series online te kijken, echt wel.
Waar ik totaal onstylish, ongekamd en ongepimpt rond loop, zonder enig probleem, echt wel.
Waar zij en ik, de hele tijd tevreden zijn, geen twijfel mogelijk, echt wel.
Waar na 1 dag alle tijdsbesef verdwijnt, door die zon natuurlijk, echt wel.
Waar terug naar huis gaan, met het nodig gemopper wordt ontvangen. Zoals morgen, echt wel.
Waar julie nu van denken: 'fakman, wa een seut is me da.'

Waar er ook wel tijd is om een blog te schrijven.
Toch wel.
Maar ik heb vele leukere dingen te doen, zie hierboven.
Of duimen dat De Prinses snel terug komt, zodat we deze kunnen gaan zien.
In navolging van de afgelopen 2 jaar.
Of in mijn agenda kijken, en mijn wenkbrauwen fronsen, zonder rimpels te maken.
Want de komende weken zijn druk.
Volgeboekt. Wat niet naar mijn gewoonte is.
Dus moet ik mij voorbereiden op al die dates, events, parties & diners.
'Fakman, al die fancy schoenen gaan nog van pas komen. Seut, ik dacht het niet.'
Door extra hard in zee-modus te gaan.
Waar ik misschien straks wel een dutje doe, met Lily naast mij.
In de zetel natuurlijk.

Ondertussen, geniet van die Dag Allemaal en dat stuk chocolade.
Vergeet alleen niet:

Cheers,
C.

pollekes kus

Jajajajajaaaa, ik weet het: ik ben te laat.
Weeral.
Dit is blijkbaar de enigste plek op aarde waar ik, herhaaldelijk, te laat kom.
En nu kan ik met tig excuses afkomen, zoals:
'Veel te veel werk.'
'Druk, druk, druk, druk, ...'
'De koffie was op.'
'Ik ben aan het trainen voor de marathon.'
'Chuck Bass stond ineens voor mij deur.'
'Kim Kardashian belde voor stijladvies.'
Enzovoort, enzoverder.
Maar dan gaan jullie zo'n melige quote bovenhalen als:
'It does't matter how bussy you are, if that somenone is important to you, make time for them.'
Mijn reactie daarop zal dan zijn:

Ennihauw.
Bovendien ga ik mijn beloofde scheengestamp tot een later momentje uitstellen.
Niet getreurd, dolls, jullie gaan die vodoo-popjes nog genoeg kunnen gebruiken.
Maar vandaag ga ik nog eens een serietje 'pollekes kussen' doen.
Of zoals de 'echte bloggers' het noemen: count your blessings.

On avant marche:

