Retard

Ik heb wat last van uitstelgedrag, deze week.
Niets nieuws onder de zon, ik heb daar al efkes moeite mee.
Op school, toen de beesten nog spraken, werd ik er al van beticht.
Toen durfde men al wel eens deze uitspraak te verkondigen:
'Liever Lui dan Moe.'
I kid you not.
Dat zou in het onderwijs van tegenwoordig al voor rechtszaken zorgen.
Gelukkig, ik heb er geen trauma aan over gehouden.
Misschien wel een mentale kwaal.
Daar mogen jullie nu eens over beslissen.

U raadt het al: ik heb mijn humaniora-jaren niet onbesproken laten passeren.
De naam 'Rome' zorgt bij sommige oud-leerkrachten, na al die jaren, nog steeds voor een instant maagzweer.
En nu wil het toeval toch wel, dat die hoofdstad regelmatig durft opduiken.
Het doet mij dan ook een plezier, dat ik niet snel vergeten zal zijn.
De dag dat ik afstudeerde, was a happy one, voor mij en voor hen.

Dit 'talmgedrag' heeft een paar gevolgen:
- retard van de wekelijkse blog
- inkrimping lengte wekelijkse blog (wie weet doe ik jullie hier wel een plezier mee, ha!)

Wat doe ik dan nog wel:
- Skypen met De Prinses
- Facetimen met mijn NYgirl
- Gewoon telefoneren, zeker wel.
- Candy Crush spelen 'oepmaaneniwenaaipat'
- geweldige schrijfsels lezen
- Lopen. Van de 5 km naar de 10 km. Start To Run is voor de 'pussies' nu.
- Naar The Voice kijken, en telkens verliefd worden op Bent Van Looy en zijn poëzie.
- Blij zijn met de gevonden boekhouder
- De kersverse blender met trots uitproberen.
- De kakelfrisse crib van de Prins uitchecken samen met Lily.
- Een halve living met Den Debiel verhuizen naar de zee. Een opmerkelijk klusteam is geboren.
- Bubbels drinken met vrienden in de casa.
- Mijn brandnew zetel uittesten.
- Seizoen 2 van House of Cards uitkijken
- Mijn nieuwe supersonische garagepoort open en dicht doen.
- Mij mentaal voorbereiden op de Oscars.

Trouwens, ik ben blijkbaar niet de enigste, die hier last van heeft.
In het Engels hebben ze daar zelfs een prachtig woord voor uitgevonden:
Procrastination.
Zo'n oogverblindend verbum, kan toch onmogelijk iets 'slechts' zijn.

Ellen DeGeneres vertelt u hierover meer:

En als u dit hebt uitgekeken, wil dat zeggen, dat ook u bij mij in de klas mag komen zitten:
De uitstel-klas.

Cheers,
C.

Rendez-vous?

Gisteren kreeg ik de vraag nog:

'En wat heb jij gedaan met Valentijn?'

Met de nadruk op 'jij', of course.

Nu moest ik al eens goed nadenken, wanneer überhaupt die 14e was gepasseerd.

Gelukkig was daar een hartenkaart in mijn brievenbus, of ik was het rats vergeten.

En van wie die kwam, ga ik nu eens lekker niet aan jullie neus hangen.

In ieder geval: 

'Afgelopen vrijdag ging ik naar de Delhaize, at ik een groentenwok terwijl ik de Feeling las, keek ik naar The Voice, en lag ik om 23u in mijn bed. '

Misschien hadden jullie gehoopt op: 

'Afgelopen vrijdag bleef ik thuis met een doos Kleenex, at ik een pizza, een doos koeken en zak chips leeg, overgooide ik dat met een fles wijn, keek ik naar Notting Hill en kroop al jankend mijn bed in'.

Bum-mer.

Vorig jaar heb ik mijn sarcasme over deze dag al volop geventileerd, ik ga niet herhaling vallen.

Blijkbaar wordt rond deze tijd van het jaar mijn 'status' weer een interessant gespreksonderwerp.

Niet voor mij, weliswaar, dat is het trouwens ook nooit geweest.

