pollekes kus

Jajajajajaaaa, ik weet het: ik ben te laat.
Weeral.
Dit is blijkbaar de enigste plek op aarde waar ik, herhaaldelijk, te laat kom.
En nu kan ik met tig excuses afkomen, zoals:
'Veel te veel werk.'
'Druk, druk, druk, druk, ...'
'De koffie was op.'
'Ik ben aan het trainen voor de marathon.'
'Chuck Bass stond ineens voor mij deur.'
'Kim Kardashian belde voor stijladvies.'
Enzovoort, enzoverder.
Maar dan gaan jullie zo'n melige quote bovenhalen als:
'It does't matter how bussy you are, if that somenone is important to you, make time for them.'
Mijn reactie daarop zal dan zijn:

Ennihauw.
Bovendien ga ik mijn beloofde scheengestamp tot een later momentje uitstellen.
Niet getreurd, dolls, jullie gaan die vodoo-popjes nog genoeg kunnen gebruiken.
Maar vandaag ga ik nog eens een serietje 'pollekes kussen' doen.
Of zoals de 'echte bloggers' het noemen: count your blessings.

On avant marche:

- Aftellen naar de jaarlijkse LondonLovesaLL trip met het Mamaatje.
- Dansdate. Ik ben een echte sucker voor dansprogramma's, en zeker als ze dit gebruiken. (ps: bekijk even Miss Josje haar schoenen, ik kom hier nog op terug)
- Met het vrouwelijke deel van het allerallerallerallerallerleukste koppel dat ik ken in ons oude stamkroeg cava's gaan drinken. En het geen seconde hebben over kinderen, werk, zaken en adere zeik. Alleen maar plezier. Veel te laat naar huis gaan en weten: 'That's why she's one of my favorite friends.'
- Safety First. Het zal waarschijnlijk niet hoogcultureel zijn, maar daar lach ik mij nu eens kapot mee. Wie verzint het ook?
- Lily die voor het eerst naar de 'Doggy Day Care' ging en dat als een pro deed.
- geld terug krijgen voor uw laag aardgasverbruik. Of Course, groen als we zijn.
- mijn nieuwe kookboek.
- iemand vanuit de lagere school terugzien, en instant een 'match' hebben.
- herfst, mijn favoriete seizoen.
- de Prinses die in afstand heel ver is, maar in energie bullseye.
- een nieuw lidmaatschap, met haar als ambasadrice. Geboren op exact dezelfde dag als mij. Twee zulke grote dierenharten maakten hun entrée tegelijk: how small are the odds.
- beseffen dat: 'you don't have to have a dream'.
- zien dat jullie aantal blijft groeien, ook al ben ik atijd te laat.
- wederom 3 weken samen met hen.
- een paar egotrippende energiefreters uit mijn leven stilletjes laten verdwijnen.
- Wandelen met de Pussy en Lily, op 1 november, zonder jas aan.
- De Prins zijn 28ste verjaardag vieren, met alleen maar, topmensen.
- Op de nieuwe job een paar gelijkgestemden leren kennen, waardoor 'moeten', 'willen' wordt.
- Met diezelfde mensen hilarische gesprekken hebben over Mooi en Meedogenloos, Santa Barbara, Schminkpoppen en Sean d'Hondt. (ps: Stephanie Forrester is blijkbaar al 2 jaar dood. Echt waar.)
- Dit komt terug. Dit komt terug. Dit komt terug. Nogmaals: Dit komt  terug.
- de Ipod op shuffle zetten, en van de 1200 nummers die erop staan, achter elkaar deze, deze, deze en deze krijgen. En elke letter meezingen.
- 'toevallig' dit zien, en ook al ben ik geen fan van dierentuinen, de dierenharten van de medewerkers maakten mijn dag.
- dit KEIluid zetten en kiekeboebelen hebben.
- samen met de Heroes op zondag aan tafel zitten en lachen. Daarom zijn het Heroes.
- nieuwe schoenen, met de hulp van Miss Josje.
- oftewel online shoppen in het algemeen.
- gesprekken hebben met zij die mij het dierbaarst zijn en daar geweldig geïnspireerd door geraken.
- inspiratie waar geen carriere, geld, succes of bekendheid aan te pas komt.
- inspiratie waar een fijne babbel, met een zelfgemaakt stuk appelcake in een gezellig huisje ergens in Affligem, alles is wat een mens nodig heeft.
- het vooruitzicht van 5 dagen quality time aan een dunbevolkte kust met mijn hondendochter.
- Boeken, boeken, boeken (voor de 37ste keer)
- Groentenballen! Havermout! Komkommersla!
- het einde van 2014 al in de verte zien, en blij zijn dat de woelige maanden gepasseerd zijn.
- quotes als deze, en de bedenker ervan in stilte, bedanken. Want dat denk ik bij 99 % van wat ik zie op Fakebook:

