Nag, nag, nag.

Wat is al dat gezaag toch over het weer?
Ja, het is koud.
Ja, de winter heeft lang genoeg geduurd.
Ja, al die sneeuw is er vlotjes over.
Ja, vorig jaar, deze tijd was het een pak warmer.
Ja.
What are you gonna do about it?
Niets.
Ewel, hou dan allemaal uw mond dicht, en stop met mekkeren.
Als je zon wil, GA dan naar de zon.
Zo hoef ik niet meer te luisteren naar al dat geklaag.
Bovendien zal Zaventem nu vrijdag weer worden bestormd door een 'record aantal Belgen'.
Richting warmte en/of sneeuw.
Dus: zip it, for once and for all.
En als je het écht niet meer kan uithouden: verhuis dan gewoon.
Meer plaats voor mij en anderen, die zonder klaagmuur door het leven wandelen.
Naar het schijnt is het tegenwoordig wel leuk vertoeven in Cyprus.
Wattenkte?

Trouwens, hoe zou je zelf reageren, als je al jaaaaaren een dikke middelvinger opgestoken krijgt?
Als er al zo lang geen rekening met jou wordt gehouden?
Dan ga je rebelleren, toch?
Wel, dat doet Moeder Natuur nu.
Al dat gejank, laat het aub voor wat het is, want dit is onze eigen, dikke, grote schuld.
We moeten allemaal persé een eigen auto hebben.
We willen allemaal, putteke winter, mango's kunnen eten.
We vliegen allemaal zo graag de wereld rond, als ontdekkingsreizigers.
We gooien zo graag bomen om, zodat we allemaal onze eigen villa kunnen neerpoten.
We lopen allemaal heel graag rond in chemisch, gemaakte spullen.
We spuiten vanalles de lucht in, dat daar niet hoort.
Wel, dan moeten we ook allemaal niet verschieten, en grote ogen opzetten, als bepaalde fenomenen zich beginnen te verweren.
Voila.
You can't have your cake and eat it too.

Ik zie er het positieve van in, hoor:
Langer met dikke panties rondlopen, ergo benen kunnen tonen.
Nog in de verste verte geen mug te bespeuren.
Wassen auto is niet meer aan de orde.
'Bikini klaar maken' ook niet.
De kerstboom kan gewoon blijven staan.
Zomercollectie kan genegeerd worden, waardoor de bankrekening stijgt.
Geen zweetplekken, nergens, nooit.

En, er zijn ergere dingen, geef nu toe.
Zoals mijne showgsm, die ik dit weekend heb laten vallen.
*
Trouwens, waarom wordt het woord 'gsm' niet meer gebruikt?
Tegenwoordig zeg je 'smartphone' of 'mijn Iphone' of 'mijn Blackberry'.
Ik zeg dus 'showtelefoon'. Omdat het dat ook is.
No offence hoor, maar niemand heeft dat eigenlijk écht no-dig.
Als in 'levensbelangrijk'.
*
Bon, dat vallen op zich, is geen unicum, voor mij.
Ik bescherm mijn fragiele spullen dan ook grondig, uit voorzorg. Of het is kapot in no time.
Natuurlijk heeft deze keer, het scherm, de grond als eerste geraakt.
Het geluid voorspelde al niet veel goeds.
Het oprapen bevestigde dit: barsten, everywhere.
En neen, ik ben niet asap naar de winkel gespurt voor een nieuwe.
Alles werkt nog, dus waarom zou ik.
Esthetisch is het geen zicht, maar ja, dat ben ik soms ook niet.
No prob dus.
Het is nu wel duidelijk dat mijn electronica en ik, in 'een moeilijke fase' zitten.
Eerst begaf de laptop het, vandaar ook de langere stilte hier.
Ik hou mijn hart al vast voor het volgende.

Maar, om toch nog even terug te komen op het onderwerp du jour.
Neem het van mij aan, binnen 2 maanden loopt iedereen te zuchten als het ineens 32 graden is.
Wordt er naar Daikin gespurt om airco in het ganse huis te laten installeren.
Vallen de bejaarden neer.
Puffen we bij elke gezette stap.
En maar urmen.