Maar het feit dat ik al zo lang 'alleen' door het leven ga, is voor sommigen een raar fenomeen.

Terwijl voor mij 'solo' helemaal niets negatief heeft.

Integendeel. Ik hoef niet zo nodig 'altijd en overal' omringd te worden.

Mijn aandachtsbehoefte is quasi nihil, en als ik ze voel opkomen, zal ik wel op een podium gaan staan.

Elk weekend in een hip café hangen, om mij toch maar 'interessant' te voelen, is not my cup of tea.

Mijn ego hoeft niet meer 24/7 gestreeld te worden.

Ik wéét namelijk al efkes, dat ik best wel onderhoudend en grappig kan zijn.

Dat als ik mij in de massa stort, het ineens 'patat' is.

Dat als ik met jou praat, het is uit échte interesse.

Dat als ik kom dansen, het dak eraf gaat.

Dat als ik mij 'optalloor', het niet is om aan een toog te hangen.

Ik ben zelf niet echt 'doorsnee', ik hou daar dan ook niet van.

'Zou ze dan lesbisch zijn en het gewoon niet durven zeggen?'

Neen, jongens.

Er zijn genoeg homoseksuelen in mijn leven om daar geen probleem van te maken.

'Zou ze dan zo'n moeilijk mens zijn?'

Voor de ene wel, voor de andere niet, zeker.

'Zou er misschien iets mis mee zijn (lees: loco-loco)?'

Wie weet.

Waarom dan al zo lang single?

Wel, het leven loopt zoals het loopt.

En, ik zie het binnenhalen van een partner, niet als het 'hoogste schavotje in een mensenleven.'

Bovendien kan ik de individuen waar ik 72 uren aan één stuk bij kan zijn, op 3 vingers tellen.

En zelfs die gooi ik na 10 dagen buiten.

Laten we dan aub secuur omgaan met het kiezen van 'the one'. 

Heel lang ben ik ook niet trots geweest op de vrouw die ik werd, als die 'andere' er was.

Zoals vele soortgenoten, veranderde ik 'overnight' in een wanhopige en onafhankelijke deurmat.

Enkel bezig met mijn leven, meelijwekkend, volledig af te stemmen op dat van hem.

Ik muteerde telkens van een 'happy girl' in een 'needy bitch'.

Ik werd niet vrolijk van dat spiegelbeeld.

Dus ik werkte aan mezelf.

Zodat 'depending on' voorgoed uit mijn woordenboek kon geschrapt worden. 

Zonder een feministisch manwijf te worden.

Zonder 'het zijn allemaal klootzakkkkeeeeeeuuuuuuu' te roepen.

Zonder ook maar iets te veranderen aan mijn essentie.

En zoveel jaren later, is mijn leven redelijk mooi op orde.

Die man heb ik niet 'nodig', voor niets.

Want:

Dat huis: heb ik zelf al gekocht.

Het alleen-zijn: geen probleem mee.

Die kinderen: geen tikkende klok hier.

Materiële, oppervlakkige spullen: zelf meer dan voldoende onder controle.

Zelf-bevestiging: no problem.

Geweldige gesprekken: plenty.

Vrienden: genoeg om aandacht te geven.

Status: couldn't care less.

Die partner zal dus op alle gebied een 'extra' zijn.

Een aanvulling.

Geen opvulling.

Maar, ik ga niet voor zeemzoet.

Ik ga niet voor chocolade bonbons.

Ik ga niet voor rode rozen.

Ik ga voor het totaalpakket.

'Gemiddeld' is voor niets goed.

Ja, en daar moet ne mens al eens zijn tijd voor nemen.

En laat dàt nu juist hetgeen zijn, dat ik in overvloed heb.

Ik ga dus met een gerust hart, desnoods nog 3 jaar op 14/02 mijn ding doen.

Mijn leven loopt gewoon verder.

Content en tevree.

Wat is dan eigenlijk het probleem?

Ik hoef absoluut niet 'whole' gemaakt worden.

Er is namelijk al genoeg 'mij' aan mij.