Misschien vinden jullie dat van mijn schrijfsels ook wel.
Tja, dan kan ik enkel eindigen met dit:

  

En met de melding: 'I'm back in the game.' Maar dàt hadden jullie al lang begrepen, niet?

Cheers,
C.

BV zoekt Jani. (maak daar meer meervoud van)

Het is lang geleden dat ik mijn sarcastische mening over iets totaal oninteressant heb rondgespuid.
Daarom krijgt u vandaag nog eens een rondje tenentrappen.
Omdat het hier al een tijdje veel te serieus is.
Omdat het echt strontweer is.
En, omdat u toch niets beters te doen hebt, geef maar toe.

Eigenlijk was ik van plan om het over het event te hebben, waar ik dit weekende mijn stiletto's neerplantte.
Meer bepaald over een aantal 'oude bekendes' (lees oude pseudovrienden), die ik daar na 20 jaar (hell yeah), nog eens tegen het lijf botste.
Specifieker, over hoe hun kinderachtige gedrag geen haar is veranderd.
Ik wou dat ik dat ook over hun rimpelloze gezicht kon zeggen. Auw.
Mor, mor, mor, mor.
Als er iets is, dat ik dit jaar heb geleerd, dan is het: tijd brengt nuance.
Volgende week ga ik evalueren of het nog een 'waardig' verhaal is.
Iets om naar uit te kijken, zou ik zo zeggen.
Zeker voor zij, die zich gaan aangesproken voelen.
Haal de Caroline-voodoo popjes al maar boven.

Anieweej.
Heute ga ik een ander event 'bashen'.
Eentje waar ik, jammer en raar genoeg, niet aanwezig was.
Namelijk: de premiere van The Loft.
U weet wel, Loft maar dan met 'the' voor.
Over de film ga ik het niet hebben, wegens niet gezien.
Weliswaar in het Nederlands, in lang vervlogen tijden.
Toen was ik onder de indruk en nog steeds lijkt Erik Van Looy een aangename mens.
Maar het is dus niet dat ik hem ook effectief ken.
Daarom was ik niet uitgenodigd.
Kwestie van een beetje deftige kleren te hebben gehad, hadden ze dat beter wel gedaan.
Shame on them.
Wie was daar wel: de 'crème de la crème van onze BV's'. Wat al een overstatement an sich is.
Maar kom.
Vooral de Woestijnvis-familie, die meestal niet hoog scoren op fashiongebied.
Onder het motto: 'hoe vuiler de schoenen, hoe cooler ik ben', proberen ze elkaar de loef af te steken.
Over and over and over again.
Nu, en ik val in herhaling, ik weet het: verdienen die mannen nu echt niet genoeg om zich eens deftig aan te kleden op zulke bijeenkomsten?
'Euhm, miss Eco-Showtrut, is al dat uiterlijk vertoon echt nodig?' hoor ik jullie al denken.
'Er zijn wel belangrijkere zaken, hé, zoals Ebola, en ISS, en onze Rechtse Regering'.
Daar ben ik het nu eens volmondig mee eens. Dahaddeniverwagté.
Een klein beetje verstrooing van al die gruwel, mag wel eens. Niet waar.
*grote knipoog*
Toch een kleine kanttekening: 'waarom dan al dat getoeter en geblaas en ge-rode loper'.
'Loteutdan', vind ik persoonlijk.