- Aftellen naar de jaarlijkse LondonLovesaLL trip met het Mamaatje.
- Dansdate. Ik ben een echte sucker voor dansprogramma's, en zeker als ze dit gebruiken. (ps: bekijk even Miss Josje haar schoenen, ik kom hier nog op terug)
- Met het vrouwelijke deel van het allerallerallerallerallerleukste koppel dat ik ken in ons oude stamkroeg cava's gaan drinken. En het geen seconde hebben over kinderen, werk, zaken en adere zeik. Alleen maar plezier. Veel te laat naar huis gaan en weten: 'That's why she's one of my favorite friends.'
- Safety First. Het zal waarschijnlijk niet hoogcultureel zijn, maar daar lach ik mij nu eens kapot mee. Wie verzint het ook?
- Lily die voor het eerst naar de 'Doggy Day Care' ging en dat als een pro deed.
- geld terug krijgen voor uw laag aardgasverbruik. Of Course, groen als we zijn.
- mijn nieuwe kookboek.
- iemand vanuit de lagere school terugzien, en instant een 'match' hebben.
- herfst, mijn favoriete seizoen.
- de Prinses die in afstand heel ver is, maar in energie bullseye.
- een nieuw lidmaatschap, met haar als ambasadrice. Geboren op exact dezelfde dag als mij. Twee zulke grote dierenharten maakten hun entrée tegelijk: how small are the odds.
- beseffen dat: 'you don't have to have a dream'.
- zien dat jullie aantal blijft groeien, ook al ben ik atijd te laat.
- wederom 3 weken samen met hen.
- een paar egotrippende energiefreters uit mijn leven stilletjes laten verdwijnen.
- Wandelen met de Pussy en Lily, op 1 november, zonder jas aan.
- De Prins zijn 28ste verjaardag vieren, met alleen maar, topmensen.
- Op de nieuwe job een paar gelijkgestemden leren kennen, waardoor 'moeten', 'willen' wordt.
- Met diezelfde mensen hilarische gesprekken hebben over Mooi en Meedogenloos, Santa Barbara, Schminkpoppen en Sean d'Hondt. (ps: Stephanie Forrester is blijkbaar al 2 jaar dood. Echt waar.)
- Dit komt terug. Dit komt terug. Dit komt terug. Nogmaals: Dit komt  terug.
- de Ipod op shuffle zetten, en van de 1200 nummers die erop staan, achter elkaar deze, deze, deze en deze krijgen. En elke letter meezingen.
- 'toevallig' dit zien, en ook al ben ik geen fan van dierentuinen, de dierenharten van de medewerkers maakten mijn dag.
- dit KEIluid zetten en kiekeboebelen hebben.
- samen met de Heroes op zondag aan tafel zitten en lachen. Daarom zijn het Heroes.
- nieuwe schoenen, met de hulp van Miss Josje.
- oftewel online shoppen in het algemeen.
- gesprekken hebben met zij die mij het dierbaarst zijn en daar geweldig geïnspireerd door geraken.
- inspiratie waar geen carriere, geld, succes of bekendheid aan te pas komt.
- inspiratie waar een fijne babbel, met een zelfgemaakt stuk appelcake in een gezellig huisje ergens in Affligem, alles is wat een mens nodig heeft.
- het vooruitzicht van 5 dagen quality time aan een dunbevolkte kust met mijn hondendochter.
- Boeken, boeken, boeken (voor de 37ste keer)
- Groentenballen! Havermout! Komkommersla!
- het einde van 2014 al in de verte zien, en blij zijn dat de woelige maanden gepasseerd zijn.
- quotes als deze, en de bedenker ervan in stilte, bedanken. Want dat denk ik bij 99 % van wat ik zie op Fakebook:

Misschien vinden jullie dat van mijn schrijfsels ook wel.
Tja, dan kan ik enkel eindigen met dit:

  

En met de melding: 'I'm back in the game.' Maar dàt hadden jullie al lang begrepen, niet?

Cheers,
C.

BV zoekt Jani. (maak daar meer meervoud van)

Het is lang geleden dat ik mijn sarcastische mening over iets totaal oninteressant heb rondgespuid.
Daarom krijgt u vandaag nog eens een rondje tenentrappen.
Omdat het hier al een tijdje veel te serieus is.
Omdat het echt strontweer is.
En, omdat u toch niets beters te doen hebt, geef maar toe.

Eigenlijk was ik van plan om het over het event te hebben, waar ik dit weekende mijn stiletto's neerplantte.
Meer bepaald over een aantal 'oude bekendes' (lees oude pseudovrienden), die ik daar na 20 jaar (hell yeah), nog eens tegen het lijf botste.
Specifieker, over hoe hun kinderachtige gedrag geen haar is veranderd.
Ik wou dat ik dat ook over hun rimpelloze gezicht kon zeggen. Auw.
Mor, mor, mor, mor.
Als er iets is, dat ik dit jaar heb geleerd, dan is het: tijd brengt nuance.
Volgende week ga ik evalueren of het nog een 'waardig' verhaal is.
Iets om naar uit te kijken, zou ik zo zeggen.
Zeker voor zij, die zich gaan aangesproken voelen.
Haal de Caroline-voodoo popjes al maar boven.

Anieweej.
Heute ga ik een ander event 'bashen'.
Eentje waar ik, jammer en raar genoeg, niet aanwezig was.
Namelijk: de premiere van The Loft.
U weet wel, Loft maar dan met 'the' voor.
Over de film ga ik het niet hebben, wegens niet gezien.
Weliswaar in het Nederlands, in lang vervlogen tijden.
Toen was ik onder de indruk en nog steeds lijkt Erik Van Looy een aangename mens.
Maar het is dus niet dat ik hem ook effectief ken.
Daarom was ik niet uitgenodigd.
Kwestie van een beetje deftige kleren te hebben gehad, hadden ze dat beter wel gedaan.
Shame on them.
Wie was daar wel: de 'crème de la crème van onze BV's'. Wat al een overstatement an sich is.
Maar kom.
Vooral de Woestijnvis-familie, die meestal niet hoog scoren op fashiongebied.
Onder het motto: 'hoe vuiler de schoenen, hoe cooler ik ben', proberen ze elkaar de loef af te steken.
Over and over and over again.
Nu, en ik val in herhaling, ik weet het: verdienen die mannen nu echt niet genoeg om zich eens deftig aan te kleden op zulke bijeenkomsten?
'Euhm, miss Eco-Showtrut, is al dat uiterlijk vertoon echt nodig?' hoor ik jullie al denken.
'Er zijn wel belangrijkere zaken, hé, zoals Ebola, en ISS, en onze Rechtse Regering'.
Daar ben ik het nu eens volmondig mee eens. Dahaddeniverwagté.
Een klein beetje verstrooing van al die gruwel, mag wel eens. Niet waar.
*grote knipoog*
Toch een kleine kanttekening: 'waarom dan al dat getoeter en geblaas en ge-rode loper'.
'Loteutdan', vind ik persoonlijk.

