We zijn gesloten.

Meningen verschillen, dat is al eeuwen zo.
Zodus worden ook mijn schrijfselwerkjes hier, anders gequoteerd.
De 'ontslag-blog' van vorige week kreeg dan ook uiteenlopende meningen.
Gaande van 'chapeau' tot 'lafaard'.
*stilte*
'Euhm, what did you say?'
'Lafaard?'
Ik dacht het niet.
Er zijn veel termen die overeen komen met mijn persoon, maar lafbek hoort daar niet bij.
Foorwijf daarentegen krijgt een 9 op 10.
Of showtrut, ook goed voor een 8 op 10.
Bi-a-tch,10 op 10, oh jawel.
En zo kan ik er nog wel een paar verzinnen, die top 5-gewijs goed scoren.
Maar 'coward' is a no-go.
Ik ben straight forward, in het oog van de storm sta ik meestal recht, en liefst op de eerste rij.
Messen in de rug steken, zit niet in mij.
Ik zal het wel gewoon in uw gezicht zeggen.
Waarom dan toch zulke beledigingen aan mijn adres?
Blijkbaar vonden sommigen dat de Kolenboer zich niet kon verdedigen tegen mijn beschuldigingen.
Had hij nood aan een 'recht op antwoord'.

Wel, voor zij die het daar mee eens zijn: onder deze blog kan u schrijven wat u wil.
Laat u maar eens goed gaan, zou ik zo zeggen.
Typ uzelf een ongeluk, en scheldt mij uit voor de 'schijtluis' waar u mij van verdenkt.
Ik zal uw commentaar niet verwijderen.
'Doediszot'.
Of, wat u ook kan doen, is zelf een blog beginnen. Niemand houdt u tegen.
Daarin kan u dan roepen wat een onuitstaanbaar wicht ik wel niet ben.
En waar ik het lef vandaan haal om zulke onwaarheden te publiceren.
Alhoewel, als lafaard kan je geen lef hebben, zeker?
Soit, spill it all out.
Deze week ben ik zo chagrijnig, dat wat extra shit er wel bij kan.

Toch, vooraleer u uw wapenarsenaal boven haalt, en u parkeert voor mijn deur, nog even dit:
Het verhaal dat ik geschreven heb, is nog maar het puntje van de ijsberg.
Ik ga zijn proces niet maken, daarom ben ik niet verder gegaan dan dat 'topje'.
Maar mensen zoals zij krijgen in de vakpers meestal de term 'crimineel' mee.
Kom achteraf niet janken dat ik u niet gewaarschuwd heb. 
Dus: heb vooral heel veel compassie met Junior en de Kolenboer.
Ze zullen in hun vuistje lachen, om jullie 'meelij'.
En ondertussen nog een fleske Cristal bestellen.
In de golfclub, waar Junior zich weekelijks interessant maakt.
Daar zal zeker verkondigd worden wat een debiel wijf ik wel niet ben.
Achter mijn rug.
Vergis u alleen niet, de dag dat ze mij oog in oog met hem zetten, zal hij onder de grond willen kruipen van schaamte.
Niet ik.
En zoals steeds zal ik het u met de glimlach komen vertellen. Dat is beloofd.

Ben ik daarom de Heilige Maagd Maria?
Oh, neen.
Wees maar zeker dat God de vader een sluitingsdag invoert, de moment dat ik aan zijn poort sta.
Als ik hierboven aankom, krijg ik een ticketje enkele reis richting inferno.
Maar het zal dan alleszins niet als lafaard zijn.

En wat nu?
Ja, ik ben thuis, hé.
Voor de eerste keer in mijn leven, moet ik niets.
Alleen voor Lily zorgen.
De ene dag gaat mij dat al beter af dan de andere, dat geef ik toe.
Natuurlijk heb ik al veel vrienden gezien, en een beetje op mijn lui gat gezeten.
Natuurlijk geniet ik van mijn 'vrijheid'.
Natuurlijk ben ik hier helemaal ok mee.
Anderzijds heb ik ook af en toe schrik over wat komen zal.
En eveneens dat moet gezegd kunnen worden.
Maar blijkbaar ben ik alleen 'de Caroline die valt, en binnen de minuut weer opstaat'.
De 'sterke vrouw die overal wel weer door geraakt'.
En laat dàt nu echt de uitspraak zijn, die ik deze week niet wil horen.
Anderen worden gepamperd als ze zonder werk vallen.
Alle zakdoeken worden boven gehaald, en de snot mag stromen.
Komkommer en kwel van 's morgens tot 's avonds.
En, 'ogotogeirogarme'.