In ieder geval, zoals bij het Gala van de Gouden Schoen. Of de Sporpersoonlijkheid van het Jaar.
Of de Nacht van de Televisiesterren. Onze sterren hebben mij niet teleurgesteld.
The Fashionpolice had al zijn manschappen nodig en was dan nog onderbemand.
Van opkleden hebben ze nul bazaar verstand, onze Vlaamsche sterren.
Of het is lelijk. Of het is vulgair. Of het komt recht uit de rayon 'tuin en hobbykledij'. Of het is 'ik gooi er ne Chanel 2.55 op, dan zal het wel trendy zijn.
Not.
Heel af en toe heb je van die 'volhouders', de tegendraadse uitzondering, zoals Lynn Wesenbeek. Op die manier ouder worden, brengt bij mij alleen de opmerking: 'waar moet ik daarvoor tekenen'.
Veerle Baetens slaat niet altijd de bal juist, maar begrijpt tenminste wel het woordje 'dresscode'.
Valerie De Boosere en echgenoot, zijn meesal ook 'en vogue'. Maar die zijn niet zo BV-geil en komen enkel per uitzondering naar buiten.
En dan is mijn lijst al uitgeput.
Toppers deze keer waren:
Katja Retsin. Opgelucht, dat ik nog nooit de moeite heb genomen om naar 1 van haar kledingwinkels te rijden. Dàt is mijn gevoel als ik haar outfits zie, telkens weer.
Ella Leyers. Echt meisje, je hebt een bloedmooi lijf en je bent nog piepjong, maar zelfs dàn is dit echt too much information.
BV's van het 5e knoopsgat. Nogmaals het bewijs: money doesn't buy you class.
Joy Anna Thielemans. Tegenwoordig geldt als norm: als JAT er is, is exclusief geen optie meer. Overal is dat kind te zien. Zij die een boek schreef met daarin het hoodstuk 'wanneer zou je mij willen zijn?'
Op haar 22. Ik zweer het u.
Op die leeftijd, wilde ik mezelf niet zijn, laat staan een ander, laat staan JAT. Het antwoord op dat hoofdstuk is dan ook: nooit, jamais, nimmer, never.
Sandy, Sandy, Sandy, Sandy, tsssss.
De rest maakt mij alleen nog maar misselijker.

El regel de la Flamande is gewoon: als je de rode loper niet skipt, ben je de foto waarschijnlijk niet waard.
Waar, oh waar, is Jani op zulke momenten?
Waarschijnlijk te bang om zich naast al die wansmaak te vertonen, is het enigste waar ik kan opkomen.
Hij heeft namelijk al mensen met minder sterallures en meer smaak in zijn programma gerestyled.
'BV zoekt Jani' lijkt mij een format waar ze daar bij Vijf eens aan de slag kunnen gaan.

Hij was beter wel gekomen.
Met zijn oogverblindende Alexandra.
Daarmee had ik al de rest kunnen vergeven.
Weinigen hebben zoveel instant stijl.
Maar ja, die mens is ondertussen gaan lopen naar Hollywood.
I rest my case.

Teuteuteuteuteteut, vooraleer ge commentaar begint te geven:

U kijkt al uit naar volgende week, zeker?

Cheers,
C.

Gossip Girl.

Vooraleer ik de draad gewoon weer oppik, een paar dingen:
- dank je wel voor de berichtjes, mailtjes, en alé-kom-terug-smeekbedes (dikke knipoog), oh jawel.
- voor de 'neuters': yes, het leven is soms 'komkommer en kwel', ik doe daar niet flauw over en zal dat ook niet verbergen. Und ja, toch wel, er zijn heel veel dingen, die ik hier 'nooit, van ze lang zal ze leven, niet' zou delen.
- voor zij, die soms ook eens tegen de vlakte liggen: 'it gets worse, before it gets better'
Meer woorden ga ik er niet aan vuil maken.
Bij deze, hier ben ik weer, voor hoe lang: we shall see.
Maar ik heb nog wel wat verhalen, meningen en boe-geroep in mijn mouw zitten.
Wie ben ik om jullie al dat fraais te ontnemen, my sweet dolls?