Rendez-vous?

Cheers,

C.

Fok die fok.

En, mensen, zitten we allemaal al goed gegoten in het Nieuwe Jaar?
Komt 2014 niet meer 'ongemakkelijk' over?
Alle goede voornemens al uit het raam gegooid?
Ok.
Tijd om dus nog eens een dierenblog vol uitroeptekens op jullie af te schieten.
Mijn stokpaardje du jour.
Iemand moet het doen, toch?
Waarschijnlijk dik tegen jullie goesting, want het is 1 en al dier dat de klok slaat tegenwoordig, hé.
Mijn hart heeft dan ook serieus gebloed, de afgelopen dagen.
Want, als de liefde voor 1 dierenras immens groot is, is het die voor de hond.

U kent het verhaal:
Een klein meisje werd out of the blue aangevallen, gebeten en pijn gedaan.
Door 8 dolle honden, waaronder 4 labradors.
Pure horror, dat kind haar leven is om zeep. Daar ga ik niet over discussiëren.
Ik stuur haar oprecht veel licht en liefde.

Waar ik wel over ga roepen en redetwisten is over de oorzaak van dit verdriet.
De kranten stonden vol 'specialisten', die het allemaal eens gingen vertellen.
Vele meningen werden gehoord, en gelukkig velen, zijn het met mij eens.
Heel dit drama had vermeden kunnen worden.
Want, iedereen weet nu wat 'broodfok' is.
En als er nu 1 positief puntje is in dit verhaal, is het dàt.
Eindelijk wordt erover geschreven.
Vijf na twaalf, maar dat zijn we gewoon, in dit Apenland van een België.

Net zoals de steak op uw bord.
En de melk in uw glas.
En de prépare op uw smoske.
Is die schattige pup, gekocht in de 'dierenspeciaalzaak', op een degoutante manier geproduceerd.
Neen, dat dotje is niet tot 9 weken bij haar mama-teef gebleven, rustig op haar gemak.
Neen, zindelijk leren zijn, zat niet in het pakket.
Neen, gewoon worden in de grote, luide mensenwereld, heeft ze ook niet mogen doen.
Ze is in een vuil, donker kot gegooid.
Met 64 andere kleine pups.
Af en toe kreeg ze wat eten en misschien wat drinken.
De vlooien kwamen er gratis en voor niks bij.
Niemand die haar of haar 64 vriendjes knuffelde.
Niemand, die een lief woord tegen haar heeft gezegd.
Licht kent ze niet, laat staan een grasveld waar ze kan stoeien.
Na 5 weken werd ze in een kooi gesmeten, samen met haar, wie weet hoeveel, nog levende vriendjes.
Om verpats te worden, aan de eerste de beste impulskoper.
Want zijn kleine is zo aan het zagen om een hond, als was het een speelgoedautootje.
Na een half jaar hangt ze aan een boom, omdat 'de hond onhandelbaar' is
Of wordt ze gedumpt, omdat ze ziek is of slechte beenderen heeft of gewoon uit luiheid.

Ik kijk geen nieuws meer, en ik wil de beelden ook niet zien.
Mijn maag keert, echt waar, bij het zien van dierenleed.
En bij honden, al helemaal.
De sociale media houden mij op de hoogte en ikzelf steun de 'Anti-broodfok' al jaren.
Ik ken de materie.
Als ik dan hoor van het Mamaatje, dat een kutwijf (pardon my French) op tv het volgende uitkraamt:
'Geen enkele hond is voor 100 % te vertrouwen, hoor.'
Wil ik dat mens op haar bakkes slaan, maar echt.
What's the point of this sh*t?
Natuurlijk is geen hond voor 100 % te vertrouwen.
Een mens ook niet, wat is dat nu.
Elk levend wezen, dat in een hoek wordt geduwd en bedreigd, zal zich willen verdedigen.
Laat staan als dat levend wezen, al heel zijn leven is geschopt en geslagen en geen liefde kreeg.
Ik zal zelfs nog een stapje verder gaan: raak de Godenkinderen nooit met één vinger aan, hé.
Niemand van El Familia, trouwens.
DC niet. Den Debiel niet. Het Mamaatje niet. En ook de Lily niet.
Neem het van mij aan, dat ik dan zeker en vast niet voor 100 % te vertrouwen zal zijn.
Heel Gandhi is dat niet van mij, maar ik geef het tenminste toe.
Velen zijn allemaal Heiliger dan de paus en beweren braaf binnen de lijntjes te kleuren.
Dikke bullshit allemaal.
Niets of niemand is te vertrouwen. Ook u niet, neen.
Onze Lily heeft een warm en liefdevol nest gevonden.
En hierdoor durf ik met 99.9% zeggen dat ze nooit een vlieg kwaad zal doen.
Maar die 0.1% is haar overlevingsinstinct en maar goed ook.
Hopelijk hebt u dat ook.