Zo ver moet het hier niet komen, god no.
Maar een klein beetje, 'Amai, dat is echt wel dikke kut, hé pop', zou niets te veel zijn.
Of gewoon naast mij zitten en 'çava meid?' zeggen.
En efkes, heel efkes allemaal zwijgen over 'uw eigen besognes'.
Dàt zou heel tof zijn.
Bij deze is de praktijk van psychotherapeut Rome dan ook voor onbepaalde tijd gesloten.
Betaal er u zelf ene, of begin een blog.
Ik heb zelf genoeg aan mijn hoofd.
Dàt, samen met aftellen.

Cheers,
C.

De 7 hoofdzonden

Dit weekend las ik dit.
Waar ik het volledig mee eens ben.
Daarom wordt het tijd dat ik ook het volgende verhaal vertel.
Maar vooraleer ik begin: dit alles heeft mij geen enkele, blijvende fronsrimpel geschonken.
Waar anderen zich al lang een klantenkaart botox hadden aangeschaft.
Ik wéét namelijk dat dit, zoals ik een maand geleden vertelde, perfecte timing is.
Dit gezegd zijnde, the story of today.

* Rewind juni 2010 *

Er was eens een Kolenboer.
Hij verkocht geen rode of witte kolen. De kolen die hij verhandelde waren niet eetbaar.
De kolenboer deed in steenkool. Het zwarte goud.
Grote schepen vol kwamen van overal ter wereld aan in Gent om van daaruit te bewerken.
En de Kolenboer deed goede zaken, ook al waren we al eventjes in de 21ste eeuw.
Steenkool wordt namelijk nog (te) veel gebruikt, laat jullie niets wijs maken.
Samen met 1 van zijn zonen, Junior, en een andere man , D, hield hij kantoor in Deurne.
Nu, Junior, beste mensen, is het prototype van een 'fils à papa'.
Alles gekregen, niets gepresteerd.
Hetgeen waar ze mij ook al eens van durven betichten.
Alleen heb ik weliswaar veel gekregen, maar ondertussen al behoorlijk alleen gerooid.
Junior evenwel heeft een gouden pamper aan en is niet van plan om solo op het potje te gaan.
De Kolenboer maalt daar niet om.
Uiterlijke schijn is toch het hoogste goed, niet?
Dus Junior krijgt een hele dure auto, een paar schone kostuums en een job in de Steenkoolboerderij.
Bij dit alles wordt een verhaal verzonnen waarin Junior een Master in de Chemie heeft gehaald.
Werkelijk heeft Junior nog minder CV dan de gemiddelde kleuter.
Maar ach, wie zal de Kolenboer tegenspreken?
En zo geschiede.
Op een mooie dag willen ze hun kantoor uitbereiden met een Management Assistant.
Een secretaresse noemen ze dat in de volksmond.
Een Persoonlijke Pameraarster zou achteraf blijken.
Intro: mezelf.
Na Compostella en de blessure was het tijd voor iets anders.
En het universum bracht mij via een interim-weg bij de Steenkoolboerderij.
Ik paste perfect in hun profiel, en binnen de korste keer was ik een deel van het team.
Drie mannen en een vrouw.
Met mijn gat in de boter gevallen dacht ik.
Heel het land was zogezegd in crisis, maar dat gold niet voor ons.
Money was not an inssue at the Coalfarm.
Tripjes naar de Ritz, Chanel-shopping, buitenverblijfje ginds, juwelen van Tiffany's, een Escortedame from time to time.
Onkuisheid was their middlename, samen met Hebzucht.
Not my problem, dus ik onderhandelde een mooi loon.
Voor een Pamperaarster had ik niet slecht geboerd.

Mijn taak was: zorg dat de Kolenboer het goed heeft.
Zorg dat Junior zijn ego gestreeld wordt.
En zorg dat D genoeg sigaretten heeft om de dag door te komen.
Daarnaast deed ik ook de administratie. Als die er al was.
Ik karde rond voor eten, sigaretten, boodschappen, frullen, whatever.
Ooit sprong ik 's morgens op de Thalys om de 'verloren Blackberry' terug te gaan halen.
Dit alles deed ik met de glimlach front office.
Back office rolde ik met mijn ogen bij het zien van zoveel Gulzigheid.
Velen in mijn plaats zouden hier weliswaar genoegen mee nemen. Velen waren Jaloers.
Maar ik vond het daar natuurlijk maar niets.
Weinig te doen, veel oppervlakkigheid, nul respect. Daar ben ik niet voor geboren.
Dus ik begon 'on the side' mijn tijd nuttig te besteden.
Administratie freelance voor een Personal Coach, en zo onstond een zelfstandige zaak.
De maanden gingen voorbij.
En zoals te voorspellen was: de Olifant (ik) begon te dansen in de porseleinenkast (de Boerderij).
De ego's begonnen mij tegen te steken.
Het gepamper begon mijn strot uit te komen.
Junior's hoogheidswaanzin maakte mij misselijk.
The shallowness made me sick.

