Vervanging voor JR?

Want ik heb natuurlijk nog nooit verteld, waarom mijn blog 'alle wegen leiden naar Rome' als naam heeft gekregen. Mes excuses.

Maar ja, voor mij is dat KEIlogisch, want mijn achternaam is al heel mijn leven 'zoals de stad', gelijk ons mama het altijd zo schoon zegt.

 

En omdat we elkaar nu al even kennen, wordt het misschien wel eens tijd om heel de clan voor te stellen. Groot is die niet, dus lang gaat dat niet duren.

Alles begint bij mijn ouders: mamaatje en DC.

Ja, mama en papa, was te saai voor ons gezin. Kwestie van altijd op te vallen.

Bon, mamaatje, is redelijk duidelijk, hé. De mutti of moederke.

Martha Stewart verbleekt bij haar. Om maar te zeggen.

 

En DC, de papa, staat voor Daddie Cool. Deze titel heeft hij zichzelf gegeven.

Because he's worth it. (U mag hier gerust de nodige George Clooney-allures bij fantaseren.)

Soms, zeg ik 'vaderke' tegen hem, als ik iets gedaan wil krijgen. Zelf heeft hij dat alleen nog niet door. Bij deze kan ik die truc, vanaf nu, in mijn, spreekwoordelijke, 'piep' steken.

 

Dan komt daar 'den Debiel', oftwel mijn broer.

Vier jaar ouder dan mezelf, maar zoals hij het zelf zegt: nog steeds begeerd door menig vrouwen.

Door hem nu uit de anonimiteit te halen, riskeer ik mijn leven, weliswaar.

Hij noemt mij liefkozend 'überdebiel', kwestie van mij telkens weer te overtreffen.

En zijn vrienden kennen mij als 'de klein'.

Precies alsof dat zo is. 1 meter 68 is wel ni klein zenne.

Tjiezes.

Laat u niet misleiden: hij en ik dat is as strong as beton.

Ook al staat hij bekend om de uitspraken: 'Wat een gat, ik wou ni dak het had'.

En dat tijdens mijn puberjaren.

U begint al begrip te krijgen, voor al die jaren therapie, niet?

 

Den Debiel is al efkes getrouwd, met Het Schoonzusje.

Hoe ze dat al zo lang volhoudt, is een raadsel, maar alé.

Waarschijnlijk door de 2 prachtige kinderen, die er ondertussen zijn bijgekomen:

God en Godin, dus. Duidelijker kan ik niet zijn.

 

Om het plaatje compleet te hebben, voegt u de bruine Labrador-schelmin er nog aan toe: Lily.

God en Godin durven wel eens twijfelen aan haar 'hondsheid', en zeggen ook wel: de eekhoorn. Vreemden zullen eerder gaan voor 'ADHD-wezen'.

Shame. On. Them.

 

Voila, dat zijn mijn 'bloedbanden'.

 

Maar natuurlijk zijn er nog heel veel 'liefdesbanden', die eigenlijk ook familie zijn, in mijn Peperkoekenhartje, toch.

The Best Friends Ever.

Ooooooooh, KEIlief van mij, hé. 

Hen allemaal opnoemen, is overbodig, they know.

En jullie leren ze nog wel kennen, zemozekerst.

 

Voila, zo hebben jullie een idee van mijn kleine leefwereld.

Juist, saai, boooooooring.

Niks nieuw samengestelde gezinnen, niks stiefzusjes (toch voor zover ik weet niet), niks ambrassen, niks ontervingen (weeral, toch voor zover ik weet niet), niks Dallas.

Tot mijn grote spijt.

Want nu JR niet meer is, zou DC niet misstaan, toch?

 

Cheers,

C.

Ode aan A.

En nu denken jullie allemaal dat ik, als nummer 785230 in de rij, mijn visie ga geven over BDW, aka de nieuwe burgemeester van Antwerpen.
Ewel, neen, dus.
Volgens mij zijn er al genoeg woorden verspild aan de verkiezingen, en zeker aan het 'verkleuteren' van alle mensen, die op die man hebben durven stemmen.
Moesten jullie mij van enig favoritisme verdenken: ik woon in Edegem, en heb niets in de Antwerpse pap te brokken gehad.
Daarbij, ik sta niet gekend om mijn Grote Mening. Ik laat dat aan andere mierenpiepers over.