Conclusie: het is ook nooit goed.

Maar, niet getreurd, we zijn gezond.
En, er is een nieuwe paus, die nog steeds hele bevolkingsgroepen stigmatiseerd.
En, ze schieten nog steeds, na al die maanden, de pannen van het dak in Syrië.
En, er worden meer pillen geslikt dan ooit tevoren.
En, de paaseieren zullen in ieder geval niet smelten dit jaar!

Cheers,
C.

Out of office

Ik ben met vakantie.
Ja, toch wel.
Sinds gisteren, tot volgende week woensdag.

'Gaan skiën', zegt u? Neen.
'Naar de zon dan, misschien?' Neen, ook niet.
'Op citytrip zeker?' Nope, again.
'Compostella 2.0 toch niet?' Goe zot zeker.
Niejeniejenieje.
Ik zit aan de Belgische kust.
'Ah, een Spa geboekt in Knokke, Caroline?' Ik dacht het niet.
Daar verschieten jullie van, n'est-ce pas?
Ja, ik weet dat men mij al eens durft te beschuldigen van hautain gedrag.
Maar deze keer mag u de zonde terug naar afzender sturen.
Niets mee te maken.
Mijn verblijfplaats voor de komende dagen is Oostduinkerke, ver verwijderd van alles wat mondain is.
Mezelf inclusief.
Here, my middle name is: Incognito.

Samen met mijn BFF Lilyvanilli, oftewel de schattigste schelmenhond ter wereld.
Moesten jullie zich haar niet meer herinneren:

Hier ziet u haar in haar normale doen, pretenderend dat ze Simba, The Lion King is.
Qua hooghartig gedrag, kan ik nog iets van haar leren.

Zij is dus mijn gezelschap, de komende dagen.
Saai, denkt u misschien?
Verre van zelfs.
Dat beest zorgt voor genoeg entertainment.
En hoeveel lawaai ikzelf ook altijd bijheb, stilte heeft voor mij niets ongemakkelijks.
Trouwens Lily en ik hebben zo onze eigen spreektaal.
Eenzaam dan toch?
Ook daar heb ik geen problemen mee. Alleen zijn, is zelfs één van mijn talenten.
De basis van alles om gelukkig te zijn, meen ik.
Mensen die steeds 'omringd' moeten zijn: I don't trust them.
Tot zover mijn 'psychologische inzichten waar niemand op zit te wachten'.

Wat doe ik hier dan?
Veel wandelen en veel lezen: voedsel voor lichaam en geest.
Zorgen dat Mevrouw de Hondendiva naar hartenlust kan lopen, springen, graven en snuffelen.
Zij, ik, het strand, en de duinen: helemaal voor ons alleen.
Geen levend wezen te bespeuren hier, waar wij alleen maar content mee kunnen zijn.
De leuze is namelijk: hoe minder zielen, hoe meer plaats om onbezorgd zonder leiband te racen.
Lily crost iedereen naar huis, maar echt iedereen.
Op die momenten pretendeert ze een Windhond te zijn.
Ook schizofrenie is haar niet vreemd.
Zoals u kan zien, behoort zij, zeer duidelijk, tot het ras Labrador.
Ach ja.

Waar de negatieve connotatie van 'hondenleven' vandaan komt, is mij een raadsel.
Het leven dat zij leidt, is een waar godenleven.
Hadden alle beesten maar zoveel geluk.
* Ja, sorry, ik kon het niet laten.*
En vanaf volgende week, dus ook een nieuwe 'Thuis'.
De oudertjes verhuizen morgen naar hun nieuwe mansion.¨
*Thank god, dat ik dat event niet 'live' hoef mee te maken.*
Hopelijk vindt Queen L het daar leuk.
Of Houston heeft weer een probleem.

Zorgen voor morgen zou ik zo zeggen.
Want vandaag is het koud, maar zonning.
Ligt mevrouw rustig te snurken, hier naast mij.
Gaan we straks alle meeuwen een klein attakske bezorgen door onverwachts het strand op te stormen.
Om dan, als topmoment van de dag, samen TV te kijken, deze avond.
Waar zij haar donkerbruine kop op mijn schoot zal leggen.
Haar zachte poot op mijn arm.
Enzo stilletjes naar hondendromenland te gaan.
Want wat zij geeft, elke seconde van de dag is onvoorwaardelijke liefde.
Cliché, maar oh zo waar.
Dàt is wat ik noem, een echte BFF.