Zo zijn daar mijn avonturen in het land van Obama.
Mensen stellen mij daar de raarste vragen over:
'Da is daar mega-duur zeker en nogal gevaarlijk, niet?'
'En al die fake en dikke mensen, dat zal nogal wat zijn, hé?'
Bon.
Omdat ik efkes 'uit roulatie ben geweest' zal ik mij nog wat inhouden, deze keer.
Maar, to be clear: ik ken hier meer te dikke en fake mensen, dan ik daar heb gezien.
Duur is alles, als ge Dom Perignon wil slurpen of een shopperke wilt doen bij Saks Fifth Avenue, na de uren.
En gevaarlijk?

Wel, om nu voor eens en voor altijd het label 'Daddies Little Princess from the Upper East Side' af te gooien. Gossip Girl mag dan mijn guilty pleasure zijn, ik ben geen Van der Woodsen.
Want, neem het van mij aan, als het moet, ga ik zonder probleem en enig afkickverschijnsel voor 'downsizing'. Na Compostela kan ik wel wat ontbering aan.
Voor mijn tripje overzees, hield dat in, dat ik een kamer huurde in een appartement, dat zo groot is als mijn keuken en living samen. En, neem het van mij aan, daar loop je in de casa, verre van verloren.
Dit 'luxe-resort' lag in Brooklyn.
'On the other end of the bridge' zoals ze daar zeggen. Men beweert dat dit de 'hipster-côté' aan het worden is, maar dat stuk van de boodschap was in mijn buurt nog niet aangekomen.
'Multicultureel' is een beter woord.
Alhoewel, zo ‘multi’ was het nu ook weer niet.
Met uitzondering van een paar verloren gelopen toeristen en mezelf, was ‘blank’ daar een onbestaand verschijnsel. De bevolking had alle tinten 'donker', en ik liep daar als albino tussen.
Want, ja, peeps, ik ben dus terug blond.
Na de zoveelste aanblik in de spiegel, waarbij ik net niet in slaap viel van mijn eigen saaie haarkleur, heb ik gezegd: 'het is genoeg geweest, gooi dat blond er maar terug op.'
Zodus mijn verschijnsel in 'Black New York'.

Elke dag wandelde ik heen en terug naar het metrostation, mij wanend in een videoclip van Kanye ft Jayzee ft 50 cent ft Snoop Dog.
Waar ik in ons Belgenland als Dancing Queen kan doorgaan, en één van het betere heupwerk-niveau, kan ik daar mijn koffers gewoon pakken.
Those b*tches hebben al meer ass/bootie coördinatie als ze op de bus staan wachten als moi, tijdens een topfeestje.
Ik hoef daar niet met mijn gat te schudden of ze lachen mij vierkant uit.
Elke dag was daar een gratis tripje door de betere hiphopclubs, gewoon op 't straat.
'Amai, dan zal je wel bang geweest zijn'.
Euhm.
Primo: ik doe niet mee aan 'bang zijn'. Get over yourself, zou ik zo zeggen. In India en co, worden er DAGELIJKS, dat is dus ELKE DAG, 39000 meisjes uitgehuwelijkt. Velen zijn amper 12 jaar.
Die mogen bang zijn. Zodus: If you can't stand the heat, stay out of the kitchen.
Secundo: dat zijn ook mensen hoor. Je huidskleur maakt je geen haar beter, slimmer of schoner. Bovendien, overal waar ik daar rondliep, werd ik begroet. Ik wil maar zeggen, Lily en ik kunnen perfect een uur in Edegem rondlopen, zonder dat er ook maar iemand 'hallo' zegt. In vergelijking met, is 'vriendelijkheid' toch een puntje waar beter op gescoord wordt.
Tertio: neem het van mij aan, er lopen daar een pak aantrekkelijkere vrouwen rond, dan me, myself and I. Voor hen ben ik een platte vijg, letterlijk en figuurlijk. Qua schoonheidsidealen krijg je daar gewoon een 'slap in your reality check'.