* 2012 *

Hoogmoed komt voor de val, zo gaat het altijd.
We verhuizen met de Boerderij naar Berchem.
Intro: 500 m2 aan kantoorruimte en 4 nieuwe Farm-animals:
De Loser, de Loserechtgenote, de Snul, en de Collega.
Snode plannen worden gesmeed door Junior om mij buiten te krijgen.
Mijn rollende ogen waren namelijk al lang 'front office' verschenen.
Wat meestal niet gesmaakt wordt door 'big ego's and small dicks'.
Maar het universum is mij goed gezind. Altijd.
En Gemakzucht heeft geen mooi gezicht.
Het einde van het jaar wordt namelijk niet gehaald door Junior en de Kolenboer.
De Grote Kolenbaas in UK ontdekt dat het duo heeft gefraudeerd.
Vader en zoon hebben met hun vingertjes in de Gouden Pot gezeten.
En niet voor een paar 100 of 1000 of 10.000 of 100.000 Euro.
Zet er nog maar een 0 achter.
En nog één, oh jawel.
Exit: Kolenboer en Junior.
Binnen het jaar exit: Loser, Loserechtgenote, Snul, en D.
Zoveel geld verliezen, trekt nu eenmaal geen enkele firma.

En toen waren ze op de Boerderij, midden 2013, nog met 2: de Collega en mezelf.
Dan weet je dat de kans behoorlijk reëel is dat de volgende kop de jouwe is.
En zoals steeds ziet het universum mij graag. Altijd.
Want naast helpen, kicks it in the ass.
Dat is nu gebeurd, zonder enige Toorn.
It's not all gold that glitters.
Even if it's black gold. Laat dat duidelijk zijn.
Alle formaliteiten zijn mooi en proper afgehandeld, ondertussen.
Ik ben ontslagen, en ik heb er nog geen traan om gelaten.
Want ik ben al lang bezig met The Bigger Picture.
Dàt waar ik wel mijn hart, mijn ziel, mijn passie en mijn energie in kan steken.
Zoals ik eind 2013 al schreef:
If you are not trying to make a difference, then what are you doing, really?

En Junior, die zal voor de rest van zijn leven afhankelijk zijn van papa Kolenboer.
Vorig week reed hij achter mij op de autostrade.
Nog steeds even arrogant.
Nog steeds in zijn dure auto.
Nog steeds met zijn op maat gemaakt pak aan.
Ik liet hem passeren met de glimlach.
Want, als je na al die jaren nog niet zelfstandig op het potje kan, dan ben je een klein, zielig ventje.
He knows, that I know.
En zo krijgt dit verhaal een mooi einde.

Cheers,
C.

ps: Toch nog even voor alle Juniors en Losers op deze wereld (ik kan het niet laten, sorry :-))

Lelijk Groen.

Zondag is het zover, hé mensen.
De Moeder der Verkiezingen.
Ge kunt geen tv opzetten, geen gazet openen, geen voet buiten zetten of ze gooien ermee naar uw kop.
Trouwens, beste politiekers, die belachelijke blaadjes in mijn bus: papierverspilling, hé.
Die spuuglelijke reclame bestaat enkel en alleen nog om de 'busmilitanten' bezig te houden, me dunkt.
Ook die vorte panelen in de mensen hun voortuin zijn van een mottigheid eerste klas.
Ik snap niet dat er 1 persoon zich laat beïnvloeden door die bazaar.
In mijn ogen telt enkel het programma.
Niet uw kop, niet uw loze beloftes, niet uw gadgets, niet uw achternaam.
Waar sta jij voor en hoeveel leugens verkoop je.

Dus ben ik mij eens gaan verdiepen in een paar programma's.
Wat verkondigen ze eigenlijk.
En, hoe realistisch is dat, allemaal.
Want blijkbaar geloven er nog velen dat alles gratis en voor niks te verkrijgen valt.
De regel is namelijk: somebody has to pay the bill. Altijd.
Meer zelfs, die 'iemand', dat ben ik.
Moi, de alleenstaande, single, kinderloze, als bediende werkende vrouw.
Volgens de huidige regering ben ik namelijk een persoon met een 'vermogen'.
En die luxebeesten zijn aangeduid om de rekening te betalen.
In verhouding spijs ik de belastingskassa het meest.
Gelukkig is daar sinds kort de casa, kwestie om vanaf nu wat vermindering te krijgen.
Alleen ben ik daar wel een lening voor aan het afbetalen, maar kom dat is een detail waarschijnlijk.