Om af te ronden, wil ik jullie dit beeld niet onthouden.
Zo ziet 'Incognito' er uit.

Ziezo, hebben jullie vandaag ook eens goed kunnen lachen.

Cheers,
C.

De wonderjaren

Vorige week was weer een toppertje voor mij.
Vollen bak melancholie, heimwee en mementos.
Waar de mamaatje bij elke Elvis kreet terug gecatapulteerd wordt naar haar jeugd,
krijg ik dezelfde syptomen, bij alles wat ook maar van ver ruikt naar 20 jaar terug.
The 90's en dat een hele week op Qmusic.
Ze hebben mij hier bekans buiten gegooid.
Waarom?
Blijkbaar iets met mijn zangcappaciteiten.
Wat te belachelijk voor woorden is.
Want, iedereen die mij kent, weet dat er een Mariah Carey aan mij verloren is gegaan.
Mét handbewegingen en al.
Zeker als ik in de hoogte ga.
Alex Calier krijgt er kiekeboebelen van.
Ik allesbehalve. Pathetiek en drama, my holy grail.
Natuurlijk, egoïst als ik ben, uit ik dit wonderbaarlijke talent, alleen als ik in mijn auto zit.
Vorige week, exeptioneel, in mijn dagdagelijkse habitat.
Nog een geluk dat de VTM hier niet was.
Of ze hadden The Voice asap afgeschaft.
Yo soy La Voz.
En ineens internationaal en al, hé.
Nu gij.

Soit.
Deze ver vervlogen tijden, omvatten mijn puberjaren.
Die 10 jaar hebben geduurd.
Volgens mijn ouders zelfs langer.
Ik ontken dit volledig.
Toch, gebiedt de eerlijkheid mij, om toe te geven, dat het niet mijn schoonste episode is geweest.
Maar omdat het hier niet 'komkommer en kwel' land is, bespaar ik u de details.
Laten we het gewoon houden op 'ambetant joenk'.
That covers it quite well, hé mamaatje?
Op de koop toe was ik ook nog eens zo'n beest dat met de meute meeholde.
Totaal geen inventiviteit, nada persoonlijkheid, zero identiteit.
Gewoon de kudde achterna: c'était moi.
Schaamrood op mijn wangen, ja.
Mijn evolutie in die 90's ging van 'seut' naar 'combats + anarchie' naar 'snob + snobber + snobst'.
Lekker met de hoop mee.
Ja, sorry mensen, als het niet schoon is, zeg ik het ook.
Mass: been there, done that.
Beter toen dan nu, zeker?
Daarom ook, dat er dezer dagen, geen koebeest, laat staan een massa, te zien is rondom mijn persona.
Hoe meer mensen mij 'fel', 'hevig' en 'flamboyant' noemen, tegenwoordig, hoe liever ik het heb.
Als tegenreactie.
Vandaar de grote afkeer naar alles wat  'Bourgeois, as-tu vu ma chemise de Ralph Lauren?' is.
Maar dat wist u natuurlijk al.

Toch, die jaren hebben mij veel plezier en happy moments bezorgd.
En geef nu toe: de muziek was geweldig.
Onder het motto, liever lui dan moe, krijgen jullie gewoon, een stuk van mijn 90's lijstje:

- Beverly Hills 90210
- Titanic
- VTM
- Alive
- El Marina-kuif
- eerste CD
- de Golfoorlog
- Claudia Schiffer
- Schalkse Ruiters
- Run, Forest, run
- Keith Harring
- Twin Peaks
- Jean Luc Dehaene
- De Mol
- Seven
- Rage against the machine
- Melrose Place
- Everything I do, I do it for you
- The Lion King
- Bill Clinton
- 2 Unlimited
- Marco Borsato
- 10 om te zien
- 4 weddings & a funeral
- Michael Jordan
- Cindy Crawford
- Foute beat
- de Macarena
- The Spice Girls

Met als numero 1:
U moet mij deze eens zien zingen, in de auto.
Green with envy, zemozekerst.