Brooklyn of Upper East Side, ik ben nog steeds een zeer grote Amerikanos-fan.
Nu nog een strak plan vinden om werom een reisje naar ginder te maken.
Want ja, hoe graag ik ook Blair Waldorf zou willen zijn, tot nader orde leef ik hier.
We blijven nog even in Belgenland, tot de dag dat Chuck Bass voor mijn deur staat.
Never gonna happen, zeggen jullie misschien.
Wel, dat werd ook tegen haar gezegd, toen ze vertelde dat ze met hem wilde trouwen.
And look at her now.

You know you love me, XOXO.

Cheers,
C.

Tabula rasa?

‘Nen blog, hé schat, dat is puur ego’ zei ik maandagavond tegen de Prins.
Heel die  nest van sociale media is dat, trouwens.
Met zijn opgedirkte events, afgelikte foto’s en opgesmukte statussen.
Ik beken hierin schuld, want ik doe er evengoed aan mee.
Maar kom, daar had ik het niet over. Ik had het over maandagavond.

We zaten ergens in Elsene, op een terras, en ik had nergens, nergens, nergens anders willen zijn.
We hadden al vanalles achter de kiezen, letterlijk en figuurlijk.
Waar ik, zeer uitzonderlijk, het merendeel van de tijd aan het woord was.
Vertellen, zonder onderbroken te worden, overkomt mij niet vaak.
Vertellen, zonder de ander een vraag te stellen, doe ik amper.
Vertellen, zonder franjes, zonder grapjes, zonder opsmuk, doe ik zelden.
Vertellen, terwijl de tranen over mijn wangen rollen, doe ik nooit.

Bij de Prins kan dat allemaal. Bij de Prinses kon dat ook.
Beiden zijn erin geslaagd mijn handen vast te houden, zonder dat ik ze wegtrok.
Allebei kunnen ze tot mij doordringen, met hun woorden.
Beiden krijgen mijn blik zuiverder, als de modder rondvliegt.
Alle twee kijken ze mij in de ogen, zonder ergens anders te zijn.
Allebei kennen ze mij beter dan ik mezelf ken.
Maar, de Prinses, die is er niet meer, figuurlijk.
Net zoals velen er niet meer zijn.
Dit jaar heeft mijn hart namelijk al vele schokken opgevangen en overleefd.
Dit laatste enkel en alleen, omdat gewapend beton mijn voeten droeg.
Maar blijkbaar kan je van weinig dingen nog zeker zijn en worden zelfs de beste funderingen uit de grond gerukt als een tsunami passeert.
Daar zit ik nu middenin.

Dit wordt een harde noot om te kraken en net zoals bij elke aardbeving, zal ik er niet ongeschonden uitkomen.
Daarom dat ik nu eerst mijn wonden moet likken.
De dingen helder moet krijgen, maar vooral moet zorgen dat het enigste wezen dat van mij afhankelijk is, hier geen hinder van ondervindt.
Lily is er en verdient dezelfde onvoorwaardelijkheid, die ik van haar krijg, 24/7.

En vermits ik nu geen tijd heb, laat staan energie voor ‘ego’, zal deze blog worden stil gelegd. Misschien maar voor een week, misschien ook wel voor altijd.
Ik kom pas terug als ik mijn doosje sterrenstof met een snuifje sarcasme, terug heb gevonden.
Nu, ik ga ervan uit dat deze melding geen slapeloze nachten bij jullie teweeg zal brengen.
En moest dat toch zo zijn: Breaking Bad, House of Cards, Orange is the New Black, kortom alles wat Netflix aanbiedt, is meer dan de moeite.
Ik heb ze allemaal, eeuwen geleden al, online gezien, dus zelfs de komst van dat fenomeen, kan mij niet bekoren.

Onder de radar, daar kruip ik nu even.
Want waar het allemaal om draait is rust, liefde en gelukkig zijn.
Stuk voor stuk zaken, die ik onder het puin moet gaan zoeken.
Om dan mijn huisje weer op te bouwen, met de stenen die het hebben overleefd.