In ieder geval, zoals bij het Gala van de Gouden Schoen. Of de Sporpersoonlijkheid van het Jaar.
Of de Nacht van de Televisiesterren. Onze sterren hebben mij niet teleurgesteld.
The Fashionpolice had al zijn manschappen nodig en was dan nog onderbemand.
Van opkleden hebben ze nul bazaar verstand, onze Vlaamsche sterren.
Of het is lelijk. Of het is vulgair. Of het komt recht uit de rayon 'tuin en hobbykledij'. Of het is 'ik gooi er ne Chanel 2.55 op, dan zal het wel trendy zijn.
Not.
Heel af en toe heb je van die 'volhouders', de tegendraadse uitzondering, zoals Lynn Wesenbeek. Op die manier ouder worden, brengt bij mij alleen de opmerking: 'waar moet ik daarvoor tekenen'.
Veerle Baetens slaat niet altijd de bal juist, maar begrijpt tenminste wel het woordje 'dresscode'.
Valerie De Boosere en echgenoot, zijn meesal ook 'en vogue'. Maar die zijn niet zo BV-geil en komen enkel per uitzondering naar buiten.
En dan is mijn lijst al uitgeput.
Toppers deze keer waren:
Katja Retsin. Opgelucht, dat ik nog nooit de moeite heb genomen om naar 1 van haar kledingwinkels te rijden. Dàt is mijn gevoel als ik haar outfits zie, telkens weer.
Ella Leyers. Echt meisje, je hebt een bloedmooi lijf en je bent nog piepjong, maar zelfs dàn is dit echt too much information.
BV's van het 5e knoopsgat. Nogmaals het bewijs: money doesn't buy you class.
Joy Anna Thielemans. Tegenwoordig geldt als norm: als JAT er is, is exclusief geen optie meer. Overal is dat kind te zien. Zij die een boek schreef met daarin het hoodstuk 'wanneer zou je mij willen zijn?'
Op haar 22. Ik zweer het u.
Op die leeftijd, wilde ik mezelf niet zijn, laat staan een ander, laat staan JAT. Het antwoord op dat hoofdstuk is dan ook: nooit, jamais, nimmer, never.
Sandy, Sandy, Sandy, Sandy, tsssss.
De rest maakt mij alleen nog maar misselijker.

El regel de la Flamande is gewoon: als je de rode loper niet skipt, ben je de foto waarschijnlijk niet waard.
Waar, oh waar, is Jani op zulke momenten?
Waarschijnlijk te bang om zich naast al die wansmaak te vertonen, is het enigste waar ik kan opkomen.
Hij heeft namelijk al mensen met minder sterallures en meer smaak in zijn programma gerestyled.
'BV zoekt Jani' lijkt mij een format waar ze daar bij Vijf eens aan de slag kunnen gaan.

Hij was beter wel gekomen.
Met zijn oogverblindende Alexandra.
Daarmee had ik al de rest kunnen vergeven.
Weinigen hebben zoveel instant stijl.
Maar ja, die mens is ondertussen gaan lopen naar Hollywood.
I rest my case.

Teuteuteuteuteteut, vooraleer ge commentaar begint te geven:

U kijkt al uit naar volgende week, zeker?

Cheers,
C.

Gossip Girl.