Waar staat de eerste letter van ons alfabet dan wel voor?
Ik zal een beetje helpen met ne foto.

Komt deze dame u bekend voor? Ik dacht het al wel.

Ik ben fan, ik geef het toe, zonder enige schroom, zonder rode kaken.
Blijkbaar mag dat niet, volgens de Hoge Raad van het Culturele Goed, want Astrid Bryan, valt volgens hen, aka dezelfde mierenpiepers als hierboven, onder de noemer 'Brood voor het Plebs'. Minderwaardig. Commercieel. Ordinair. Inferieur. Slecht.

En als er belerende vingers worden boven gehaald, komt mijn haar op alle plaatsen omhoog. (En dat is geen schoon zicht, u mag dat van mij gewoon aannemen.)
Zeker als ik in de Morgen lees hoe, Marc Didden, aka onbekende filmregisseur met obesitas, deze vrouw met de grond gelijk maakt. For. No. Reason.
Grappig toch, dat juist die gazet, het woord 'allochtoon' een tijdje geleden uit zijn woordenboek schrapte, wegens niet verdraagzaam genoeg, en nog veel andere woorden, zoals stigmatiserend, die ik als Plebs natuurlijk niet begrijp.
En niet alleen hij gaat er met de botte bijl tegenaan, op alle internetfora zijn er genoeg aanhangers van het 'anti-Astrid'-regime. Die, zonder de dame in kwestie te kennen, haar veroordelen tot de coulissen van een beschutte werkplaats.
Gelukkig zijn al deze Nobelwinnaars van de literatuur, zich er niet van bewust dat gal spuwen mèt schrijffouten not done is.
Onlangs keek ik naar de Kruitfabriek, waar zowel Sofie Lemaire, aka de nimf met lsd-ogen van Woestijnvis, als Stef Wijnants, aka sportjournalistje van de VRT, het wel nodig vonden, om Mss. Bryan, daar aanwezig, denigrerend en arrogant toe te spreken.
Ze waren waarschijnlijk even vergeten, dat Astridje, op haar eentje, meer kijkcijfers haalt, op Vijf, dan S en S met hun beide programma's samen.

Trouwens, wat is het probleem eigenlijk? Waarom zoveel gekwek? Omdat ze bloedmooi is? Omdat ze te grappig is? Omdat ze gelukkig getrouwd is? Omdat ze geldzorgenvrij is? Omdat ze zich amuseert? Omdat ze geen Grote Mening verkondigt ? Omdat ze elke dag met haar gat in de zon kan liggen? Omdat ze eet, zonder putten te kweken en grammen aan te komen? Omdat hare vent, haar overduidelijk graag ziet en omgekeerd? Omdat ze haar succes omzet buiten het scherm? Omdat WAT eigenlijk?
Waarschijnlijk steekt haar 'all in-pakket', al die haatdragers de ogen uit en moeten zij het thuis stellen met een overjarige papzak, die 's avonds naast hun eigen uitgelebberde lijf met de zak chips, in de zetel ploft.
Lichtjaren verwijderd van het Pimp Out Levendje van Astrid Bryan.

Maar, jiha, jiha, ho!
De 'fanclub' telt meer leden, damn sure.
Waaronder ik mezelf dus zeker reken. Niet dat ik haar boek heb gekocht, laat staan 2u heb aangeschoven op de boekenbeurs. Noch haar schoenen, nagellak en kledij zijn in mijn bezit. Ook haar Fabolous Verjaardagsfeestje ga ik laten passeren. Zo'n fan ben ik niet, no offense.