En nu ga ik stoppen met praten.
Als ik nog eens aan het woord wil zijn, ga ik naar de Prins.
Of, wie weet, naar de Prinses.
Of, misschien, ga ik wel naar het andere eind van het universum.
Als er maar honden worden toegelaten.

Alle wegen leiden nog steeds naar Rome, de vraag is of Rome nog bestaat.

Cheers,
C.

Sh*t, motterfokker, fok, sh*t.

Voor zij die mij al misten: joepiedepoepie, ik ben terug.
Voor de rest: sh*t, motterfokker, fok, sh*t, ik ben terug.
Want ja, dolls, ik ging dus niet 'voorgoe' weg, hé.
Enkel voor efkes.
Ons Lily is hier en de Goden.
En de casa, waar ik ondertussen een jaar woon.
EEN JAAR betaal ik al een lening af.
Dat is pas sh*t, motterfokker, fok, sh*t, al zeg ik het zelf.
Nog 34 jaar te gaan zeggen ze dan. Mijn God.
Daar gaan we het dus niet over hebben, of ik spring asap terug op een vliegmachien.

Over dat laatste gesproken.
Naar de Verenigde Staten van Amerika gaan, brengt zoiets in het verhaal.
Als ge 'om ter rapst' wilt gaan toch.
Op een mooie zondagochtend, alé, half 5 is voor mijn nog nacht, stapte ik dus Zaventem binnen.
Online al ingecheckt, natuurlijk, met mijn boardingpass op de showtelefoon.
Ik doe niet meer mee aan papieren frullen, nul part.
Bagage gaat via de 'drop off'. Allemaal uitgevonden om het ons gemakkelijk te maken.
Ging dat effe vlot.
Tot ik de rij, zo breed als heel de vlieghaven zelf, ontdekte voor de paspoortcontrole.
Sh*t, motterfokker, fok, sh*t, zeggen we dan.
Aan weerszijden van het kot, hé. I kid you not.
All ins, Jet Air, Bodrum & co: ze stonden er allemaal.
Ik heb er mij ook ooit aan bezondigd: jamais non plus. Zemozeker.

Mijn vlucht ging via Londen. Neen ik vlieg niet rechtstreeks met SnBrussels.
Qua prijs-kwaliteit kies ik British Airways.
En heb ik mij dat, wederom, weer niet beklaagd.
Want, aan boord, bleek toch wel, dat mijn 'tvscherm' niet werkte.
Op een ander zouden ze zeggen: 'no movies for you, Miss Rome'.
Hier zei men: 'sh*t, motterfokker, fok, sh*it (in stilte), follow me, Miss Rome, I have another seat for you.'
Waarop al mijn 'spullen' bijeen werden gepakt, en ik werd voorgegaan naar mijn 'nieuwe verblijf'.
Business Class.
Voor mij een nieuwe wereld.
Nu dat is ook weer niet helemaal waar.
Ooit, jaren geleden, toen de beesten nog spraken, had ik het oord al eens bezocht.
Dat was een uitzondering toen, ik ga daar verder dus ook niet blasé overdoen.

Vermits iedereen al lang op zijn plaatsen zat, kreeg de 'nieuwkomer' veel bekijks.
Zeker omdat ik eruit zag alsof George Clooney himself voor mijn neus stond: euforisch dus.
Ik heb mij moeten inhouden om niet al huppelend de steward te volgen.
Ja, mensen, ik gedraag mij op zulke momenten ook niet naar behoren.
I'll always be the bull in a china shop. Ook dan ga ik niet blasé doen.
Zoiets is leuk, act like it.
Trouwens, er bestaat nog zoiets als 'first class' & 'first class premium'.
Ik wil maar zeggen, het was nog niet de 'villawijk'.
Blasé is gewoon nooit oké. (en ik heb er weer een nieuwe leuze bij)