En dan spreek ik enkel over de 'vertiersector'.

De meeste van mijn dierbaarste vriendschappen, een paar uitgezonderd, zijn ook in de jaren ontsproten.
Onlangs nog ben ik gaan tafelen met mijn 2 'oudste' vrienden en hun eega's.
Hen ken ik waarschijnlijk het langste van allemaal.
Een triumviraat, vroeger.
Topavond, nu.
Fantastische herinneringen, voor altijd.
Mijn kleine hartje vrolijkt daarvan op.

U leest het, ik word weer helemaal het watje van weleer.
Tzal hier eens rap gaan gedaan zijn.

Cheers,
C.

PS: geen blog over de 'Nacht van de Televisiesterren' wegens 1. geen Astrid en 2. de Fashionpolice wist niet waar eerst te beginnen.

'Stars' & stripes

Bij mijn geboorte is er een vergissing gebeurd.
Daar ben ik nu eens echt van overtuigd.
Niet in familiair opzicht, hoor. No panic.
Het erratum situeert zich op logistiek gebied.
Ja. Toch wel.
Waar er nu Hasselt staat, zou een totaal andere geboortestad moeten pronken.
Ten eerste: Hasselt?
Ik klap Antwaarps al had ik de dokken zelf uitgevonden.
Ten tweede: België?
Ik ben te veel olifant in de porseleinenkast.
Mensen met zoveel decibels als ik, worden hier niet geapprecieerd.
Wel in Los Angeles bijvoorbeeld.
Of, in San Fransisco.
Of, in Boston.
Of, in Washington DC.
Alé, pick your choice, zou ik zo zeggen.
Wat ik hier in België kom doen, is mij al jaren een raadsel.

In mijn DNA kan je namelijk niet naast 'United States of America' kijken.
En, het allergrofste van heel de zaak is, dat het dus maar een nano-haar heeft gescheeld.
'The land of the free' was bijna mijn bakermat geweest.
DC heeft namelijk gestudeerd in Washington.
*Dat is dus nen hele slimme mens. Dàt DNA heb ik ergens gerateerd, blijkbaar*
Meer zelfs: hij en de mamaatje hebben daar KEIlang  gewoond.
*Ik val in herhaling, maar toch: Martha Steward wie?*
Met als toppunt: den debiel heeft daar ook gewoond, jaren aan een stuk.
*Nog zonder mij dus, dat was zijn meest ongelukkige periode, zemozekerst.*
Maar toen ik mij aankondigde, verkaste heel het gezin Rome vlotjes terug naar dit apenland.
For crying out loud!

Ter compensatie van dit 'accident de parcours', heb ik mij als baby behoorlijk aangesteld.
En als kind ook.
En als puber nog meer.
De grijze haren van DC zijn volledig, maar dan ook vol-le-dig mijn verdienste.

Anyway.
Alle vooroordelen over dit continent, komen, zoals meestal, van mensen die er nog 'nooit-van-z'n-leven-niet', zijn geweest en hebben geen recht van spreken.
Ik mag dat wel, want ik ben er meerdere keren geweest.
Omdat het USA-gen, door alle aderen van het huishouden stroomt.
Wij kwamen altijd een beetje thuis, daar.

Naar mijn bescheiden mening, heeft Amerika veel troeven.
Met als groot pluspunt, voor iemand die zo starstruck als de pest is, comme moi:
De Celebrities.
Rode lopers, papparazi, glamour, glitter, diva's, flitsen, aaaaaah.
Ja, ik beken. Ik ben een echte sucker voor de 'rich & famous'.
De afgelopen maanden, bevond ik mij dan ook in mijn eigen Plopsaland, met het 'Award Season' in volle gang.
Sinds oktober heb ik elke jurk, elke diamant, elke Louboutin, elk haarschuivertje, elke oogschaduw, elk kapsel aan, in en rond elke Star bestudeerd en al dan niet goedgekeurd.
Oscar De La Rente, Valentino, Ellie Saab, Prada, Dior Couture, Vera Wang, ik ken ze, als woonden ze samen met mij.
I wish.
Stilletjesaan moet ik afscheid beginnen nemen, want met de Oscars, afgelopen zondag, loopt mijn seizoen ten einde.
Dan moet ik mij terug gaan bezig houden met mijn eigen leven.
Doeme.