Elke zieke, gehandicapte, gepensioneerde, alleenstaande moeder, dakloze, 4de wereldmens, 3de wereldmens, werkloze, illegaal, allochtoon, expat, autochtoon, schoolverlater, leefloner, OCMW-er, noem al op, wordt hier geholpen.
Maar ik, die het minst op de maatschappij leun, en ook solo slim speelt, nope, die heeft 'kapitaal'.
Handje open en dokken maar. Dàt is mijn taak.
Tot daaraan toe, zeg ik dan.
Ik zal namelijk zelf mijn verantwoordelijkheid wel nemen.
Niemand hoeft mij verplicht te helpen. En al zeker geen overheid.
Genoeg voorbeelden in mijn omgeving die het alleen hebben gedaan.
For the record: dat gaat dus ook, hoor.
Ik zat nog op school toen ik elk weekend al werkte.
En dat is sindsdien nooit gestopt.
Mag iemand mij komen uitleggen waarom een schoolverlater na 8 maanden stempelgeld nodig heeft.
Maar opnieuw, tot daaraan toe.
Sukkelaars help ik met veel plezier, trouwens. Laat dat duidelijk zijn.
Nog steeds geef ik maandelijks aan goede doelen.
Zelfs met een lening. Sjeut dus de fok op, bende linksroepers.
Trouwens, lees 1984 efkes, als je denkt dat het communisme zoveel beter is.
Ge moogt het hebben, denk ik dan.

Waar ik mij dan wel oprecht zorgen om maak, is die ronde bol waar wij met z'n allen shit op achterlaten.
Mijn dierenhart is verontrust.
Nog geen 2 maanden geleden is er een gruwelijk klimaatrapport verschenen.
Maar geen enkele beleidsman die er naar kraait.
Zijn we nu nog niet mee dat als de planeet 'stop' zegt, er helemaal geen politiek meer is?
Dat als iedereen elke dag biefstuk wilt blijven eten, de boel gaat ontploffen.
Alleman kwaakt maar over sociaal hier en solidariteit daar.
Maar geen ene die aan sensibilisering doet.
Niemand vertelt hoe we iedereen gezond kunnen houden.
Minder vlees eten, misschien? Minder pillen, watenkte? Meer bio? Meer gezond?

En dan, mijn achillespees:
Dierenwelzijn? Pardon? Iemand?
Milieu? Alé, daar gaan we ons toch niet mee bezig houden, zeker?
Niets. Nada. Nothing.
Echt, ik word daar zo, zo, zo, kwaad van.
En kom niet af met Groen, hé.
Ik heb hun programma gelezen, 300 blz, waar er amper 3 over dierenwelzijn gaan.
3 op 300.
Dan ben je gebuisd, hé, over heel de lijn.

En plus zie je dan Wouter van Besien als een volleerde pannenkoek in Jambers in de politiek.
De plastieke petflessen op tafel en de ongeschoren 'willen-maar-niet-kunnen-hipster-look'.
Verkondigend: wij staan voor nieuwe energie en een sociale maatschappij.
Dan denk ik: dat heeft niets met de kleur Groen te maken, gast.
Dat is Rood, bloedRood.

Mensen als ik zouden op jou kunnen stemmen, beste Wouter.
Als je tenminste mee zou zijn in een eerlijk en zuiver eco-verhaal.
En als je zou opkomen voor waar jouw partij zou voor moeten staan.
Moeder Aarde met zijn fauna, flora en dierenweelde.
Zonnepanelen en windmolens maken de essentie niet, man.
Een druppel op een hete plaat zijn dat.
DIEREN daar moet jij het over hebben, Wouter.
WELZIJN dat moet jouw woord zijn, Wouter.
ECO en BIO moet jij uitstralen, Wouter.
En dat doe je niet door met een zelfgebreide trui en uitgebluste uitstraling op tv te komen.
Schamelijk voor een milieubewuste partij.
Een lelijk Groen is dat.

Bon en als je nu dan toch aan het lezen bent, doe dan ook even Animal Farm open.
Die George Orwell wist het toen al.
Net zoals ik nu al weet, dat er zondag veel verliezers zullen zijn:
All of us. Alleen zullen we het niet eens beseffen.

Cheers,
C.

Disordered.