Gelukkig werd mijn hart terug wat geheeld, dit weekend.
Het allerallerallerallerallerallerallerallerleukste koppel dat ik ken en hun prinsessendochter kwamen langs.
Zoals je kan verwachten is dat een geweldig kind.
Zeker door de manier waarop ze telkens 'tante Carootje' tegen mij zei.
Bubbels werden gedronken en lachrimpels gekweekt.
Op zondag dan, blies de God meerdere kaarsjes uit.
Ook hiervoor werden bubbels boven gehaald.
Enkel de VIP's mogen mijn detox-regels even aanpassen, ziet u.
Hierdoor kon ik vanmorgen de wereld weer wat aan.

En hoe zit het nu met de 'honden-affaire'?
Velen zijn in de bres gesprongen, en ik kan het alleen maar toejuichen.
Mijn hero, An Lemmens, klopt overuren.
En ondertussen is ook de politiek zich ermee aan het moeien.
Maar mevrouw Onkelinx zwijgt in alle talen.
Zij is nochtans bevoegd met 'Dierenwelzijn'.
Maar zoals we onlangs in Knack konden lezen, interesseert het haar eigenlijk geen zak.
Ik had niets anders verwacht van een echte, goede, rode Socialist.
Veel praat, weinig daad.
Oooh, foei, nu heb ik tegen jullie kar gereden, hé?

Alé, ik zal met iets schoon eindigen, om het goed te maken.

Ook dat is Gandhi, mensen.
U moet mij hem niet leren kennen.

Cheers,
C.

Negeerbaar

'Hoe is dana eigenlijkfeitenlijk met uwe Start To Run?' vraagt u zich misschien wel af.
Ik zeg wel degelijk 'mogelijkerwijs', want 9 van de 10 is uw leven een pak boeiender dan het mijne.
Waardoor u zich geen vragen over mijn doen en laten wilt stellen.
Laat staan 'kan' stellen.
Maar kom, een blog is toch een ego-verhaal, dat hoeft niemand te ontkennen, dus zal ik met plezier antwoorden:
'Ewel, die STR, dagmenaisgoedafse'.
U mag uw ogen met de nodige verbazing en verschrikking opensperren.
Ik doe dat namelijk zelf ook, na elke sessie die ik uitloop.
Dat ik daar nu pas moet achter komen, het is een regelrechte schande, ja.
Wie weet had ik ondertussen wel Belgisch kampioen marathon-lopen kunnen zijn.
Maar neen, ik moest absoluut tot mijn 27ste wachten om dat te ontdekken.
De wereld mist een Groot Atleet, just saying.