En ja, natuurlijk is het allemaal heel afgelikt. Heel artificieel. Heel onwerkelijk.
Maar toch, graag zou ik zo eens 1 dag willen meemaken.
Helemaal 'opgetalloord'.
Handjes in mijn zij.
Hoofd een beetje omhoog.
Zuinige glimlach.
Beentje vooruit.
En lachen naar de camera's.
Men mist daar over de plas, een zeer grote diva.
Damn you parents!

Ik geef jullie mijn hoogtepunt qua styling nog even mee.
De adembenemend mooie Charlize Theron, zelfs met het korte kapsel.
Lef in Dior.

Qua hotshots, had ik ook niet te klagen.
Maar, de vraag van 1 miljoen is:
Waar was hij?

Ik verlaat jullie met een andere olifant in de porseleinenkast.
En dat bedoel ik zo figuurlijk als maar zijn kan.
Een verfrissing tussen al het gekunstelde en theatrale.
De heerlijke Adele.
Wat een stem.
Quelle grandeur.

 

 

 

 

Cheers,
C.

Grumpy

Zij die vandaag met een vrolijke muts zijn opgestaan, geef ik een goede raad:
laat dit stukje maar gewoon aan u voorbij gaan.

Vandaag is het namelijk 'the return of La Carolina Chagrina'.
En zij die mij goed kennen, weten dat je die beter niet tegenkomt.
Vroeger, toen de beesten nog spraken, had ik meer van die buien.
Sommigen beweerden zelfs meer 'Bi-a-tch' dan 'Hu-man'.
Tot ik mij 5 jaar geleden, in een diep, donker dal (alliteratie numero uno) bevond.
Flat on my face.
Figuurlijk.
Sindsdien heb ik KEIhard aan mijn innerlijke mens gewerkt.
Met als catharsis mijn verblijf in Bali, bij een topwijf.
*
Zij en ik dat is 'a match made in heaven'.
Nog steeds draag ik 2 kleine armbandjes rond mijn rechterpols.
Totaal niet Vogue-waardig,
totaal vloekende met elke outfit,
totaal 'run, Forest, run, for the fashionpolice'.
Toch, zolang ze er niet afvallen, blijven ze mooi zitten.
Nooit vergetend, wat 'ne schone cadeau' ik daar heb gekregen.
*
Wat, waaraan en waaraf hoef ik niet aan uw neus te hangen.
Laten we het hierop houden: ik ben een pak 'bitsig-lichter' naar huis weergekeerd.

En sindsdien huppel ik redelijk opgewekt door het leven.
Monter en licht, is mijn nieuwe 'core', weinig kan mij nog ambetant maken.
Niet dat ik plotsklaps, de vrouwelijke Dalai Lama ben geworden, hé.
Oh no. Niet overdrijven, lieve mensen.
'Iet moetet hemme' zeggen ze in de Kempen.
Trouwens, voor je het weet, komt er een dag als gisteren, en dan besef je:
oude liefde roest niet.
Van bij het opstaan, wist ik het: The Evil Is Back.
Zonder enige verwittiging.

En om mij eens goed af te reageren, krijgen jullie het lijstje

'Things I love to hate'

oftewel,
'daar word ik nu eens strontchagrijnig van'

Lange gekleurde nagels, in een punt geveild - stijlloos, lozer, loostst.

Kangoo's, Berlingo's, en andere gezinswagens.

Namaak merkhandtassen.

Mijn onderburen met hun schlagers om 22u op geluidsnorm 'er vlotjes over'.

Linkerrijvakbezethouders.

Bad footwear.

Namaak merkkledij.

Bangmakerij in de media.

Fake Facts Festival on Facebook (alliteratie numero dos).