Het gevolg is wel dat ik vanaf nu dus weet wat ik mis:
- the food. Weliswaar is eten iets dat ik in de lucht niet doe. Waarom? Primo: ik vind dat altijd kots. Secundo: vegetarisch is daar nog meer kots. Tertio: we stinken allemaal al genoeg in zo'n machien, met z'n allen eten, verbetert de situatie verre van. Ik geef het maar efkes mee.
Nu in mijn nieuwe verblijf, bleek er fruitsalade te zijn, oh jawel. En warm brood. Aha. Dat ze komen rondbrengen als in een restaurant, met een tang. Nu gij. Met echt bestek, niet van die plastieke bazaar, waar ge niets mee kunt, behalve uw buurman verwonden. Een groot, wit, echt servet, daarbovenop.
- tv screen. Ik zal het nu niet Kinepolis-waardig noemen, maar in ieder geval een pak beter dan die 'mini-voorschoot' waar ge anders naar moet kijken. Maleficent kwam tenminste tot haar recht. En met haar de geweldige Angelina Jolie. Een Fatale Vrouw, ik blijf het zeggen.
- stewards. Net dat ietsje knapper, net dat ietsje vriendelijker.
- goodiebags. Want net zoals op een goed feestje, krijg je bij de betere burgerij, betere cadeaus. Echte tandenborstel, veel tandpasta, goed ooglapje, kousen, een groot kussen, een half donsdeken. Met andere woorden: ik had bijna mijn slaapkamer kunnen herinrichten.
- headphone. Zelfs in het echte leven heb ik niet zo'n grave koptelefoon, als die ik daar mocht gebruiken. Meer zelfs, ik ben zo iemand die nog met oortjes werkt, en niet ganser dagen met zo'n ding rond haar nek rondloopt.
- drinks. Wat ge maar wilt, ze brengen het, op een plateauke. Nu aan alcohol nuttigen doe ik, daar toch, ook niet mee. Waarom? Zie punt 1: the food. Stinken, kleine ruimte, enzovoort enzoverder. En plus, ne zatte mens daar, is nog lelijker dan op de grond.
- hot towels. Om de 5 botten, ik zweer het u. En als er iets is, waar ik nu echt totaal van door mijn dak ging, was het dat. Ze zullen het dus ook geweten hebben, aan het aantal doekskes die ik heb verbruikt, dat er een 'vreemde vogel' in hun ruimte was terecht gekomen.
Ik stapte dan ook op Amerikaanse bodem, als was ik nieuw.
De frisheid straalde van mij af op de douaneman aan 'customs', daar waar glimlachen niet is toegestaan. Hij maakte namelijk een grapje, tegen mij, tegen MIJ. Natuurlijk, ik zag er dan gewoon ook 'gezond uit'.
Niet om bijeen te vegen, zoals ik anders uit een een vliegtuig kruip.
Het mysterie is dus opgelost waarom sommigen mensen er in slagen om 'kreukvrij' van een vliegtuig te stappen. Business Class dus, en alles wat daarvoor ligt.

Ik heb er van genoten en zal mij wederom verzoenen met mijn 'staat van ontbinding' bij de volgende reis.
Dan is het weer: volledig opgeblazen, onelegant en oncharmant.
Dan is het weer: sh*t, motterfokker, fok, sh*t.

Cheers,
C.

So long, farewell, auf wiedersehen, goodbye.

I'm off, dolls.
Voor hoe lang?
Ik zou het niet weten.
Wat ik wel weet, is dat ik morgen terugvlieg naar de stad, waar ik mijn hart heb laten liggen.
En zonder hart, kan je niet leven.
Althans toch niet ten volle.
Dus ik ga weer naar New York.

Want, frankly my dear, op dit moment, vind ik het hier in België maar niets.
Het boeit me maar matig.
Mensen zijn blijkbaar liever met zichzelf bezig.
Dus ga ik hetzelfde doen.
Met de volgende woorden voor Lily, die (nog) niet meereist:

En voor iedereen, die soms, net zoals ik, nood heeft aan een 'Christopher Robin' naast zich.

Cheers,
C.

Botergat.