Ik ben de fan, die op vrijdagavond voor het scherm zit, en plezier heeft met haar fratsen.
Ik ben de fan, die zich een ongeluk lacht met haar uitspraken.
Ik ben de fan, die danig onder de indruk is, van haar uithoudingsvermogen rond te wandelen op Louboutins.
Ik ben de fan, die haar eigenlijk heel graag eens op café zou willen tegen komen.
Ik ben de fan, die kwijlt bij het zien van haar dressing.
Ik ben de fan, die wou dat ze ongeneerd evenveel calorieën als zij kon binnenspelen. Zonder extra buikrol te kweken, weliswaar.
Ik ben de fan, die hoopt ooit ne vent te vinden, die op dezelfde manier naar mij  kijkt, als den John naar Astrid.
Ik ben de fan, die haar gaat missen, de komende vrijdagen.

Behoor ik daarom tot het Plebs?
So be it.
De Hoge Raad van het Culturele Goed zal mij vegi-worst, wezen.
Dat ons Astridje maar snel terug komt.

Ah ja, ik ben dus terug van Bali, moesten jullie het nog niet doorhebben.
En moest u er nog aan twijfelen: it was AMAZING!

Cheers,
C.

Voor efkes, leiden alle wegen naar Bali.

De intenties waren goed hoor, lieve mensen.
Ik ging nog KEIveel vertellen in mijn blog, vandaag. Voor ik helemaal alleen op de trein spring, om dan helemaal alleen in het 'oh zo grote Schiphol' aan te komen, om dan helemaal alleen op het vliegtuig te gaan zitten, om dan helemaal alleen aan te komen in Denpasar, een triljard kilometer van Edegem vandaan...

Juist, ja, het is 'Remi alleen op de wereld' vandaag, bij deze ga ik 'hush baby' doen en mijn mondje houden.

Geen paniek, dat is eigen aan mij: groot bakkes, maar klein hartje.
Binnen 24u ben ik dat alweer vergeten.

Dus geen schrijfsels meer voor de komende 10 dagen, tenzij ik zo in Form ben daar, dat ik u overstelp met de ene goede story na de andere.
Ik heb er nog een paar in mijn mouw zitten over kappers, kilo's en K3. Maar dat zal dus voor een andere keer zijn.


Ondertussen, leiden alle wegen naar Bali. Alé, Rome in Bali.

Cheers,
C.

Mail aan Jan Fabre

Jan, 

Meestal ben ik niet zo onbeleefd om mensen die mij onbekend zijn, zonder beleefdheidsvorm aan te spreken. 
Laat staan te 'tutoyeren'. 
In dit geval maak ik een uitzondering. U bent het namelijk niet waard om met de nodige egards behandeld te worden. 

Waarschijnlijk weet u al, waarom ik op deze arrogante toon begin. 
Ik zal namelijk niet de eerste zijn, die u contacteert vandaag. 
Dat krijg je namelijk met die vreselijke media, niets gebeurt nog 'in het geniep', niets verdwijnt nog onder de mat. 
En dat zal u wel geweldig vinden. 
Zo'n heisa, in alle kranten, op alle internetfora, straks in alle journaals: Jan Fabre, de dierenb eul. 
Gratis reclame, gratis publiciteit, mmm, smullen geblazen, zal u denken. 
Want mensen, zoals u, Jan, die in naam van de 'Hogere Kunsten' zich alles permiteren, hebben een groot ego. 
Elke streling hiervan, geeft uw kleine geslachtsorgaan, een opkikker. 

Het zou me zelfs niet verbazen, als uw doorrookt gezicht, met de nodige verontwaardiging op mijn scherm zal verschijnen, straks. 
Zodat de Grote Artistieke Man kan reageren op de heisa. 
De mug, die een olifant werd. 
De katten, die vogels werden. 
Niet, Jan? 

Van mij en al die andere mensen, die geschokt zijn door deze daad, zal u het uwe denken. 
En ons omschrijven als hysterische, engdenkende, ongeschoolde en lompe boeren. Deel van het plebs. 
U doet maar. 
Ik weet wel beter, en al die anderen met mij ook. 

Door het exploiteren en misbruiken van levende wezens, hebt u bewezen dat u geen waarden en normen kent. 
Dat u de naam 'kunstenaar' niet waardig bent. 
Een kakkerlak in het dierenrijk. Lees Wikipedia er maar op na wat zijn taak juist is. 