Ouders die hun kinderen afsnauwen, in het openbaar - wat gebeurt er dan achter gesloten deuren, denk ik dan. 

Namaak alles. If you can't afford it, stay away from it.

Mensen die niet kunnen luisteren.

Grijze muizen. Figuurlijk weeral.

Les Bourgeois - de wereld eindigt niet bij uw nieuwe Mercedes. Echt. Wel. Niet.

Afgeknauwde nagels.

Velcrosandalen.

Vuile tanden.

Met heel het gezin naar de Delhaize op zaterdagvoormiddag. En liefst, iedereen met een aparte kar.

Machtsmisbruik tegenover alles wat weerloos is. You. Make. Me. Sick.

Betweters. Horror.

'Het is niet omdat uw schoenmaker uw zolen heeft rood geverfd, dat het ineens Louboutins zijn.'

De Calimero's op deze wereld. Ogotogeerogarme.

Covers. Ja, ook die van Triggerfinger. Not cool.

Een zak chips opendoen, en zien dat de helft lucht is.

Zwerfvuil.

Overbodig printen.

het Vaticaan.

Traag internet.

Ons Belgisch koningshuis.

Overload aan reclame op radio en tv.

Zij die enkel 'ik' kennen.

Pastelkleuren.

Korte rok + decolleté + BMI >26.

Willen, maar niet kunnen. Altijd. Overal.

Alles waar 'pedo' in komt.

Birckenstocks voor mannen.

Hypes in boeken. Van Vampieren tot SOS Piet tot 50 'porno' tinten grijs.

Dubbel parkeren.

'Wij' zijn zwanger. Gruwelijke uitspraak. Kan trouwens biologisch gezien ook niet.

Huidskleurige panty's.

Witte 'melkfles' benen.

Electronica die niet werkt.

Autobestuurders die hun voorrang van rechts niet pakken.

Flair-vrouwen. Kwek, kwek, kwek.

 

 

Ja, ik had gezegd dat het geen schoon zicht zou zijn...

De pap in de mond voor mijn 'haters'.

Natuurlijk zie je op zo'n dagen, ook nog eens zulke dingen.

Wat het chagrijn naar een hoger niveau tilt, en laat transformeren in iets ziedends.
Laat ik duidelijk zijn:

strontchagrijnig doesn't even begin to cover it.

Laag, laf en lelijk (alliteratie numero tres).

Uit opportunisme, machtsgeilheid, arrogantie, hebzucht, en geld.
Anno 2013, is dit de norm.
Kom mij niet vertellen, dat onze beschaving erop vooruit gaat.

Wake up, P-e-lease!

Dat zijn de momenten dat ik een 'je m'en foutist' word.
Dat ik ons een Armageddon van jewelste toewens.
Donder, bliksem, Apocalyps, wind, tornado, heel de santeboetiek.
Laat maar komen, God de Vader.

Jammer genoeg, geloof ik niet in een Opperwezen.
En zit er niets anders op, dan op z'n Gandhi's zoveel mogelijk
'be the change you want to see' te zijn.
Alleen zal het niet voor vandaag zijn.
Sorry guys.
Heute, zal er nog veel gevloekt worden.
Heute, claxoneer ik nog de pannen van het dak.
Heute, laat u mij beter met rust.

Maar Bi-a-tch heeft niet meer zo'n geweldige invloed op mij.
Dus morgen zal het weer een ietsiepietsie beter gaan.
En de dag daarna ook.
Zodat ik tegen volgende week weer terug mezelf ben.
Met goede en slechte kanten.
Heilig ben ik namelijk allesbehalve.
Mij ga je nooit horen verkondigen hoe perfect ik wel niet ben.
Ook deze Grumpy hoort erbij, te nemen of te laten.
Fake en ik, dat gaat niet samen.
Maar dat had u al wel begrepen.

Ik hou niet van het 'alle dagen schijnt de zon' sfeertje.
Soms is het k*t en k*k.
En ook dat moet gezegd kunnen worden.

Cheers,
C.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Hier ben ik weer, you spoiled little brats!
Maar deze dag kan ik on-mo-ge-lijk laten passeren.