Ontregeld.
Ja, dat krijg je dan, hé.
Met zo'n week waar er een verlofdag op donderdag valt, et voila, de boel is hier om zeep.
Mijn structuur klopt niet meer.
U weet ondertussen toch wel dat ik een halve dwangneuroot ben, me dunkt.
En, neem het van mij aan: het gaat er binnenkort niet op beteren.
Daarover een volgende keer meer.
Dan gaan we nog eens serieus 'klappen'.
Maar dat staat niet vandaag op de planning.

En ja, ik weet dat die 1ste mei al lang gepasseerd is.
Zo blijkt maar hoe 'grellig' hard ik moest herstellen van mijn structuurbreuk.
Ik laat gemakkelijkshavle even achterwege, dat mijn leven ondertussen ook rare bochten vormt.
Waardoor vorige week totaal dooreengeklutst is gepasseerd.
Maar kom, daar hadden we het niet over, hé.
We gingen het gezellig houden.

Trouwens, wat was er zo speciaal aan afgelopen maandag?
Heb ik weer iets gemist?
Ben ik vernoemd op het nieuws ofzo?
Zijn ze mij op het spoor, zonder dat ik het weet?
Liggen de paparazi hier voor de casa te wachten tot Lily en ik, charming as ever, buiten stappen?
Wie-o-wie heeft deze blog 'gelekt'?
Op 5 mei vertoont mijn bloggrafiek namelijk een stijging, alsof ik op de cover van de TvStory stond.
Nu weet ik dat jullie talrijker en talrijker ten leestoneel verschijnen, maar met zoveel, amaikes.
Het ego heeft haar shot sterallures weer gehad.
Natuurlijk kan het ook zijn, dat Het Mamaatje iemand in Hong Kong heeft betaald.
Zoals met Natalia in den tijd.
Soit, zij die op mijn vragen kunnen antwoorden: shoot.

Anyway, ik heb weer een paar sweet days in mijn memory-book mogen plakken.
Met daarin een nieuwe kalverliefde.
Jawel, stop de persen, aandacht, aandacht: het is (weer) zover.
Mijn toekomstige echtgenoot is gespot.
Vermits hij ineens, plotsklap, alookes, het in zijn hoofd heeft gehaald om zich te verloven.
Juist ja, als in: tot de dood ons scheidt. 'What else?', m'n gat ja.
Hoogverraad, noem ik dat.
En op de koop toe, bleek dat hij en zij nog steeds samenhokken en in elkaars ogen staren.
Dubbel hoogverraad, noemen ze dat.
Bovendien, gaan deze 2 aan kinderen beginnen. KINDEREN!
Daar hebben ze zelfs geen woord voor.
Actie hier dus: een nieuwe man vinden, letterlijk, want figuurlijk vind ik een Nieuwe Man maar niets.
Om mijn gebroken hart te lijmen.
Hij bracht soelaas.
Beste. Concert. Evaaaaaaa.

Natuurlijk moesten de hoogintelectuelen van de Standaard en de Morgen zich weer laten kennen door de man af te breken al was het een prefab gehaktbal van Mora.
Enkel als Jef Neve, Mauro of Triggerfinger een scheet laten, vinden zij dat cultuur hoogwaardig genoeg, we know.
Een man die zijn concert kan laten beginnen met een staande ovatie, is een loser 1e klasse, volgens de Hoge Heerschappen.
Het feit dat hij een show geeft van 2u + in een uitverkocht Sportpaleis en dit wereldwijd herhaalt, elke dag, is natuurlijk dé eigenschap van een prutser.
Ja zeker, Oh Heilige Graal Journalistenfokkers.
In smoking van Tom Ford zingt, dans, muciseert, grapt, en entertaint hij als geen ander.
Ik zou de voltallige, uitgezakte en shagrollende redactie van beide gazetten dat eens willen zien doen. Al was het maar voor 5 minuten.
Er zou niet veel meer van overschieten. Wat ineens dàt probleem ook van de baan zou helpen.
Over een understatement gesproken.
Anyway.
Dat de man getrouwd is met haar, verloochen ik.
Bunny en ik keken ernaar en vielen allebei (bijna toch) in katzwijm.

Wat gebeurde er nog...
Ik zag haar en we taterden en taterden en taterden. Voorsmaak NY: check.
Ik kwam bij het allerallerallerallerallerallerallerleuktse koppel dat ik ken binnen voor een brunch.
En stapte daar 12u later weer buiten. Ik moet er u geen tekeningske bij maken zeker.
Het Mamaatje verjaarde, en dat vierde de voltallige El Familia.
Den Debiel testte zichzelf al even met een kwart triatlon.
Dat deed hij als een beest, wat al veel belooft voor 21 juni.
Het Mamaatje en ik gingen supporteren en deden dat ook als een stel uitgelaten 'beestinnen'.
Ze gaan daar in Luxemburg niet weten wat ze horen.