Ik heb nu 4 weken Evy-sessie achter de rug, en tot nu, zie ik de pret er nog van in.
Tot hiertoe heb ik nog niet gepoterd (Antwarps voor 'vals gespeeld'), wat al een wonder op zich is.
Poteren kan ik namelijk zeer goed.
Rij een dag met mij mee in mijn 'starcar', en u weet perfect waar ik het over heb.
En in dat gebied kan ik nog wel legio dingen opsommen.
Alleen niet , en dit zouden jullie al in koor moeten kunnen voorzeggen, als het over de dieren gaat.
Die contreien zijn 'poterloos'.
Tot hiertoe hou ik mij ook braaf aan het schema: 1 dag lopen - 1 dag rust.
Enkel toen ik bij Mon Mari en Son Mari was, heb ik niet gelopen.
Maar dat heb ik afgelopen week ingehaald, met 4, jawel VIER loopsessies.
Ik begin er al terug van te zweten.
Morgen loop ik training 13, waar ik voor het eerst 5, jawel VIJF, minuten aan 1, jawel, EEN stuk ga lopen.
Den debiel, volop aan het trainen, voor zijn halve triatlon, komt hierdoor niet meer bij van het lachen.
Needless to say.
Dat wordt even genegeerd.
Net zoals de 'pijntjes' die ik ondertussen heb mogen ervaren.
Nu moet u weten, ik vind dat pijn zwaar overschat wordt.
Het boeit me niet, en gelukkig heb ik er dan ook weinig mee te maken.
En als het dan toch eens mijn leven binnen springt, ga ik in ontkenning.
Trouwens: 'what doens't kill you makes you stronger'.
Zo ook dus bij mijn nieuwe hobby: pijn aan de knieën en enkels.
Nog nooit meegemaakt.
Aan de schoenen kon het niet liggen, die zijn getest en nieuw.
Aan het gewicht ook niet. Tistezeggen voor de Victoria's Secret wel, voor den Esprit niet.
Ik googelde mij zot, en kreeg weinig antwoorden.
Dus ik dacht: helaas, pindakaas, het zal wel over gaan.
En zo geschiede.
Voila, mijn bewijs weeral dat al dat 'gepil en gedoktoorloop' voor niks goed is.
*
Ja, u mag mij nu gerust afschieten.
Dat ik zomaar aan het  klassieke medische heilige huisje durf te komen, is een grote blamage. Foei.
*
Anyway, kwestie van de lat een beetje hoger te leggen, heb ik 2 hindernissen parcoursgewijs ingevoerd:
- de detox
- de Lily

de deotx:
Sinds zaterdag ga ik koolhydraat- suiker- en vetloos door het leven.
'En da et al genvliesengenevis, waetzedanogwel?'
Ik eet nog: fruit, groenten, bruine rijst, quinoa, water, kruidenthee, fetakaas (zonder lactose) en af en toe ne rijstkoek.
Niks dus.
En hoe gezond ik ook al at, het schrappen van mijn zakken Lay's, koffie, brood en groentenballen, gaat mij toch niet goed af.
Op negeergebied is die zaagstem in mijn kop ('ééntje, ééntje maar, alleen om te proeven') een pak moeilijker dan El Dolor.
Vandaag is het dag 3, jawel DRIE, en ik ben nog steeds zo slap als een vod.
Maar ik leef op goede hoop: vanaf morgen zou ik terug full spead energy moeten zijn.

de Lily:
Sinds zaterdag woont mijn hondendochter bij mij in.
Vanaf nu moet ik dus rekening houden met haar.

Gaan wandelen, eten geven, en verzorgen.
Ik ga mij nog mama beginnen voelen, begot.
En tot hiertoe verloopt de 'overgang' beter dan verwacht.
Zowel voor haar als voor mij.
En hier in het gebouw, kijkt men de ogen uit: 'wattoediejenenhondieroepdenburo?'
Maar de 2 collega's die ik nog heb, vinden het de max.
En zij ook, kijkt u zelf maar:

En om eerlijk te zijn, zoals ik mij nu voel, zou ik er het liefst gewoon naast willen gaan liggen.

Cheers,
C.