Cupido's met pijl en boog.
Gedichten vol krullen.
Rozenblaadjes.
Bubbels naast en in het bad.
Hangertjes met halve hartjes.
Bedwelmende parfums.
Kaarsen.
Knuffelrock-Cd's.
Saint-Amour.
Valentijn.

Hoogdag voor zij de verliefd zijn.
Inferno voor de singles.

Niet dat iemand aan deze 'commercie' meedoet, hoor.
Niejeniejenieje.
Geen enkel mij bekend mens doet aan Valentijn, zogezegd.
'Bij ons is het altijd 14 februari.'
'Liefde is een werkwoord, elke dag, hier'
'Wij hebben dat niet nodig, hoor.'
U kent de cliché-uitspraken wel, zeker.
Op zulke momenten krijgen mijn ogen hele rare ticks.
Geen controle meer over.
Draaien dat die doen.
En ook mijn geeuwreflex geraakt overspannen.
Zeer eigenaardig fenomeen.

Toch zit elke eetgelegenheid die dag vol.
Van brasserie tot restaurant tot snackbar tot loungecafé tot chinees 'De Lange Muur'.
Full House.
En ik kan het weten, want ik heb zelf 10 jaar in 'den horeca' gewerkt.
*
Waarschijnlijk is dit de eerste keer dat ik publiekelijk uitkom voor mijn 'garçon-verleden'.
In die tijd zou ik dat nooit, van ze lang-zal-ze-leven-niet, hebben toegegeven.
Als iemand mij toen vroeg: 'Seg, en watoedegij van job?'
Staarde ik met een wazige blik de andere kant op.
Waardoor ik al snel van afwijkend gedrag werd beschuldigd.
Of ik zei: 'Ik zit in de sex-industrie'.
Beste antwoord om een gesprek straaljagersnel te termineren.
*
Anyway, jarenlang bestond vandaag voor mij dus uit:
Rozen uitdelen.
Menu's opdienen, met duo's van zalm, op een bedje van liefde, met pommes d'amours en innige duetten van chocolade. Uiteraard.
Coupekes uitschenken.
Slaapwandelen bij het horen van de zoveelste Whitney of Mariah.
Aanschouwen van conversatieloze stelletjes.
Struikelen over mijn eigen voeten, door het gedimde licht. Zodat de lovebirds niet zouden zien, dat de duo-tafeltjes wel héél dicht op mekaar staan.
Oeps, nu trap ik waarschijnlijk op een paar verliefde tenen.

Maar, laat mijn cynisme niet aan jullie grote, rode harten komen.
Dit jaar worden de liefdesverkopers verwend, met een D.O.N.D.E.R.D.A.G.
Dat wil dus zeggen, dat jullie EN donderdag, EN vrijdag, EN zaterdag EN zondag smachtende blikken naar elkaar kunnen werpen. De handen verstrengeld
als waren ze één.
Kortom, Tommorowland voor de romantische zielen.

Ik ben weliswaar dik gesjareld.
Ook al heb ik mijn horecaschort al even aan de haak gehangen.
Morgen, vrijdag, ga ik namelijk iets eten met één van mijn GF's (Girlfriends).
Waardoor wij ofwel gedoemd zijn om naar het frituur te gaan om nog ergens een ordinaire kaaskroket te vinden.
Ofwel in elk ander etablissement als lesbisch of hopeloos zullen aanzien worden.
Want ja, het zijn niet de dagen om als alleenstaande buiten te komen.
De meelijwekkende blikken liegen er niet om.

Ik vind het allemaal nog wel vermakelijk.
Tegenwoordig verkeer ik nogal in jolige sferen.
'Profiteertervan', zou ik zo zeggen.
Ik ken er, die hier namelijk minder om kunnen lachen.
Soit.
Vermits velen denken dat ik vandaag de zelfmoord nabij ben, ga ik mijn uiterste best doen om te beantwoorden aan deze platitude.

Vanavond zal ik moederziel alleen voor mijn tv zitten.
Met Nothing Hill voor de 36ste keer op het scherm.
Doos kleenex in de ene hand
Fles cava, pizza en zak chips in de andere.
Wat op zich al geen evidente handeling is.
Toch, ik zal niet teleurstellen.