Over een 'overnight' changement gesproken, seg.
Waar ik gisteren nog languit kon mediteren, smoothies maken, havermout laten weken en blogs schrijven, op m'n dooie gemak, niet te vergeten.
Zit ik vandaag in een 'move it, move it' verhaal.
Waarin Lily een dogsitter, aka het Mamaatje en DC, nodig heeft.
Mijn boeken onaangeraakt liggen verstoffen.
Supermarkten weer op zaterdag moeten bezocht worden, el horor del monde.
En ik nu al achter sta met het bekijken van' Thuis', 'All you need is Jani' en nog meer programma's van het overtreffende niveau.

Vorig weekend trippelde ik nog totaal relax in Parijs rond, met Mon en Son Mari.
Met mijn gat in de boter gevallen, wederom, daar.
Nu zit ik al mijn achterstallig werk in te halen, waaronder dit, het neerpennen van mijn wekelijkse hersenspinsels.
Het kan verkeren, hé mensen.
Nu, dat is niet slecht, hoor. Ik klaag niet.
Maar door een tekort aan aanpassings-hormonen in mijn lijf, moet ik altijd wat drama verkopen.
De enige, echte hartzeer die deze situatie brengt, is het feit dat ik mijn hondendochter minder zie.
Ja, haal de zakdoeken maar boven. Wat zeg ik, heel de doos met kleenex, begot.
Maar zoals een dierbare vriendin daarnet zei:
"Ik moet mijn dochter ook naar de crèche brengen."
Dus, ja, het is niet het einde van de wereld.

Nu, gelukkig heb ik niet zoveel boeiends te vertellen.
Jullie missen niets, eigenlijk.
Mijn vrije tijd wordt nu verdeeld over hond, mat, hoofd, lijf, hart en echte vrienden.
Meer moet dat niet zijn, feitenlijk.
Zo zag ik haar deze voormiddag.
Samen met Lily wandelden we 2 uur rond, en babbelden bij.
'High-end quality time' noem ik dat. Geen gezeik en geen gezaag.
Wel, oprechte interesse en een luisterend oor.

En met dit verhaal, kom ook het inzicht:
Verdorie, ik heb niet genoeg genoten van mijn 'break'.
Van de rust. Van de vrijheid. Van de cadeau.
Achteraf besef je pas, hoe hard je met je gat in de boter bent gevallen.
'Dankbaarheid' het blijft een belangrijke, echt wel.
Nu door mijn mat, keer ik veel terug naar mijn kindertijd.
Toen alles nog gemakkelijk en zorgeloos was.
Allemaal mooie herinneringen voor mij.
Als het goed is mag het ook gezegd worden.
Tegenwoordig is het 'bon ton' om het ene gruwelverhaal na het andere boven te halen.
Een verleden misbruiken om het heden goed te praten, noem ik dat.
Als u even de tijd hebt, kijk dan hier anders eens naar.
Qua relativering is dat echt wel 'in your face'.
Ik walg ervan.
Want, ja, naast dierenmisbruik, word ik even furieus van kindermisbruik.
We zijn hier met ons gat in de boter gevallen. Echt wel.

Ik heb als kind niets te klagen gehad.
Daarom heb ik het als puber waarschijnlijk zo uitgehangen (het Mamaatje knikt nu volmondig 'ja')
Vakanties werden voor een stuk doorgebracht in Dessel.
U weet wel, in de Stille Kempen, waar zinnen gevuld zijn met 'jom' en 'hennig' en 'effenaf'.
Bij de mama van het Mamaatje, Moeke, zoals wij ze noemden.
Waar de zon altijd scheen.
En de zandbak het middelpunt van de belangstelling was.
Op mijn blauwe fiets.
Al hinkelend, kleurend en kloppend tegen de 'jokari'.
Met opengevallen knieën vol korsten.
In sponzen broekskes.
En Plons de gekke kikker.
Toen besefte ik het niet.
Maar neem het van mij aan: dat van gat, vallen en boter, geldt zeker ook voor mijn kindertijd.

Count your blessings, every second, every hour and every day.
Cheers,
C.