Ondertussen gesel ik hier een paar katjes.
Maar zoals ik de vorige keer schreef: de timing is perfect.
Daarover de volgende keer meer.

Ik laat u nog even achter met de man die mijn hart stal (voor nu toch).
Want buiten al zijn topkwaliteiten heeft hij HET talent dat een must have is voor een man:
Humor.

Justin Timberlake parodie Beyonce - Vidéo Dailymotion

Ik ga nog even ontregelen en kom volgende week wederom 'geordend' bij u terug.

Cheers,
C.

Vier jaar.

Vier jaar geleden, zat ik nu op een trein.
En bevond ik mij ergens tussen Kontich en Saint Jean Pied de Port.
Met tranen in mijn ogen, zeker weten.
Heimwee vanaf de eerste moment.
En een hart gekrompen tot kabouterformaat.

Vier jaar geleden zat ik nu op een trein.
Alleen.
Zonder gsm.
Zonder ipod.
Zonder ipad.
Een rugzak van 13 kilo was mijn enigste gezelschap.
En een klein engelenhangertje, dat het Mamaatje mij 's morgens had gegeven.

Vier jaar geleden zat ik nu op een trein.
Per seconde die passeerde, werd ik mistroostiger.
En er ging geen minuut voorbij zonder dat ik dacht:
'What the fuck were you thinking. Ga gewoon terug.'

Vier jaar geleden was het 29 april 2010.
En was ik begonnen aan El Camino.
De bedevaartstocht naar Santiago de Compostela, zoals ze zeggen.
Toen wist ik alleen nog niet dat het Mijn Camino zou worden.

Vier jaar geleden schreef ik nu de eerste zinnen van een nieuw hoofdstuk.
Zonder het te beseffen.
'Finishing a circle, and beginning another one', zoals ze hier zeggen.
Want we wandelen de route allemaal voor een reden.
En die drijfveer bevindt zich meestal niet in de smiley-categorie.
Idem bij mij.
Het ludieke stuk heeft Cinderella al genoeg vertelt.
Maar de keuze an sich was vooral één van loutering.
Het was er één van 'no other option'.

Vier jaar geleden was ik namelijk een ander mens.
Allesbehalve vrolijk, tevreden, gelukkig, en jolig.
Ik wist met mezelf geen blijf.
En vond het leven allesbehalve 'a joy'.
Ik was een 'needy' persoon, afhankelijk en zonder vastheid.
Met uiterlijk vertoon probeerde ik de leegte op te vullen.
De ziekte van deze eeuw.

Maar zoals ik altijd zeg:
'ofwel doe je er iets aan, ofwel spring je van de brug.'
Zo simpel is het.
Dus ik vertrok.
Om ver van huis, dicht bij mezelf te komen.

En nu, vier jaar later, op 29.04.2014 is het hoofdstuk geschreven.
Mijn Camino begon daar op die trein.
En het is een pittige geweest.
Met veel bulten en een paar geschaafde knieën.
Met modderpoelen en donkere bosweggetjes.
Met verloren gelopen momenten en changements de route.
Met omwegen en pauzes.
Met bloemenperken en regenbuien.
Met het maken van keuzes en daarop weer terug komen.
Met degoutant veel zonneschijn en behoorlijk wat regenbogen.
Met veel tranen en nog meer lachbuien.
Met geploeter en weer boven komen.
Maar altijd Mijn Weg.

Lily kwam in mijn leven. Wat één van de meest bepalende momenten is geweest.

Zij bracht mij de essentie, daar waar ik nu voor sta.
Een paar van de belangrijkste mensen stonden op.
De Godenkinderen groeiden en namen mijn hart in beslag.
El Familia bleef gezond en bijeen.
Ik ging naar Bali, een memorabele reis.
De casa werd gekocht.
Mijn geest en body werden gezonder en fitter.

Ik leerde verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven.
Werd zachter, milder en een pak aangenamer.
Aanvaarding en dankbaarheid kregen een prominente plaats.
Ik schuw geen spiegel meer en loop met rechte rug.
Ik heb de draken en demonen verslagen.
Weinig haalt mij nu nog uit mijn evenwicht.
Omdat ik weet wat ik kan en op mezelf vertrouw.
Ik heb mij nog nooit zo goed gevoeld.
Maar bovenal werd ik de protagonist in mijn eigen leven.
En iedereen die zich daar niet mee kan verzoenen, wordt genadeloos aan de deur gezet.
De Vosin verloor een pak van haar streken.
Maar, verleerde ze niet.