Vooraleer ik de draad gewoon weer oppik, een paar dingen:
- dank je wel voor de berichtjes, mailtjes, en alé-kom-terug-smeekbedes (dikke knipoog), oh jawel.
- voor de 'neuters': yes, het leven is soms 'komkommer en kwel', ik doe daar niet flauw over en zal dat ook niet verbergen. Und ja, toch wel, er zijn heel veel dingen, die ik hier 'nooit, van ze lang zal ze leven, niet' zou delen.
- voor zij, die soms ook eens tegen de vlakte liggen: 'it gets worse, before it gets better'
Meer woorden ga ik er niet aan vuil maken.
Bij deze, hier ben ik weer, voor hoe lang: we shall see.
Maar ik heb nog wel wat verhalen, meningen en boe-geroep in mijn mouw zitten.
Wie ben ik om jullie al dat fraais te ontnemen, my sweet dolls?

Zo zijn daar mijn avonturen in het land van Obama.
Mensen stellen mij daar de raarste vragen over:
'Da is daar mega-duur zeker en nogal gevaarlijk, niet?'
'En al die fake en dikke mensen, dat zal nogal wat zijn, hé?'
Bon.
Omdat ik efkes 'uit roulatie ben geweest' zal ik mij nog wat inhouden, deze keer.
Maar, to be clear: ik ken hier meer te dikke en fake mensen, dan ik daar heb gezien.
Duur is alles, als ge Dom Perignon wil slurpen of een shopperke wilt doen bij Saks Fifth Avenue, na de uren.
En gevaarlijk?

Wel, om nu voor eens en voor altijd het label 'Daddies Little Princess from the Upper East Side' af te gooien. Gossip Girl mag dan mijn guilty pleasure zijn, ik ben geen Van der Woodsen.
Want, neem het van mij aan, als het moet, ga ik zonder probleem en enig afkickverschijnsel voor 'downsizing'. Na Compostela kan ik wel wat ontbering aan.
Voor mijn tripje overzees, hield dat in, dat ik een kamer huurde in een appartement, dat zo groot is als mijn keuken en living samen. En, neem het van mij aan, daar loop je in de casa, verre van verloren.
Dit 'luxe-resort' lag in Brooklyn.
'On the other end of the bridge' zoals ze daar zeggen. Men beweert dat dit de 'hipster-côté' aan het worden is, maar dat stuk van de boodschap was in mijn buurt nog niet aangekomen.
'Multicultureel' is een beter woord.
Alhoewel, zo ‘multi’ was het nu ook weer niet.
Met uitzondering van een paar verloren gelopen toeristen en mezelf, was ‘blank’ daar een onbestaand verschijnsel. De bevolking had alle tinten 'donker', en ik liep daar als albino tussen.
Want, ja, peeps, ik ben dus terug blond.
Na de zoveelste aanblik in de spiegel, waarbij ik net niet in slaap viel van mijn eigen saaie haarkleur, heb ik gezegd: 'het is genoeg geweest, gooi dat blond er maar terug op.'
Zodus mijn verschijnsel in 'Black New York'.

Elke dag wandelde ik heen en terug naar het metrostation, mij wanend in een videoclip van Kanye ft Jayzee ft 50 cent ft Snoop Dog.
Waar ik in ons Belgenland als Dancing Queen kan doorgaan, en één van het betere heupwerk-niveau, kan ik daar mijn koffers gewoon pakken.
Those b*tches hebben al meer ass/bootie coördinatie als ze op de bus staan wachten als moi, tijdens een topfeestje.
Ik hoef daar niet met mijn gat te schudden of ze lachen mij vierkant uit.
Elke dag was daar een gratis tripje door de betere hiphopclubs, gewoon op 't straat.
'Amai, dan zal je wel bang geweest zijn'.
Euhm.
Primo: ik doe niet mee aan 'bang zijn'. Get over yourself, zou ik zo zeggen. In India en co, worden er DAGELIJKS, dat is dus ELKE DAG, 39000 meisjes uitgehuwelijkt. Velen zijn amper 12 jaar.
Die mogen bang zijn. Zodus: If you can't stand the heat, stay out of the kitchen.
Secundo: dat zijn ook mensen hoor. Je huidskleur maakt je geen haar beter, slimmer of schoner. Bovendien, overal waar ik daar rondliep, werd ik begroet. Ik wil maar zeggen, Lily en ik kunnen perfect een uur in Edegem rondlopen, zonder dat er ook maar iemand 'hallo' zegt. In vergelijking met, is 'vriendelijkheid' toch een puntje waar beter op gescoord wordt.
Tertio: neem het van mij aan, er lopen daar een pak aantrekkelijkere vrouwen rond, dan me, myself and I. Voor hen ben ik een platte vijg, letterlijk en figuurlijk. Qua schoonheidsidealen krijg je daar gewoon een 'slap in your reality check'.