Parisian Selfies

Zoals aangekondigd, zat ik het afgelopen weekend, en tel daar gerust vrijdag bij, in Parijs.
Bij Mon Mari en Son Mari.
'Oekanda? Gajetogenevent?'
Ca c'est juste, chers lecteurs.
Ik zal mij nader verklaren, waarom ik ineens met echtgenoten begin rond te gooien:
Hij en ik hebben samen gestudeerd.
Alé, dat laatste moogt ge met ne serieuze korrel zout nemen, maar kom.
In ieder geval, tijdens ons eindexamen, hebben wij de Burger edelman opgevoerd.
Voor de cultuurbarbaren onder jullie: Molière is dat. Molière ja!
Daarin speelde Mon Mari de hoofdrol, en ik speelde Sa Femme.
Vandaar zijn blogtitel, want u had al lang begrepen dat ik geen namen noem.
Voila. Gesnopen?
Mon Mari heeft Son Mari, wat dus samen het allerallerallerallerallerleukste homokoppel dat ik ken vormt.
En wat heb ik me daar weer un fantastic weekend gehad!
Ik geef u een paar van de vele hoogtepunten mee:

1. We gingen kijken naar de 'la revue réinventée' oftewel 'MuglerFollies'.
Heel de voorstelling zat ik met mijn mond open.
Van verwondering dus, vooraleer u rare gedachten krijgt.
Al-le, maar dan ook al-le goddelijke kostuums werden door Son Mari en zijn team gemaakt.
Nu gij.
Daarvoor alleen al, kruipt ne mens met plezierte uit zijn zetel.
Als u één dezer een reisje Parisien hebt geboekt: DOEN! GAAN! ZEKER!

2. We hingen de blasé toerist uit en bezochten 'Les Arts Décoratifs'.
En trokken daar selfies.
U ziet dat er een Vanfleteren aan mijn verloren is gegaan.
Not.

3. We dronken elke dag champagne.
De ene keer Spaanse, de andere keer Franse.
En die selfies bleven maar komen.

4. We aten voor de tv, met een plateau op onze schoot.
En keken terwijl naar the Voice Français.
Ben ik blij dat wij An Lemmens hebben.

We babbelden en taterden.
We passeerden 14 Starbuck's filialen, waar ik toch wel in 2, sugarcrap kocht.
We kregen 3 te gekke, Hollandse wijven over de vloer.
We stapten en stapten en stapten.
We lachten ons een ongeluk.

Ah ja, en ik zou het bijna vergeten: op zondag, zaten we hier.
Waar er gelukkig anderen waren om foto's te trekken

We kregen een echte goodiebag, comme des vrais stars.

Het liep daar vol modellen, die ondergoed showden.
Met perfecte lijven. In lingerie.
Elke heteroseksuele man aanwezig, was daar niet rouwig om.

Toevallig, heel toevallig bevond zich bij ons ook deze

Daar was elke heteroseksuele, biseksuele, homoseksuele en whateverseksuele vrouw aanwezig niet rouwig om.
Mezelf inclusief.

Daar zal ik dan hoogtepunt 5. van maken, watenktezelf?

Ter info: ik heb al een filterke over de foto gegooid, om mijn rood gezicht weg te camoufleren.
Op cruciale momenten, laat mijn lichaam mij blijkbaar in de steek.
Daar ging mijn coolheid.
En zoiets ga ik 'nooitjamaisnevaaa' meer van zo nabij zien.
Maar, ik troost mij met de gedachte, dat dit voor 99,9 % van jullie ook geldt. Ha.

Cheers,
C.

Ps: Trouwens, hebt u de afzichtelijke en gruwelijke styling van onze BV's van den Aldi gezien? Die hadden beter ook een filterke of 86 over hun eigen gegooid.

18.01.2014

De Prinses is vertrokken.
Voor goed, althans dat is toch de bedoeling.
Naar fokking Canada nog wel.
Van 'achter Mijn Hoek' naar 'over de Grote Plas'.
En natuurlijk was ik hiervan op de hoogte.
Al 6 maanden lang.
Maar daarom was het afscheid niet minder onverbiddelijk.

Vanaf nu is mijn hart kleiner, want een klein stukje is mee met haar.
Vanaf nu moet ik een vliegtuig nemen om haar te zien.
Vanaf nu zal elkaar spreken niet meer zo evident zijn.
Vanaf nu is er een diamant minder in mijn nabijheid.
Vanaf nu zal alles anders worden.