Want hoe vaak ik ook zeg, dat mijn leven echt wel ok is en mijn bestaan gelukkig.
Dat een man voor mij 'very nice to have' is, maar geen 'I will die in misery, without'.
Afwijkend gedrag, wordt mij wederom toebedeeld.
Men kijkt mij aan, zoals Lily naar een koe kijkt.
Vol ongeloof.

Ach, volgend jaar, zit ik gewoon in Londen.
Nu gij.
Ik val namelijk in de categorie: 'save the best for last'.
Nà.
Geniet van van julie sprookjesdag, want after all, tomorrow is another day.

Cheers,
C.

DZV

Oftewel: Dagen Zonder Vlees (en Vis).
40 dagen, jawel, en ze beginnen op 13 februari.
Joepiedepoepie!
Topinitiatief van een topgriet, nu het 3e jaar op rij.
En waar ik vorig jaar nog niet zo'n fanatiek vegi-wijf was, ben ik dat ondertussen wel.

Ik ga er niet voor op de barricaden staan met mijn bh brandend in de hand.
'Dol' ben ik dan wel, maar een 'Mina' niet echt.
Maar zij die mijn opinie willen, krijgen die met veel plezier.
Want, lieve mensen, er zijn weinig zaken waar ik zo van overtuigd ben.
Meestal ben ik nogal een hoer als het op meningen aankomt.
Geef mij een goed argument, en mijn standpunt draait met de wind.
Wel, hier zal het u niet lukken.
Al hebt u veel titels in uw beroep staan.
Al hebt u al de jaren, dat ik op de levensschool zat, flink gestudeerd.
Al bent u eeuwen ouder dan mezelf.
Al eet u elke dag een halve koe, en bent u volgens uw dokter stikgezond.
I will not be impressed. At all.

Ik weet namelijk beter.
And don't let the haircolour fool you: mijn hersenen weten nog beter.
Men weze dus gewaarschuwd.
Want ik zal uw argumenten met mijn alom gekende Terminator-blik bekijken.
En verpulveren.
Ik zal u een geweten schoppen.
Vertellen hoe het er in slachthuizen aan toe gaat.
Tonen hoeveel hormonen u gratis en voor niks slikt.
Bovendien, zal ik u om de oren slaan met cijfers, nummerkes, feiten, wetenschappelijke onderzoeken, boeken, statistieken en nog meer van dat lekkers.
'Oekomta, Caroline?'
'Da komt omdakik daar iel veul heb over gelezen.'
Tja, mijn muur hangt niet vol diploma's, maar hier mogen ze er mij gerust 1 over geven.
Op z'n 'Ter Zake's' zal ik mij in de discussie gooien.
En u niet teleurstellen.

Maar ik ben niet alleen hoor.
Belangeni! Er is hoop.
Tegenwoordig is het niet raar meer om vegi, vegan of flexi te zijn.
Daar wordt al lang niet meer van opgekeken.
Weliswaar vergeet mijn omgeving weleens, dat het 'voor echt' is.
Met de volgende vraag als gevolg:
'Geen vlees of vis, dus, mmmm, ja, maar toch nog wel kip, zeker?
Mijn omringers hebben andere lessen biologie gekregen.
U mag hier gerust uw gezicht bij fronsen.

Bovendien, in mijn 'team', Voice-gewijs dan, zitten een paar iel schoon exemplaren.
Want dat u door mij niet overtuigd bent, kan ik misschien nog begrijpen.
Maar naast deze kanjers kan je niet heen kijken.

Vegetarisch leven is gewoon vele beter voor u, Moeder Aarde, en de beestjes.
Wat houdt u nog tegen om niet mee te doen aan deze actie?
En dat ineens ook te blijven doen voor de rest van uw leven?
Niets toch.
Ik dacht het wel.
Kunnen we de actie ineens vervangen door LZV.
Levenslang Zonder Vlees.

Nu jullie allemaal zo enthousiast als iets zijn: inschrijven!
En om jullie nog een extra duwtje te geven, de hotshots van Vlaanderen, themselves.

Cheers,
C.