Brooklyn of Upper East Side, ik ben nog steeds een zeer grote Amerikanos-fan.
Nu nog een strak plan vinden om werom een reisje naar ginder te maken.
Want ja, hoe graag ik ook Blair Waldorf zou willen zijn, tot nader orde leef ik hier.
We blijven nog even in Belgenland, tot de dag dat Chuck Bass voor mijn deur staat.
Never gonna happen, zeggen jullie misschien.
Wel, dat werd ook tegen haar gezegd, toen ze vertelde dat ze met hem wilde trouwen.
And look at her now.

You know you love me, XOXO.

Cheers,
C.

Tabula rasa?

‘Nen blog, hé schat, dat is puur ego’ zei ik maandagavond tegen de Prins.
Heel die  nest van sociale media is dat, trouwens.
Met zijn opgedirkte events, afgelikte foto’s en opgesmukte statussen.
Ik beken hierin schuld, want ik doe er evengoed aan mee.
Maar kom, daar had ik het niet over. Ik had het over maandagavond.

We zaten ergens in Elsene, op een terras, en ik had nergens, nergens, nergens anders willen zijn.
We hadden al vanalles achter de kiezen, letterlijk en figuurlijk.
Waar ik, zeer uitzonderlijk, het merendeel van de tijd aan het woord was.
Vertellen, zonder onderbroken te worden, overkomt mij niet vaak.
Vertellen, zonder de ander een vraag te stellen, doe ik amper.
Vertellen, zonder franjes, zonder grapjes, zonder opsmuk, doe ik zelden.
Vertellen, terwijl de tranen over mijn wangen rollen, doe ik nooit.

Bij de Prins kan dat allemaal. Bij de Prinses kon dat ook.
Beiden zijn erin geslaagd mijn handen vast te houden, zonder dat ik ze wegtrok.
Allebei kunnen ze tot mij doordringen, met hun woorden.
Beiden krijgen mijn blik zuiverder, als de modder rondvliegt.
Alle twee kijken ze mij in de ogen, zonder ergens anders te zijn.
Allebei kennen ze mij beter dan ik mezelf ken.
Maar, de Prinses, die is er niet meer, figuurlijk.
Net zoals velen er niet meer zijn.
Dit jaar heeft mijn hart namelijk al vele schokken opgevangen en overleefd.
Dit laatste enkel en alleen, omdat gewapend beton mijn voeten droeg.
Maar blijkbaar kan je van weinig dingen nog zeker zijn en worden zelfs de beste funderingen uit de grond gerukt als een tsunami passeert.
Daar zit ik nu middenin.

Dit wordt een harde noot om te kraken en net zoals bij elke aardbeving, zal ik er niet ongeschonden uitkomen.
Daarom dat ik nu eerst mijn wonden moet likken.
De dingen helder moet krijgen, maar vooral moet zorgen dat het enigste wezen dat van mij afhankelijk is, hier geen hinder van ondervindt.
Lily is er en verdient dezelfde onvoorwaardelijkheid, die ik van haar krijg, 24/7.

En vermits ik nu geen tijd heb, laat staan energie voor ‘ego’, zal deze blog worden stil gelegd. Misschien maar voor een week, misschien ook wel voor altijd.
Ik kom pas terug als ik mijn doosje sterrenstof met een snuifje sarcasme, terug heb gevonden.
Nu, ik ga ervan uit dat deze melding geen slapeloze nachten bij jullie teweeg zal brengen.
En moest dat toch zo zijn: Breaking Bad, House of Cards, Orange is the New Black, kortom alles wat Netflix aanbiedt, is meer dan de moeite.
Ik heb ze allemaal, eeuwen geleden al, online gezien, dus zelfs de komst van dat fenomeen, kan mij niet bekoren.

Onder de radar, daar kruip ik nu even.
Want waar het allemaal om draait is rust, liefde en gelukkig zijn.
Stuk voor stuk zaken, die ik onder het puin moet gaan zoeken.
Om dan mijn huisje weer op te bouwen, met de stenen die het hebben overleefd.

En nu ga ik stoppen met praten.
Als ik nog eens aan het woord wil zijn, ga ik naar de Prins.
Of, wie weet, naar de Prinses.
Of, misschien, ga ik wel naar het andere eind van het universum.
Als er maar honden worden toegelaten.

Alle wegen leiden nog steeds naar Rome, de vraag is of Rome nog bestaat.

Cheers,
C.