Newsflash dus voor die paar huppeltrutten, die hun eigen triestige bestaan niet kunnen aanvaarden:
Blijf weg van mijn voordeur.
Ga terug naar de catacomben van jullie eigen beerput.
Het boeit me niet.
I'm not impressed. Not. At. All.
Bij deze dus.

Het vuile werk is nu gedaan voor mij.
Het is tijd om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen.
De timing is perfect.
De cirkel is rond.

Camiante no hay camino al andar - De weg ontstaat doordat je hem aflegt.

Cheers,
C.

Hoeren en boeren.

Zalig toch die paasvakantie, hé.
'Is madam op verlof, ofwa?' denkt u nu misschien.
Wrong guess.
Vakantie impliceert gewoon: minder auto's op de baan.
En dat geldt voor 's morgens, 's middags, 's avonds, EN 's nachts.
Naar en van het werk rijden, zonder gevloek, geclaxonneer, gezucht en geroep, het is zo eens iets anders.
Ja, jongens, het verkeer, het blijft een heikel punt in mijn oh, zo 'bewuste bestaan'.

Achter het stuur waan ik mij Oppergodin van de Weg met Streken Enal.
Sommigen zeggen: Een echte hoer.
It comes with the surname. Echt wel.
Zet Rome achter uw prefix en het is om zeep.
DC, den Debiel, mijn neven, allemaal hetzelfde rijgedrag.
En u leest het goed, als vrouw is het eenzaam in het 'Clubke van de topchauffeurs'.
Want ja, samen met de Oppergodin, komt natuurlijk het Perfecte Rijgedrag.
Ik ken maar 2 dames, die eventueel mee in het Clubke zouden mogen komen: gij, ja, onder andere.
Voor de rest vind ik mijn vrouwelijke collega's over het algemeen behoorlijk irritant achter het stuur.

Nu de verzameling ergernissen bevat nog meer elementen, zoals:
- Monovolume's altijd, overal, al zit George Clooney achter het stuur
- Skoda's, Dacia's, alles wat ne lelijke naam, en dus ook afzichtelijk design heeft
- oude nummerplaten aka de gepensioneerden
- gekochte nummerplaten aka ik heb echt te veel geld en echt een groot ego en duidelijk iets te compenseren.
- alles waar de zogezegde 'managers' mee rijden.
- de kleur WIT, altijd, overal
- Desperate Housewives met SUV's, de horor der horors
- geen richtingaanwijzers gebruiken
- de zedenprekers die links rijden onder de maximum snelheid
- mannen in VW Polo's. Grow a pair, please.
- rokers aka ik gooi mijn peuk gewoon op straat, maar roep wel dat de hond zijn 'kakje in het zakje' moet
- Jonhny's, altijd overal
- de regenrijders aka ik rij dan nog trager dan anders
- de 'ik rij met ne grote auto, dus ik gedraag mij ook als ne grote boer' manspersonen
- zij die hun handje niet opsteken, als ik dan al eens hoffelijk ben
- een achterruit met: 'Seppe rijdt mee' of 'Elise rijdt mee'. Ik hoef uw kind's naam niet te weten. Niet.
- gatplakkers
- van die kleine, mottige bestelwagens, als in Berlingo: afschaffeeeeeuuuuhn. Nu. Asap.
- alles wat 4 wielen heeft en ook maar een beetje ruikt naar 'les bourgeoisie, willen maar niet kunnen'

Na deze Lijst heb ik geen vrienden meer. Ik ben er mij van bewust.

Ikzelf rij met een Mini, en ik denk niet dat ik ooit nog met iets anders zal rijden.
Dat is zuinig, klein, pittig, vinnig en vooral snel.
'Past ielegans bij uw sympathiek karakter', hoor ik u al zeggen. U neemt mij de woorden uit de mond.
Waar de doorsnee BMW zich moet liggen uitputten om een maneuver te doen, rij ik ze van de baan.
Al slalommend ga ik door het leven.
Langs rechts voorbijstekend. Als het licht op groen springt, ben ik weg, direct, geen 'gesemmel'.
Het moet vooruitgaan hier.
Lily op de achterbank, al liggend of hangend, altijd in trance.
Gettoblaster zonnebril op mijn gezicht.
Als ik de clichés vervul, doe ik het ineens goed.
Onlangs zei de man die mijn oprit komt leggen nog:
'Gaj ze alien e maske, ik zinda on aven otto. Da istwildlevené jom.'
Blijkbaar rijden alleen maar singles met ne Mini en hebben die en plus een heel wild leven.
De wijsheden uit de Kempen: je mag ze niet zomaar negeren.