Een triestig persoon, bent u, a sad, old man. 
Met weliswaar een heel groot ego, maar heel kleine kloten. 

Ik wens u veel slapeloze nachten en gebroken harten toe. 
U verdient namelijk niet beter. 

Met vriendelijke groeten, 
Caroline Rome 


Ik kon het niet laten, lieve mensen.
Soms word ik heel boos.
En wat blijkt: vanavond zit hij in Ter Zake. Geil van al deze aandacht. 
Ik zal naar Astrid in Wonderland kijken.
Zoals Jan Fabre van mensen zoals ik verwacht.

Have a happy weekend!

Cheers,
C.

Tie-gie-aai-ef

Et voila, we hebben het overleefd.
'Watanwel?', denken jullie misschien.
De werkweek, lieve mensen. I survived the workweek (kwestie van mijn meertaligheid even te etaleren).
Elke avond stond volgeboekt in mijn agenda, mijn god!
Da is toch normaal, niet?
Neen dus.

Bummer, hé.
Jullie dachten waarschijnlijk, dat ik zo'n Carrie-'SATC'-wine-dine-brunch-hip-happening-grietje ben, didn't you?
Ik denk dat ook, altijd, tot de realiteit mij inhaalt en:

- de wekker elke k*tmorgen om 7u afgaat
- Louboutins van 10 cm echt niet gemaakt zijn om meer dan 3 stappen te doen
- de jogging een pak comfortabeler zit
- het ontharen van allerlei zones er soms ECHT te veel aan is
- de bankrekening geen fles cava meer kan permiteren
- McDreamy enkel op mijn tv-scherm bestaat en niet in Antwerpen en omstreken
- het 4 op de 7 dagen een 'bad hairday' is
- een pukkelaanval nog steeds een optie blijkt te zijn, zelfs op mijn leeftijd
- het al heel snel donker is tegenwoordig
- een kast vol kleren en toch niets om aan te doen
- die kilo extra op de weegschaal echt wel door iedereen gaat gezien worden
- een zak chips leegschrokken in 5 minuten beter smaakt, alleen
- 0.5 promille ervoor zorgt, dat een 1/4 glas wijn de limiet is
- Ipad en Tv kijken een top-combi is
- ik niets te vertellen heb

Bottom line: ik ben allesbehalve Carrie 'single, jong, wild, avontuur, 24/7'.
Deze week dus wel, en amai, ze hebben mij zien ronddartelen door het Vlaamsche land.
Lekker sociaal, lekker fancy, lekker tout court (knipoog).

En praise the Lord, want, vanavond, binnen welgeteld 109 minuten, rij ik naar huis. Om daar binnen de kortste keren uitgestrekt in mijn verwaarloosde zetel te liggen en dat voor de volgende 4 uur.
Telefoon wordt gescreend en enkel opgenomen, als er gewonden vallen.

Een welgemeende TGIF (uitroepteken, uitroepteken)
En neen, bovenstaande spreken we niet uit als: tgif, maar als tie-gie-aai-ef.
Thank God It's Friday.
Zij die dat niet kennen, zijn nog minder hip dan ik.
Nà.
Nu gij.

Cheers,
C.

Revalideren aan 't zeetje

It's not a joke.

Natuurlijk serieus aangedikt, maar toch, mijn activiteit het afgelopen weekend, valt toch onder de 'revalideren' noemer.

'Waaroooooooom', roepen jullie nu allemaal in koor.

Ewel.
Vorige vrijdag zat ik al om 8 u 's morgens (midden in de nacht dus eigenlijk), gewassen (relatief) en gestreken (het is omdat de uitspraak zo is, maar eigenlijk heb ik zelfs geen strijkplank, laat staan een strijkmachine), in een wachtkamer van het St Jozef ziekenhuis te Mortsel, naar een muur te staren. Gehuld in mijn knalrode, pimped out, Addidas jogging aka meest gedragen vrijetijdsoutfit van ondertekende. Het was een schoon zicht. Al zeg ik het zelf.