Nog maar 3 jaar in mijn leven, maar direct oh zo belangrijk.
Samen naar zee.
Samen naar Frankrijk.
Samen, doorkruisten we Vlaanderen. Ik aan het stuur, zij naast mij.
Samen in de zetel, urenlange gesprekken.
Samen op een terras, filosoferend.
Samen op een podium, zij met haar sterrenstof, ik met mijn glitters.
Samen op feestjes.
Samen in een deuk, ontelbare keren.

Zij leerde mij 'the Magic', zoals zij het graag noemt.
Zij zag meer Cinderella's dan eender wie.
Zij stuurde kaarten, onverwachts, elke keer weer.
Zij weet als geen ander, hoe hard dierenleed mij raakt.
Zij toverde oneindig veel glimlachen op mijn gezicht.
Zij haalde de beste versie van mezelf, naar boven. Telkens weer.
Zij luisterde, zoals ik luisterde.
Zij kent mij van binnen en van buiten.
Zij maakte van mij een mooier mens.

Je kan maar bij heel weinig mensen jezelf zijn.
Alleen een minderheid wil de tijd nemen om je van kop tot teen te leren kennen.
Zij die iemand kunnen aanvaarden zonder commentaar zijn schaars.
Onvoorwaardelijkheid vind je zelden.
Echte vriendschap is uitzonderlijk.
De Prinses en ik waren dat alles.
En hopelijk lukt het ons om de 9 uur die ons scheiden, om te zetten naar seconden.
Zodat de verleden tijd, die je automatisch gebruikt, terug tegenwoordig wordt.

Afgelopen zaterdag trok zij naar ginder.
En ik naar het allerallerallerallerallerallerallerleukste koppel dat ik ken.
Geen betere en warmere plaats dan bij hen.
Daardoor was er geen sprake van drama.
En volgend weekend trek ik naar het allerallerallerallerallerleukste homo-koppel dat ik ken.
Zo zal er nog altijd geen sprake zijn van groot verdriet.
En vanaf februari, trekt mijn hondendochter fulltime bij mij in.
Zo zal er een natte neus zijn om te troosten, als de tranen komen.
Zij zijn ook allemaal diamanten in mijn leven.
Zij maken haar vertrek draagbaar.

Diamanten vind je maar heel sporadisch.
Ik koester de mijne.
A few, not a lot.
Maar die paar schijnen wel zo hard, dat de stukken ervan afvliegen.
Zij zorgen ervoor dat mijn hart vrolijk verder klopt.

En natuurlijk is er maar één Prinses.
Maar zoals zij mij heeft geleerd:
True love is unconditonally.
No strings attached.
Laten we daar maar al eens mee beginnen.
Dat neemt niet weg, dat ik haar degoutant hard ga missen.

Cheers,
C.

E!

Met de casa kocht ik mij ook een reusachtige tv.
Waarschijnlijk nog klein in 'flatscreen-normen', maar voor mij toch behoorlijk indrukwekkend.
U moet weten, tot ver voorbij het nieuwe millennium, had ik nog zo'n echt beeldbuis staan.
De stap naar digitale tv en dus ook lcd heb ik heel lang uitgesteld.
En zelfs toen bleef ik in grootte nog vlot beneden de middelmaat te zitten.
Iedereen, die in mijn crib ooit tv heeft gekeken, lachte mij in mijn gezicht uit, met zo'n pruts-kijkdoos.
Daarom was ik ook zo blij als een kermisvogel met mijn, voor mij, giga-apparaat.
Met als excuus: ik moet nu verder van mijn tv zitten, het scherm moet dus groter.
Eigenlijk zijn mijn ogen al lang niet meer zo fit, als 10 jaar geleden, maar kom.
Ontkenning is 1 van mijn hobby's.
Om helemaal zot te doen, heb ik er mij voor een paar luttele euro's per maand een extra zender-pakketje bijgekocht.
Dat was het gevolg van:
casa kopen -> lening -> geld op -> thuis blijven -> als Mohammed niet naar de berg komt -> kijk dan tv
Met andere woorden, sinds de verhuis, heb ik de zender E! binnen mijn zapbereik.
De E staat voor 'Entertainment', en het ! voor niets. Zo ligt de lat, waar ze hoort: laag.
Heel die zender is namelijk één aaneenschakeling van shalow, brainkilling gezwets.
KUWTK, Ice loves Coco, The Fashion Police, ga zomaar verder..
I like a lot.
Het is niet omdat ik Amsterdam kan meezingen, dat dat daarom niet geldt voor Mamasé.
Cultuur mag al wel eens met een heel kleine c geschreven worden, zoals in 'crap'.