Zo reed ik afgelopen week van de rand van 't Stad naar de casa.
('t Stad is Antwerpen, dat zal altijd zo zijn, en daar gaan we ook niet over discussiëren.)
DC en het mamaatje wonen daar tegenwoordig, lekker hip te wezen.
Mijn hondendochter zat achter mij, ik had een perfect hairday, de zon scheen, en het was vrijdag.
Britney zong: 'Oops I did it again'.
It was a good day, zoals ze zeggen.
In mijn ooghoek ontdekte ik plots een oud type BMW met nieuwe nummerplaat achter mij.
Iets donker met sigaret in de mond bestuurde het vehikel.
Hij was gehaast, had ik de indruk en ook behoorlijk geagiteerd.
Meneer duwde namelijk zijn voorbumper haast tegen mijn Mini haar achterwerk.
Een gatplakker, dus.
Dat vinden wij niet leuk. Over een understatement gesproken.
Dus ik vertraagde mijn pas tot stapvoets. En dat kan in een smalle straat wel eens irritant zijn.
Zeker als het een lange straat is.
Zoals verwacht werd Meneer hier alleen nog maar driftiger van.
Tja.

Aan de volgende lichten waar ik moest afslaan, kwam hij naast mij te staan.
En door het open raam hoorde ik: 'Gafuiloer'.
Ik vertaal even in het Nederlands: 'Jij, vuile hoer'
Ik draaide bij deze woorden Britney even stiller.
Duwde mijn reuzezonnebril een beetje naar beneden en vroeg mij af of ik het wel goed verstaan had.
'Wablieft?'
Meneer repliceerde met: 'Gaseteunfuiloer'.
Ik vertaal wederom: 'Jij bent een vuile hoer'.
Toch goed begrepen blijkbaar.
En zo kwamen plots deze woorden uit mijn mond:
'Ai, want als ik een vuil hoer ben, gade gij mij zeker niet kunnen betalen.'
Ik vertaal even voor hem:  'Askikeufuiloerben, koentgamanibetaleu, gast'
Kapot lachen vond ik van mezelf. En dat deed ik dan ook.
Hey, it was a good day, toch?

Bij deze repliek kwam de rook uit zijn oren in plaats van uit zijn sigaret en smeet hij zijn deur open.
Wat voor Lily blijkbaar de 'cue' was om uit haar trance te komen.
Zij dacht: 'Joepie! Er komt iemand bij in de auto zitten, laten we hem ontvangen zoals het hoort.'
Ze sprong recht en blafte er vrolijk op los, alsof ze de man ter plekke ging aanvallen.
Blijkbaar besefte Meneer toen pas dat ik niet alleen was in mijn bolide.
Want hij werd lijkbleek, gezien zijn huidskleur was dat een goed effectje en sprong terug van waar hij kwam.
Allah vervloekend voor zoveel haram in zo'n kleine auto.

De Lily ging terug in trance, duidelijk ontgoocheld dat ze geen nieuw vriendje had gemaakt.
Ik lachte nog wat harder, schoof mijn zonnebril terug op zijn plaats.
En hoorde Britney net nog zeggen: 'I'm not that innocent'.
It was a good day, indeed.

Cheers,
C.

I wish

Ik had een blog klaar staan.
Lekker fel.
Lekker 'I'm so happy'.
Lekker sterk.
Lekker 'I rule the world'
Maar die krijgen jullie volgende keer.
Vandaag is het namelijk niets van dat.
Today I'm sad.

Ik wou dat ik in mijn auto kon stappen.
En naar Mechelen rijden.
Waar de deur open zou gaan.
De luidste 'woehoe' me tegemoet zou komen in de gang.
Twee lange armen mij zouden knuffelen.
En ik zou begroet worden met 'Dag Schat'.
Uren zou ik daar op het terras zitten.
Zoals we zoveel deden.
Ik zou mijn verhaal kunnen doen, van begin tot het einde.
Zonder onderbroken  te worden.
Aan de andere kant zou er geluisterd worden, zoals het hoort.
Ik zou begrepen worden.
That's all.
We zouden lachen, heel hard.
Misschien een traan laten.
Alles zou gezegd kunnen worden.
De liefde zou zo groot zijn.
Maar bovenal, zou ik mezelf kunnen zijn.

Niet alleen 'lekker sterk'.
Niet alleen 'het altijd luisterend oor'.
Niet alleen 'oh zo grappig'.
Niet alleen 'you can count on me'

Zij was namelijk zoals ik.

En ik dacht dat het allemaal wel zou meevallen, die duizenden kilometers.
But it hits you when you least expect it.
And when it does, it hits you really hard.

Ik mis je, Prinses.

Cheers,
C.