Ik was daar terecht gekomen, op afspraak, om iets te laten weghalen door Meneer Doktoor uit mijn been. Niets spectaculairs, niets spannends, niets ernstig. Daar krijgt ne mens dus geen aandacht voor. Vandaar dat ik iedereen heb verteld, dat de 'lipo' goed is gelukt, maar de 'D-cup' niet zo.

Hahaha, wat ben ik toch grappig hé...

 

Soit, omdat ik van Meneer Doktoor heel de dag mocht brossen van het werk, zat ik al om 11u met Lily, de kapoenenhond, in mijn assertieve wagen, richting 't zeetje.

Jill, Frank, en Sabine hadden een prachtig nazomer weekend voorspeld, dus de vooruitzichten waren top.
 

Vooraleer ik verder ga, met mijn verslag, een paar sfeerbeelden.
 

Zo gedraagt het beest zich dus, als er zand en zee aan te pas komt.

Alhoewel, zo gedraagt ze zich most of the time... Tja.

 

 

 

Moest u bij het zien van deze foto's twijfelen: neen, ik mishandel haar niet. Dit doet ze vrijwillig.

 

 

En dat rood ding, is superhip, u zal nog wel zien. Trouwens KEI-assorti met mijn jogging.

 

 

Het verschil tussen duinen en een konijnenhol kent ze nog niet. Daarom dus.

 

Zo zagen onze dagen ter plaatse er dus uit, en we hebben er beiden met volle teugen van genoten.

En if somebody asks: zware revalidatie gehad, heel zware...

 

Cheers,

C.

Geen woord over de verkiezingen.

Want dat hebben we ondertussen wel gehad, hé mensen.
Het kwam, en komt nog steeds, mijn oren uit.
En voor zij die er niet over kunnen ophouden: dit is democratie. You win some, you lose some.

Soit, zoals jullie hebben kunnen opmerken: ik heb het hier laten hangen, hé.                    
Ik ga mijn leven (proberen te) beteren, echtigentechtig.
Maar ik heb niet stil gezeten hoor. Zoals beloofd, heb ik een reisje geboekt.
Gezien het Maya-fenomeen, hé.
Jaaaa, les excuses sont faites pour s'en servir.

Dus binnen welgeteld 16 dagen, stap ik op een vliegtuig, sluit voor 17 uur mijn ogen en word terug wakker aan de andere kant van de wereld: Bali.
En voor zij, die mij nu al met vieze blikken en priemende vingers, willen aanvallen: het is NIET om op mijn lui gat op een wit strand met cocktail en butler te gaan relaxen.
Niejeniejenieje.
Ik ga daar naartoe om de totale 'healing-rebirth-zuivering-meditatie'-ervaring te beleven.

... (jullie krijgen nu de tijd om 5 minuten in een deuk te liggen of  braakneigingen te onderdrukken)

Zijn we er weer?
OK.
Weer een 'eat, pray, love' groupie, denken jullie, zeker?
Bwa, zo erg is het nu ook weer niet.
Alhoewel, 3 jaar geleden heb ik weliswaar serieus met het ashram-idee geflirt. Toch maar niet gedaan. En richting Compostela gewandeld.

... (5 minuten, idem als hierboven)

Ja, seg, zo zit ik nu eenmaal in elkaar.
Heel schizofreen, heel dubbel.
Dus ik ga naar Bali, helemaal alleen, wat ik absoluut niet leuk vind. Maar ik moet zo van die dingen doen, of ik blijf heel mijn leven ter plaatse trappelen.
Voor de rest ga ik hier niet verder over uitweiden.
Het moet hier gezellig blijven, ten eerste en secundo, zo goed kennen we elkaar nu ook weer niet, hé, om mijn zielenroezen al op het net te smijten.

Ik kijk er alleszins naar uit.

Moesten er ondertussen nog lezers dubbel liggen van het lachen: 3 weken na mijn terugkomst uit het chakra-paradijs, vertrek ik naar jaarlijkse gewoonte voor 5 dagen naar Londen, om te shoppen. Eat. This.

Hoor ik nog iemand?
Ok, I rest my case.

Cheers,
C.