Maar naast al die reality heeft E! ook:
De Sterren. Echte. Grote. Sterren.
Op rode lopers, zoals het hoort.
Vol glitter, glamour, & fashion.
En als CEO van de NV 'Starstruck' ben ik dan ook sinds dit weekend behoorlijk in mijn nopjes, want:
Awards season kicked off.
En door mijn 'maandelijkse Telenet belegging', hoef ik mij niet enkel meer tot de Heilige Gazet wenden.
No-ho, E! brengt de celebs tot mij.
De rode loper van de Golden Globes heb ik gisteren dan ook uitgesteld bestudeerd.
E! heeft zijn hoofletter meer dan waar gemaakt.
Nu kijk ik niet enkel voor de outfits, hoor.
Bij zulke gelegenheden leer je ineens ook welke series je directement op je 'to see list' moet zetten.

Want als er nu iets is dat ik graag doe, buiten prediken over het milieu en de dieren, is het series volgen.
Of films bekijken.
Zoals nu met Breaking Bad.
Mensenlievendeugd. 'Amagaaaaat!'
Wat een godverdomse, steengoede serie is me dat.
Vijf seizoenen om duimen en vingers van af te likken.
Aan het einde van elke aflevering, zei ik steeds (want ja, ik praat tegen mezelf): 'fok man, tisniwaar.'
Of mijn meest gebruikte uitspraak van ongeloof: 'ogallè' (de opengesperde ogen mag u erbij denken)
In sneltempo heb ik dit meesterwerk online bekeken.
Door de eerste afleveringen heb ik mij, eerlijk, een beetje moeten worstelen.
Maar de briljante acteerprestaties maakten dat vanaf seconde 1 goed.
Geobsedeerd ben ik, nu, na 5 seizoenen.
Nog maar 1 aflevering heb ik te bekijken: the grand final.
En dit ben ik aan het uitstellen gelijk zot, want wàt daarna?
In mijn hoofd ga ik nooitjamaisnever, nog zoiets geweldigs te zien krijgen.
Dikke zever natuurlijk.
Want dat had ik ook met Damages.
En Broadchurch.
En Homeland.
Sinds gisteren weet ik dus beter: er liggen nog tv-pareltjes te wachten om door mij opgeslokt te worden.

Zondagnacht kreeg Bryan Cranston dan ook de erkenning die hij meer dan wie ook verdient.
Zijn personage Walter White is de perfecte anti-held.
Je zou hem al zijn zonden vergeven.
En dan zwijg ik nog over Jesse Pinkman.
Zij, die de serie kennen, weten wat ik bedoel met: 'Hell yeah Bitch'

Laten we ook effe 'Hoera' roepen, met de Golden Globe van Leonardo Dicrapio voor zijn rol in:

Na deze trailer te bekijken, wilt u zich toch asap naar de Metropolis reppen om de rest te zien?
G.E.N.I.A.A.L.
'Te veel drugs, te veel seks, te veel verheerlijking van het slechte' riep de puriteinse kant van de VS.
I like a lot.
Hopelijk krijgt hij er een Oscar bovenop.
Ik zal ook dan op de eerste, virtuele, rij zitten. Evidement.

En om op z'n 'shalows' te eindigen, mijn Vogue-top 3.
Daar kunnen onze BV's van den Aldi nog iets van leren

Cheers,
C.

ps: ter verdediging van mijn oppervlakkigheid: ik doe mee aan de #365daysoflittlehappiness op Instagram.
Niet duidelijk? Check it out.